... จังหวะหัวใจที่ลบลืมไปแล้ว ...

นานแล้วคับ ที่หัวใจของผม ไม่ได้เต้นแบบนี้ เมื่อ 3 - 4 วันก่อน มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับชีวิตผมหละ
เป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน ว่าจะได้เห็นอีก


หากใครเคยอ่านไดร์ผม เมื่อครั้งเลสล่ายังรุ่งเรือง ..... สมัยนั้นผมใช่ชื่อไดร์ว่า Mae ... Inbox ... for ... Mammy


เป็นไดร์ที่มีพื้นหลังเป็นน้ำทะเลสีฟ้าสดใส


เป็นไดร์ที่ผมเคยเขียนให้กับผู้หญิงคนนึง ที่ผมรักเธอ เป็นช่วงชีวิตที่ผมมีเธออยู่ในชีวิต


เป็นสิ่งที่ผม ณ ตอนนั้น อยากจะบอกความรู้สึกของผม ในทุกๆวัน ที่ผมได้มีโอกาศคุยกับเธอ ได้ยินเสียงเธอ อยากบอกให้เธอรู้ผ่านตัวหนังสือเหล่านั้น


แล้วช่วงชีวิตที่ผมมีเธอก็จบลง พร้อมๆ กับการล่มสลายของไดร์เลสล่า


ผมตัดสินใจเดินจากมาจากเธอ ไม่รับโทรศัพท์ ตัดขาดการติดต่อทุกทาง หายไปจากชีวิตเธอดื้อๆ


เธอเองก็พบกับความรัก เหมือนกัน ณ เวลานั้น กับเด็กอีกคน ที่คาดว่าคงจะเรียนรู้เขา พร้อมกับที่เรียนรู้ตัวผม


แต่ผมรับไม่ได้หรอก ผมจดจำได้ถึงช่วงท้ายๆ ของไดร์นั้น ผมบอกรักเธอ เธอรับรักผมกลายๆ ผมถามเธอว่า เธอคบใครอยู่รึเปล่า ..... เธอบอกว่า "เปล่า"



ผมจดจำวันที่คุยกันนั้นได้ดี จนผมเริ่มรู้อะไรมากขึ้น เอาเป็นว่าผมรับไม่ได้ 2 ปี แต่ทุกอย่างเท่าเดิม ผมไม่อยากตกอยู่ในสภาพนั้น เป็นแค่ใครสักคนที่เธอโกหกไปเรื่อยๆ ไม่จบไม่สิ้น


เพียงเพื่อต้องการคนคุยด้วย เธออาจจะคิดว่า เวลาขับรถกลับบ้าน ที่เธอมีอันน้อยนิด เป็นเวลาอันมีค่า ที่เธอจะมอบให้กับคนที่เธอรัก



แต่สำหรับผม คนเรา .... ถ้าจะรักกัน คงต้องมีค่ามากกว่าการคุยกันแค่ช่วงเป็นเพื่อนเธอขับรถกลับบ้าน ผมป่วยมาก ช่วงนั้น เข้าโรงพยาบาล เพราะเป็นไข้หวัดใหญ่ ทั้งๆที่เธอรู้ แต่หลังจาก 3 วันจากนั้น เธอค่อยโทรมา


มันออกจะผิดวิสัยอยู่ สำหรับคนที่เหมือนจะรักกัน ว่าไหม ผมเจ็บนะ เพราะรู้ว่าไม่ว่าจะยังไง มันก็ไม่มีวันจะเป็นได้มากกว่านี้ กว่าคนที่เธอทำเป็นว่ารักกัน


เราขาดการติดต่อกัน นี้ก็ ครบ 1 ปีพอดี ตลอดเวลา 1 ปีที่ผ่านมา ผมได้รับ ฟอร์เวิลเมลล์อะไรต่างๆจากเธอตลอด เธอทำเหมือนเดิม ผมรู้ว่าเธอรู้ว่าผมไปเพราะอะไร และรู้ด้วยว่าเธอจงใจส่งเมลล์พวกนั้นมาให้ผม



แต่เมื่อ หลายวันก่อน ผมได้รับ คำขอเป็นเพื่อนทาง Hi5 จากเธอ ณ ช่วงเวลาที่เราขาดการติดต่อกันครบ 1 ปี พอดี



หัวใจผมเต้นโครมคราม แพ้พังพาบต่อทุกสิ่งอันที่ได้ทำมาตลอด 1 ปี ผมยอมรับว่ายังรักเธอมากมาย ยังคงรู้สึกเดิมๆ แต่ผมก็เสียใจเกินกว่าจะกลับไปอยู่ในสภาพเดิม ไปทำเหมือนว่า ผมไม่รู้ไม่เห็น แล้วหลอกตัวเอง ต่อไป เหมือนที่เคยทำมาหรือ???


