... สายไป .... หมดแล้ว ...

สวัดดีไดอารี่ และผู้คนที่อังเบิญผ่านเข้าในในไดร์อารี่ร้างแห่งนี้

ผมไม่ได้เข้ามาที่นี่นานมากแล้วครับ  ชีวิตเปลี่ยนไปมากเวอร์


เกือบจะปีนึงแล้วที่ผมไม่ได้เขียนอะไรเลย  ก็อย่างว่าแหละครับ  เวลาที่เรามีความสุข  เราจะไม่นึกถึงสิ่งที่เรามีอยู่  แต่พอมีความทุกข์ถาโถมเข้ามา  ก็มานึกถึงที่แห่งนี้


ที่เดียวที่ผมจะบ่น  พูด  พร่ำเพ้อได้  โดยที่ไม่มีใครมาอ่าน  (ดีม่ะ)  ดีครับ  ยอดเลย


ช่วง 1 ปีที่ผ่านมา  ไวเหมือนโกหกมาก  มีหลายสิ่งที่ผมไม่อยากเชื่อว่าผมพบเจอมัน  และสูญเสียมันไป

ผมสูญเสียความฝัน  และคนที่รักไป  ในระยะเวลาใกล้ๆกัน



ความฝันของผม  การไล่ล่าความฝันในการสอบเป็นนักบินของผมจบลงแล้วครับ  ด้วยเงื่อนไขเดียว  นั้นคือผมอายุเกินแล้ว  เกินไป 18 วัน   ......


ปี 2012  เป็นปีสุดท้ายแล้วที่ผมจะมีโอกาศสอบ  โอกาศที่รู้ว่าจะทำไม่ได้  แต่แค่อยากลอง  ผมลงทุนจ้างติวเตอร์  เพื่อการนี้โดยเฉพาะ  แต่แล้วเรื่องก็จบลง  2  วันให้หลังจากการเปิดรับสมัครสอบ   ผมได้รับโทรศัพท์จาก air asia ว่าเขาจำเป็นต้องสงวนสิทธิ์ในการสอบนักบินกับผม  เพราะผมอายุเกิน



รู้สึกตัวชาไปหมดครับ  ทำตัวไม่ถูกเลยนะครับ  เป็นความรู้สึกที่ว่า  ทำไมหนะ  ... ตาสุดท้ายของกรูแล้ว  ขอกรูหน่อยไม่ได้หรอ  .... แต่กฏก็ต้องเป็นกฏครับ  ไม่ได้คือไม่ได้  ดิ้นรน  โวยวายไป  ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรขึ้นมา



ผมน้อมรับมัน  เจ็บลึก  6 ปีที่กินอยู่กับความฝันนี้    กับความหวังเลือนลาง    จบลงง่ายๆ  โดยที่ไม่ได้แม้แต่ลงมือ  .... แค่รู้สึกว่า  ถ้าผมทำไม่ได้ด้วยตัวของผมเอง  ผมคงไม่เสียใจ  เท่านี้



หลังจากนั้น  ชีวิตของผม  ก็ว่างเปล่า  การอยู่โดยไม่มีความฝัน  ไม่มีจุดหมายอีกแล้วนี้แม่งโคตรเซ็งนะครับ



ผมไม่มองเครื่องบินอีกเลย  ไม่ดู  ไม่อยากเห็น  เพราะทุกครั้งที่เห็น  มันเจ็บปวด  บาดลึก  .... สงสัยในวิถีทางของตัวเอง



แต่ตอนนั้น  ผมยังมีความรัก   ไม่ดีเลิศ  ไม่หวานซึ้ง  แต่ยังมี  .....



และตอนนี้  ผมก็สูญเสียความรักไป   มันให้ความรู้สึกว่างเปล่า   ทวีคูณ  


การที่เรามีความรัก  แต่ไม่อาจรักษาความรักเอาไว้ได้  เพราะตัวผมเอง  มันแย่นะครับ     .....  ผมดูแลเธอไม่ได้  ให้ความสุขในสิ่งที่เธออยากได้ไม่ได้     ผมเป็นคนรักที่ไม่ดี  ....  จริงตามนั้น


ผมละเลย  ปล่อยเธอไป   ด้วยความสับสน  ....   ว่าทำใจได้ที่เธอควรได้เจอใครที่ให้ความสุขนั้นกับเธอได้  



แต่เมื่อเวลานั้นมาถึงจริง  .... แม่งนรกมากครับ  ในวันนี้  ที่ผมเปลี่ยนงาน  พยายามจะเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง  ....  หาลูกจ้างมา  เพื่อที่ผมจะได้มีเวลา   ....  เวลา  ....



สิ่งที่เธออยากได้มาตลอด  แต่ผมให้เธอไม่ได้เลย


ตอนนี้ผมมีเวลาแล้ว ....  แต่เธอก็ไม่อยู่แล้ว  เช่นกัน



เธอไม่อยู่ตรงนั้นอย่างที่เธอเคยบอกไว้แล้ว    .....  เธอบอกว่า  ถ้าวันนึงผมทำความรักให้เป็นความรักได้ เราอาจได้กลับมาเจอกัน  .....   แต่เมื่อวันนึงที่ผมกลับไป   เธอไม่อยู่แล้วครับ



มีใครอีกคนนึงก้าวเข้ามา  .... ให้สิ่งนั้นกับเธอแล้ว ....    มันไม่ผิดหรอกครับที่เป็นแบบนี้



ถ้าจะโทษ  คงเป็นตัวของผมเอง  ....  ที่ไม่ดี  คงเป็นตัวของผมเอง  ....  ทั้งนั้น



วันนี้  ณ วันที่ผมสูญเสีย  ทั้งความฝัน  และความรักในชีวิตไป  ....  ชีวิตแทบไม่เหลืออะไรเลยให้มอง



ไม่เหลืออะไรเลย  .... ให้บอกตัวเองว่า  .... ควรมีชีวิตอยู่





เป็นความเจ็บปวด  หน้าสมเพชของคนๆนึง   ....  ที่ไม่เข้าใจ  ว่ามายืนอยู่  ณ จุดนี้ได้ยังไง




ผมเคยเข้าใจว่าผมเดินตามเส้นทางที่ถูก    ผมเดินมาถูกทางแล้ว   ผมดูแลครอบครัว    ผมมีความจริงใจ  ผมมีบ้าน  มีรถ  ....   แต่ทำไมเส้นทางนั้น  พาผมมายืนอยู่ ณ จุดนี้ได้    จุดที่ผมไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง   ....   ผมพลาดอะไรไปตรงไหน



ทำไมผมถึงไม่รู้สึกตัว  ....   หรือเพราะผมไม่เคยฟัง .....



ณ วันนี้ผมมีสิ่งที่อยากมี  มีเงิน  มีเวลา .... แต่ผมไม่เหลืออะไรแล้ว     ผมสามารถจ้างติวเตอร์มาสอนผมได้แล้ว   ด้วยเงินของตัวเอง  ....  ผมสามารถไปเรียนภาษาได้แล้ว  ผมพอมีเงินแล้ว ...   ผมสามารถให้เวลากับคนที่ผมรักแล้ว    ....  ผมมีทั้งเงิน และเวลาแล้ว



แต่ทำไมตอนนี้  ผมไม่สามารถทำทั้งสองอย่างนี้ได้      ทำไมทุกอย่างมันถึงสายไป   .....   หมดแล้ว



ทำไม ..................