พอรู้ว่า มาเปิดที่บางกอก บ้านเรา ผมก็กระสั่นอยากดู แต่พอเห็นราคาบัตร 700 บาท ถ่วน อาการกระสันอยากดูก็หดหาย
เพราะรู้สึกว่า 700 เอาไปทำอย่างอื่นได้อีกตั้งเยอะ ... จนกระทั่งไปพบว่า คุณ Violet_Ladybird ได้ไปดูมาแร้นนนนน โอววว..... ฉานอยากไปบ้าง จาไป จาไป จาไป!!!!
แล้วก็เลยเข้าเวบไปดู พร้อมกับให้คุณเพื่อนสามีเกย์ ไปสืบมาสิ ว่าบัตรมันราคาเท่าไรกันแน่ กรูอยากดู
สามีเกย์ไปสืบมาได้ว่า 300 บาทถ่วนขอรับ ว๊ากกกก กระผมมีรึจะอดใจไหว .... จัดไปเพื่อนเอย ... งานนี้ลงทุนลางานเลยครับ อีกแล้ว ไปทำเรื่องเบิกตังค่าทำฟันกับประกันสังคมก่อน
แล้วก็ค่อยจรรี เข้าเมือง .... รถติดมากกกกกกครับ บ่ายวันพฤหัสที่ผ่านมา จากมีนบุรี ไปสยาม ฟาดไป 2 ชั่วโมงกว่า เส้นเพชรบุรีตัดใหม่
ด้วยความโง่ ที่เข้าเมืองเป็นอยู่ทางเดียว เหอๆ
ไปถึงเกือบ 4 โมงเย็น โน่น .... คุณเพื่อนก็มาคอยอยู่นานแระ จัดไปเข้าดูกันเถิด
ว้าวๆๆๆๆๆ ห้องแรก เฉยๆ ครับ อาจจะเป็นเพราะไม่ค่อยรู้จัก ทำให้เฉยๆ เดินผ่านไป ฉิ้วๆ
พอถึงห้องนักกีฬา อีทอมกับอีเกย์ 2 ตัวนี้ก็กรี๊ดกร๊าดกันประหนึ่งได้เจอตัวจริง เสียแต่ว่าคนเยอะไปนิด ทำให้ไม่สามารถสร้างสรรค์ท่าโพสได้หลากหลายเท่าที่ควร
... อยู่ใกล้พี่เบ็คแล้ว นู๋ปวดอึ ...
... โดนต่อยสะฟันเหยินเลย 555 ...
... ใจเย็นๆแกร ...
... เขาทำตามความสูงจริงๆใช่ม่ะ ...
ผมกับมันจึงเดินเลยเข้าไปห้องข้างในก่อน พอจนคนไปหมดแล้ว ค่อยเดินย้อนกลับมา งานนี้ 300 เรียกว่าคุ้มครับ 555++ โคตรคุ้ม ผมว่า แต่เสียดายนิสนึงตรงที่ เจอร์ราด ไปตั้งที่อื่น เลยไม่ได้เจอเรอะ ... ว้าาาา
... อเมริกัน ไอดอล ...
วันนั้นจะได้เห็นอี 2 ตัวนี้ เดินย้อนไปย้อนมา ไม่พอใจเดินกลับไปใหม่ 5555+
... ใครจะช่วยเมิง นังเกย์อ้วน ...
งานนี้เรียกได้ว่าเก็บตกทุกตัว .... ไม่มีพลาด ยกเว้น .... เอ่อ ..... จา - พนม ... และก้านกล้วย ... ที่ผมและคุณเพื่อน นี้ได้แค่หันไปมองและเดินผ่านไปเงียบๆ ไว้อาลัยให้อย่างสงบ ...
ผมชอบงานปั้นทุกชิ้นเลยนะครับ ชอบความพยายามในลายละเอียดต่างๆ ทั้งเส้นผม ดวงตา ขนตามจุดต่างๆ ไปจนถึงเม็ดสีตามผิวหนัง เหมือนบ้าง ไม่เหมือนบ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเจ๋งสุดๆ
แต่ห้องที่ผมกรี๊ดกร๊าดมากที่สุด และรอคอยมานานเวอร์ นั้นก็คือห้องสุดท้ายครับ งานนี้ ไม่พลาดทุกเม็ด
... พี่เคน ของนู๋ ...
เป็นอีกหนึ่งวันที่เรียกได้ว่ามีความสุขแล้วก็คุ้มค่า ที่ได้ใช่ไปเพื่อการนี้ และดีใจที่ได้เจอคุณเพื่อนอีก
... เหมือนพ่อแม่ ... ลูกใครอ่ะ ...
คุณเคยมีเพื่อน ที่สนิทกัน มากกกก ... จนคุณรู้สึกว่า มันเกินเส้นของความเป็นเพื่อนไปแล้วไหมครับ
แปลกที่ผมรู้สึกกับผู้ชายคนนี้แบบนั้น เราเป็นเพื่อนกันมาแบบนี้ก็ย่างเข้าปีที่ 11 แล้ว ตั้งแต่ ปวช.ปี 1 ที่ช่างศิลป
สนิทกันจน ความรู้สึกมันก้าวข้ามผ่านจุดเกรงใจ และจุดช่องว่าง ผมสามารถพูดได้ว่าผมพร้อมจะช่วยเหลือ และทำทุกอย่างเพื่อคนๆนี้ได้ โดยไม่ต้องคิดอะไรให้มันมากมาย
ถามว่าผมรักมันไหม ผมคงตอบได้ว่า มันเป็นผู้ชายคนเดียวในโลกรองจากพ่อผม ที่ผมรู้สึก และตอบตัวเองได้ว่าผมรักมัน
มันอาจไม่ใช่ความรู้สึกแบบแฟนกัน อาจไม่เคยไปถึงจุดนั้น (ถึงแม้ว่าอาจจะเกือบเคยเป็น 555+ ) แต่ผมก็ต้องยอมรับว่า การมีคนๆนี้อยู่ในชีวิต และได้ใช่เวลาร่วมกันคนๆนี้ เป็นสิ่งที่ผมมีความสุข
เมื่อนานมาแล้ว เราเคยสัญญากันไว้ว่า อายุ 35 เมื่อไร แล้วต่างคนต่างไม่มีแฟน เราจะมาแต่งงานกัน 555+ อนาคตมันจะเป็นยังไงนะ
แต่ผมดีใจที่ทุกวันนี้ ผมมีผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อน และเรายังคงคบกัน รักกัน และเป็นห่วงเป็นใยกันอยู่ ไม่เคยเปลี่ยน และผมดีใจที่ถึงแม้ชีวิตผมจะไม่โชคดีเท่าไร แต่ผมโชคดี ที่มีคนดีๆ อยู่รอบข้าง
หากมันจะไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ยังมี
