คืนนี้ เป็นหนึ่งในคืนหลายๆคืนที่ผมร้องไห้เป็นวักเป็นเวรเป็นสิบๆนาที ตลอดช่วง 2 เดือนมานี้
ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยร้องไห้นานๆแบบนี้มาก่อน มันน่าแปลก ที่ผมมาเป็นอย่างนี้ ใช่ช่วงวัย 25 ปีของชีวิต
ผมเลยวัยอ่อนไหว หรืออ่อนแอไปแล้ว แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนต่อมกำลังใจของตัวเองหยุดทำงาน
ผมอายุ 25 ปี แต่ตอนนี้ผมเกลียดชีวิตตัวเอง ผมเกลียดชีวิตที่บ้าน เกลียดชีวิตที่ทำงาน
ผมเกลียดที่ต้องเข้านอนคนเดียว และตื่นมาคนเดียว มองดูคนอื่น มีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก
ผมเกลียดที่ ผมต้องสูญเสียเวลาทั้งหมด ให้กับครอบครัว ในขณะที่คนอื่น มีเวลาเหลือเฝือที่จะทิ้งๆขว้างๆ หายใจทิ้งไปเฉยๆ
ผมเกลียดที่ในกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง ไม่มีตั้งสักบาท แต่คนอื่นๆ สามารถทำอะไรก็ได้ ที่เขาอยากจะทำ ไปเที่ยว ได้ทุกครั้งที่ใจนึกอยากจะไป กินอะไรก็ได้ ทีอยากจะกิน
ผมเกลียดทีผมอายุ 25 แต่ผมไม่เคยได้ใช่ชีวิต อย่างที่คนอายุ 25 เขามีกัน
ผมกลียดที่ต้องทำงานหนัก 2-3 หน้าที่ในที่ทำงาน ผมทำผิดพลาด เพราะงานมันดึงเอาเวลาของอีกงานไป แต่สุดท้าย เป็นผมที่ถูกตำหนิ
ผมเกลียดที่จะต้องยอมรับ เหตุผล และความต้องการของคนอื่นๆ แต่ไม่เคยมีใคร สนใจความต้องการของผมเลย สักครั้ง ไม่เคยมีใครเคยทำอะไรเพื่อผม แม้เพียงสักครั้ง
ผมเกลียดที่ผมถูกปล่อยปละละเลย ถูกมองข้าม ไม่เคยมีใครแคร์ ว่าผมเจ็บปวดยังไง
ผมเกลียดที่ไม่เคยมีใครให้โอกาศผมได้แก้ตัว และต้องเป็นผม ที่ถูกเขี้ยทิ้งเสมอ
คุณเชื่อไหม ... ว่านี้เกิดขึ้นกับผมทั้งผม
ผมรักพ่อกับแม่นะคับ แต่มีใครรู้บ้างว่าชีวิตผมอยู่ตรงไหน
ตอนนี้ผมอยากลาออกจากงาน ไม่อยากไปทำงานและไปพบเจอคนที่นั่นอีก ผมไม่อยากกลับบ้าน ผมไม่อยากเห็นใบแจ้งหนี้เป็นปึกๆ ผมไม่อยากเปิดกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง เพราะมันไม่เคยมีเงินอยู่ในนั้น
ผม ... ไม่ไหวแล้ว
.
.
.
.