ผมทำไม่ได้อีกแล้ว วันนี้ ผมไม่รู้ว่าเธอจะนึกเสียใจบ้างไหม กับสิ่งที่ทำกับผม กับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมรู้ว่าเธอไม่โง่ เธอรู้ ว่าเพราะอะไร


และผมไม่แน่ใจเลย กับเจตนาที่เธอส่งการขอเป็นเพื่อนมา คนอย่างเธอไม่เคยง้องอนใคร ผมรู้ คนอย่างเธอไม่เคยสนใจความรู้สึกคนอื่น นอกจากตัวของเธอเอง


แต่เมื่อมันเกิดขึ้น ผมเองก็ยอมรับว่าลังเล หลายครั้งที่นั่งดูข้อความจากเมลล์นั้น เหมือนประหนึ่งว่ามันจะสามารบอกอะไรได้ จะสามารถบอกได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่


สิ่งที่ได้คือความเงียบงัน ทั้งในใจของผมเอง มันก็เงียบงัน พูดไม่ออก


ณ ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้ตัดสินใจทำอะไร คิดว่าอยู่เฉยๆ น่าจะดีที่สุด ผมจะไม่ตอบรับเธอ ไม่อีกแล้ว ผมเจ็บปวดนะ ไม่มีวันไหน ตลอด 1ปีมานี้ ที่ผมไม่คิดถึงเธอ ไม่มี



เธอจะรู้บ้างไหมว่า หัวใจผมต้องเจ็บปวดขนาดไหน เมื่อวันที่ได้อ่านข้อความที่เธอเขียนถึงคนอื่น


ผมอยากบอกว่าเธอทำสำเร็จ นะ ถ้าหากอยากให้ผมเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอทำได้


แต่เธอจะไม่มีวันทำได้อีก ผมก็อยากจะรู้ว่า คนที่อยู่สูงขนาดเธอ จะยอมทำอะไรได้อีก ...... เพื่อคนที่อยู่ต่ำเตี้ยเลี่ยดิน แบบคนอย่าง ... ผม

... เจ้าปลาทองน้อยของผม ... คืนชีพ !!!! ...

หวัดดีคับ หลังจากจิตตกอยู่พัก




ตอนนี้ก็เริ่มดีขึ้น งานการมากมาย แต่ขี้เกียจตัวเป็นขน




ผมค้นพบว่าตัวเอง กลับมาเหงาหงอย นอย์ย แดรก เป็นแบบนี้ทุกวัน เวลานั่งรถกลับบ้าน






แม้แต่เครื่องบิน ก็ไม่อาจช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นได้ แต่บางทีมันกลับทำให้เรารู้สึกแย่








Air Asia คงจะไม่เปิดรับสอบนักบินอีกครั้ง ความฝันผมก็คงต้องตกไป ตามระเบียบ
เก็บตัว เตรียมตัวต่อไป และหวังว่าปีหน้าผมจะโชคดี









ผมชอบฟังเพลงนี้จัง มันทำให้รู้สึกสงบ นิ่งๆ ทำให้เวลาฟังแล้วได้คิดทบทวนเรื่องต่างๆ แล้วก็ยอมรับ กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น





ช่างเถอะนะคับว่าไหม จะวันนี้พรุ้งนี้ มันจะเป็นยังไง ชีวิตผมก็คงไม่เปลี่ยนไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว







หลายวันก่อน เจ้าปลาทองน้อยผมคืนชีพหละ





คงจะด้วยเพราะแม่คิดถึงมันมาก ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้น

ผมต้องยอมรับว่ามันคล้ายมากทีเดียว เพราะเดิมเจ้าปลาทองน้อยของผม เป็นปลาทองที่มีตำหนิที่ดวงตา ข้างนึงของมันเป็นสีดำสนิท แต่ไม่ได้บอดนะคับ ส่วนอีกข้างปรกติ หุ หุ เป็นไงหละ แม่ผม

น่ารักไหม ทำให้เราคลายเหงาคิดถึงเจ้าปลาทองอ้วนนี้ได้เหมือนกัน รู้สึกเหมือนมันยังอยู่กับเรา เพียงแต่ไม่ต้องให้อ๊อกซิเจน ไม่ต้องให้อาหาร และที่สำคัญ ไม่ต้องกลัวโรคเกล็ดพองอีกแล้ว






เกล็ดพองก็เอามันไปจากเราแม่ลูกไม่ได้

... If I Never Know You ...

