คืนนี้ เป็นหนึ่งในคืนหลายๆคืนที่ผมร้องไห้เป็นวักเป็นเวรเป็นสิบๆนาที ตลอดช่วง 2 เดือนมานี้
ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยร้องไห้นานๆแบบนี้มาก่อน มันน่าแปลก ที่ผมมาเป็นอย่างนี้ ใช่ช่วงวัย 25 ปีของชีวิต
ผมเลยวัยอ่อนไหว หรืออ่อนแอไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนต่อมกำลังใจของตัวเองหยุดทำงาน
ผมอายุ 25 ปี แต่ตอนนี้ผมเกลียดชีวิตตัวเอง ผมเกลียดชีวิตที่บ้าน เกลียดชีวิตที่ทำงาน
ผมเกลียดที่ต้องเข้านอนคนเดียว และตื่นมาคนเดียว มองดูคนอื่น มีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก
ผมเกลียดที่ ผมต้องสูญเสียเวลาทั้งหมด ให้กับครอบครัว ในขณะที่คนอื่น มีเวลาเหลือเฝือที่จะทิ้งๆขว้างๆ หายใจทิ้งไปเฉยๆ
ผมเกลียดที่ในกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง ไม่มีตั้งสักบาท แต่คนอื่นๆ สามารถทำอะไรก็ได้ ที่เขาอยากจะทำ ไปเที่ยว ได้ทุกครั้งที่ใจนึกอยากจะไป กินอะไรก็ได้ ทีอยากจะกิน
ผมเกลียดทีผมอายุ 25 แต่ผมไม่เคยได้ใช่ชีวิต อย่างที่คนอายุ 25 เขามีกัน
ผมกลียดที่ต้องทำงานหนัก 2-3 หน้าที่ในที่ทำงาน ผมทำผิดพลาด เพราะงานมันดึงเอาเวลาของอีกงานไป แต่สุดท้าย เป็นผมที่ถูกตำหนิ
ผมเกลียดที่จะต้องยอมรับ เหตุผล และความต้องการของคนอื่นๆ แต่ไม่เคยมีใคร สนใจความต้องการของผมเลย สักครั้ง ไม่เคยมีใครเคยทำอะไรเพื่อผม แม้เพียงสักครั้ง
ผมเกลียดที่ผมถูกปล่อยปละละเลย ถูกมองข้าม ไม่เคยมีใครแคร์ ว่าผมเจ็บปวดยังไง
ผมเกลียดที่ไม่เคยมีใครให้โอกาศผมได้แก้ตัว และต้องเป็นผม ที่ถูกเขี้ยทิ้งเสมอ
คุณเชื่อไหม ... ว่านี้เกิดขึ้นกับผมทั้งผม
ผมรักพ่อกับแม่นะคับ แต่มีใครรู้บ้างว่าชีวิตผมอยู่ตรงไหน
ตอนนี้ผมอยากลาออกจากงาน ไม่อยากไปทำงานและไปพบเจอคนที่นั่นอีก ผมไม่อยากกลับบ้าน ผมไม่อยากเห็นใบแจ้งหนี้เป็นปึกๆ ผมไม่อยากเปิดกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง เพราะมันไม่เคยมีเงินอยู่ในนั้น
ผม ... ไม่ไหวแล้ว
.
.
.
.