7 ความคิดเห็น:
เพิ่งเข้ามาอ่านไดของคุณเป็นครั้งแรกจริงๆ ก็อยากจะบอกว่าไม่มีใครหรอกค่ะที่"สุขตลอด"เช่นกันกับไม่มีใครหรอกที่"สุขตลอด" ขอเป็นกำลังใจให้คุณสามารถผ่านวาระนี้ไปได้นะคะ วันคืนในชีวิตของมนุษย์นั้นเป็นเช่นนี้ มันย่อมมีทั้งทุกข์และสุขสลับกันไปเสมอจนตาย
cheers cheers /คนที่ผ่านมา
แก้ แก้ พิมพ์ผิด ก็อยากจะบอกว่าไม่มีใครหรอกค่ะที่"สุขตลอด"เช่นกันกับไม่มีใครหรอกที่"ทุกข์ตลอด"
cheers cheers/คนที่ผ่านมา
เข้าใจดีค่ะ เพราะว่าเคยอยู่ในสภาพอย่างนี้เหมือนกัน ทุกๆวันนี้ก็ยังไม่พ้น แต่ว่าโชคดีที่มักจะมีคนคอยช่วยเหลือ ให้โอกาส ถึงจะยังใช้หนี้ที่บ้านไม่หมด แต่ก็ได้ใช้ชีวิตและเดินทางไปโน่นนี่ แบบฟรีๆ วันก่อนเพิ่งจะรู้สึกแย่กับชีวิตเหมือนกัน แต่พอนั่งคิดว่าถ้่าเรารู้สึกแย่เราก็จะแย่ เราต้องหาว่าปัญหามันอยู่ที่ไหน พอมานั่งๆคิดๆก็รู้สึกว่าจริงๆปัญหาจะไม่ดีกว่านี้ถ้าเราทำตัวแบบนี้ พอคิดได้ก็หาทางออกให้กับตัวเองได้
เวลาเรามอบเงินของเราให้กับทางบ้าน บางครั้งเราเองก็รู้สึกเหมือนกันว่าเราอายุเยอะแล้ว เงินเก็บก็ไม่ค่อยมี แต่พอแค่คิดว่า ถ้าสถานะการมันกลับกัน แม่เรามีเท่าไรคงให้เราหมด ก็รุ้สึกว่ามอบเงินให้แม่วันนี้นี่ดีจัง ได้ทำให้ท่านดีใจตั้งแต่ตอนมีชีวิตอยู่ ก็มีความสุขไปด้วย
เขียนมาซะยาว เพราะว่าอยากให้กำลังใจค่ะ ตอนอายุเท่าคุณก็เป็นอย่างคุณนี่แหละค่ะ แต่หลังๆโชคดีได้เจอกับคนที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูล อยากบอกว่าส่วนนึงมาจากการที่เรากตัญญูกับที่บ้านน่ะค่ะ การมีปัญหาทั้งเรื่องงานเรื่องที่บ้านความรักการเงิน ตอนเราอายุประมาณคุณก็ประสบปัญหาอย่างนี้เลยค่ะ ลาออกจากงานก็ไม่ได้ เพราะว่าไม่มีเงิน แต่พอฟ้าเปิด ความโชคดีก็จะเข้ามาเองค่ะ คงบอกได้แค่ว่า ตั้งสติค่ะ ลองเขียนดูว่าชีวิตเป็นยังไง ปัญหาคืออะไร อะไรที่คิดว่าแก้ได้ เช่น งาน หางานใหม่ ไม่ได้ก็ไม่มีอะไรเสีย เรื่องความรัก ตอนอายุเท่าคุณไม่อยากบอกเลยว่าจะเป็นจะตายให้ได้ ตอนนี้พออายุมากหน่อย ก็ใช้ชีวิตเหมือนประโยคนึงที่เคยอ่านในหนังสือน่ะค่ะ ว่าชีวิตเราไม่มีเวลาทำดีกับทุกคนหรอก แค่คนที่รักเราก็พอแล้วค่ะ ที่เราควรเอาเวลาเราไปให้เขา สู้ สู้ นะคะ ขอโทษที่พิมพ์อะไรซะยาว
สนับสนุนความคิดข้างบนนะครับ
กตัญญูกับพ่อแม่ไว้เถอะครับ มีแต่เจริญรุ่งเรือง เพียงแต่มันยังไม่ถึงเวลาของเรานั่นเอง