If I Never Knew you


นานมาแล้ว เมื่อครั้งผมยังเด็ก และดิสนีย์ยังคงทำการตูนภาพ 2 มิติ ทุกๆอย่างยังคงถูกสร้างขึ้นด้วยมือ


ผมคิดว่า เด็กรุ่นผม ทุกๆคนน่าจะต้องมีการ์ตูนในดวงใจกันทั้งนั้น และการ์ตูนในดวงใจนั้นก็คือ ... Pocahontas


การ์ตูนเรื่อง 33 รึเปล่าจำไม่ได้ ไม่แน่ใจของดิสนีย์ ยุคก่อนที่คอมพิวเตอร์แอนนิเมชั้นจะมา และเราก็ไม่เคยพบพาน ว่าดิสนีย์ทำการ์ตูนวาดมืออีกเลย


สำหรับ 3 D ผมก็ชอบนะ แต่รู้สึกว่า ไม่ว่าจะทำได้ออกมาเหมือนจริงขนาดไหน ... มันก็ยังไม่ถึง ความเป็นการ์ตูน ไม่รู้สิ ผมแก่แล้วป่าวหว่า


Pocahontas เป็นการ์ตูนที่ผมชอบที่สุด ด้วยความที่ตั้งแต่เด็กๆจะไม่ชอบดูการ์ตูนที่เป็น สิงสาราสัตว์ทั้งหลาย ผมจะชอบวาดรูปคน ชอบอะไรที่มันเป็นความจริงมากกว่า


แล้วก็ประทับใจเข้ากับเรื่องนี้ จนทุกวันนี้ก็ยังรู้สึกประทับใจ ไม่เคยจาง ..... ครั้งนึงเมื่อหลายปีก่อน สัก 3 ปีแล้วได้มั้ง ผมเคยฟิตนะ ช่วงนั้นทำการ์ตูนกับเพื่อนอยู่ แบบชำนาญมาก กับการทำการ์ตูนเคลื่อนไหว



เคยหยิบเอาการ์ตูนเรื่องนี้มาเขียนบทใหม่ และคิดจะสร้างมันเอง ด้วยมือผมเอง ทั้งหมด ในแบบที่ผมต้องการ



บอกตรงๆว่ารับไม่ได้ ที่ความจริงในประวัติศาสตร์ ที่จอห์น สมิท หลังจากกลับไปอังกฤษแล้วก็ลืมโพคาฮอนทัส จนเธอต้องเดินทางไปหาเขาถึงอังกฤษ แล้วก็ได้ผัวใหม่ไปสะงั้น



คนเราผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ ทำไมลืมกันง่ายจัง


การ์ตูนเรื่องนี้จบแบบไม่ Happy ซึ่งอยู่ในใจผมตลอดมา


บทผมเขียนเสร็จแล้ว วาดไปบ้าง บางตอนก็แล้ว ฉากถูกเขียนแล้ว และบางช่วงถูกทำเป็นแอนนิเมชั่นแล้ว ความยาวเกือบๆ 10 วินาที


วันนี้ได้ดูคลิปนี้โดยบังเอิญใน Youtube เป็นคลิปที่ผมไม่เคยเห็นมันมาก่อน มันไม่มีอยู่ในภาพยนต์ที่ออกฉาย ผมดูการ์ตูนเรื่องนี้เป็นพันรอบแล้ว จำได้ทุกคำพูด 5555+ เล่นแฟนพันธ์แท้ได้ก็ยังไม่เคยเห็นฉากนี้

เหมือนเป็นตอนพิเศษหรืออะไรสักอย่าง ใน DVD ก็ไม่มี ดูแล้วตอนแรกๆ นึกว่ามีคนเป็นแบบผม เอามาวาดเอง อะไรแบบนี้ แต่ ... ดูไปดูมา นี่มันของแท้นี้นา หุ หุ


ตอนนี้ชีวิตว่างมากมาย ผมจะหยิบมันกลับมาทำให้เป็นการ์ตูนแบบส่วนตัวของผมดีไหมเนี้ย ..... เริ่มรู้สึกคันไม้คันมือยิกๆ

การ์ตูนที่ใช่คน ใช่เวลาเป็นปี ผมจะทำคนเดียวสะดีไหมหนอ



กลับมาใส่ใจ ใส่หัวใจให้กับ สิ่งที่มันไม่มีชีวิตดูบ้าง เผื่อชีวิตมันจะดีกว่านี้ .... มีความสุขกับตัวผมเอง



อาจจะดีขึ้นก็ได้ .... เนอะ