บางคนในวัยเดียวกันกับคุณ ที่เห็นเค้ามีความสุข อาจเป็นเพราะว่าเค้ากำลังสนุก ยังไม่มีภาระที่ต้องรับผิดชอบมากมาย เมื่อถึงเวลาเค้าจะเครียดมากกว่าคุณก็ได้นะครับ เมื่อตอนอายุมากๆ
เวลาที่รูสึกท้อใจลองมองไปที่คนด้อยกว่าเราครับ คนที่เค้าเงินเดือนน้อยมากๆ ต้องทำงานอะไรก็ได้เพื่อให้ได้เงินมาเลี้ยงตัวเองและครอบครัว เค้าลำบากกว่าเราเยอะครับ คิดแบบนั้นได้เราก็จะสบายใจ
ส่วนเรื่องงานที่บอกว่าโดนให้ทำงานเยอะิ เราก้อต้องคิดว่าดีกว่าไม่มีงานอะำไรให้ทำเลย ไม่ให้รับผิดชอบเรื่องใดๆ เลย แต่งานที่เราทำก็ควรจะทำให้เต็มที่ด้วยนะครับ ถ้าอยากให้เค้าเห็นผลงานเราต้องพยายามทำให้เค้าเห็น ถ้าหากว่าเราทำดีแล้ว อดทนถึงที่สุดแล้ว ไม่มีใครเห็นคุณค่า และเรามีทางอื่นที่ดีกว่านี้ ก็หางานใหม่ และออกไปที่อื่นเถอะครับ
บางคนเค้าต้องเลี้ยงดูครอบครัวตั้งแต่สมัยเรียนซะด้วยซ้ำ ชีวิตแต่ละครอบครัวไม่เหมือนกันครับ มนุษย์เราเกิดมาใช้กรรมในชาติก่อนครับ
อ้อ เรื่องคนรัก คนข้างกาย แนะนำอย่าเพิ่งไปคิด ในเมื่อคุณเป็นแบบนี้ อย่าเพิ่งมีใครเข้ามาตอนนี้ดีกว่า ไม่เช่นนั้นคุณจะลำบากกว่านี้มากมายครับ ไหนครอบครัว ไหนแฟน ไหนชีวิตส่วนตัวอีก ถ้ามี คุณอาจจะคิดว่า รู้งี้ไม่มีดีกว่า
คุณเิ่พิ่งอายุ 25 ปีเอง ยังเด็กอยู่เลย ยังมีเวลาอีกตั้งไกล ตอนนี้อย่าไปเครียดนะครับ ยิ่งเครียด ยิ่งเป็นทุกข์ ถ้าเรารู้จักปล่อยวาง ชีวิตก็จะเป็นสุขนะครับ
มาๆๆๆ
เดี๋ยวพาไปสงบจิต สงบใจ นะคับ
**อย่าหมดศรัทธา**
สารภาพว่าแอบย่องเข้ามาอ่านบล็อกของคุณอย่างเงียบๆมาหลายทีแล้วค่ะ
เป็นกำลังใจให้สำหรับความสับสนวุ่นวายในชีวิตและจิตใจที่เกิดขึ้นในตอนนี้นะคะ
บางครั้งเชื่อไม๊ว่าการพยายามยิ่งแก้ มันก็ยิ่งยุ่งเหยิงไปกว่าเดิม
บางอย่าง..กับบางเรื่อง..ทำได้เพียงการอดทนและรอคอยเพื่อให้เวลาเป็นผู้แก้ไขและเยียวยาเอง
วันนี้..ถ้าคุณทำเต็มที่แล้ว ก็ขอให้เพิ่มเพียงสิ่งเดียวก็คือ "ความอดทน" ค่ะ
ที่พูดได้เพราะเคยผ่านช่วงเวลาที่ปัญหารุมเร้ามาแบบนี้เหมือนกัน รู้สึกวุ่นวาย หาทางออกไม่ได้
ในหัวมีแต่อยากร้องไห้ อยากตาย เคยเบื่อมากๆจนอธิษฐานขอพระก่อนนอนทุกคืนว่าถ้าลูกยังมีบุญอยู่
ขอให้พรุ่งนี้เช้าลูกไม่ต้องตื่นมาบนโลกใบนี้อีกแล้ว
แต่สุดท้าย...ก็ไม่ตายแฮะ
ร้องไห้ ปาดน้ำตา นอนหลับไป แล้วก็ตื่นมาพบวันใหม่อีกทุกวัน
สู้สู้นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
ยังรอว่าซักวันอาจจะได้อ่านเรื่องที่คุณมาเขียนเกี่ยวกับการฝึกเป็นนักบินนะ
^ ^
--เก็ตถวา--
มีกำลังใจมาให้เยอะแยะเลย ^^
สู้ ๆ นะคะ
แสดงความคิดเห็น