ช่วงนี้ก็ค่อนข้างยุ่งหน่อย เพราะว่ามีอะไรที่ต้องทำมากมาย รู้สึกว่าชีวิตสับสน อลม่านที่สุด หลัง
จากที่ทำเรื่องซื้อบ้านผ่านแล้ว บ้านทาว์นเฮ้า มือ 2 ที่ผมซื้อมานี้ มีสภาพกลางเก่ากลางใหม่ เจ้า
ของบ้านเดิม เขาทำไว้บ้าง แต่ก็ยังมีอะไรอีกมากที่ต้องทำเพิ่มเติม ก่อนที่ผมและครอบครัวจะย้าย
เข้า ค่อนข้างยุ่งยากมากครับที่จะ เดินสายไฟใหม่ทั้งหลัง ทำห้องน้ำใหม่ ทาสีใหม่ เป็นอะไรที่
ต้องใช้แรงการแรงใจ และแรงเงินที่หนักเอาการ
ขนาดตัวผมเองที่เป็น interior designer ทำงานโดยตรงกับเรื่องพวกนี้ แต่พอมาทำบ้านตัวเอง ก็
ถึงกับกุมขมับ หน้ามืดตาลายเข้าให้ไปหลายตลบ เพราะต้องออกแบบเอง เลือกวัสดุเอง คำนวน
จำนวนสิ่งของที่ต้องใช้ ซื้อของเอง และที่ยากสุดคือการควบคุมค่าใช้จ่าย
ซึ่งทำให้รู้ว่ามันต่างจากการทำบ้านให้กับลูกค้าไกลโขอยู่ ที่บางอย่างเราไม่ต้องรับรู้ เพราะว่าเราโยน
งานให้กับคนอื่นได้ แต่นี่ไม่ เราคนเดียว พ่อกับแม่ผมก็มีหน้าที่แค่ไปเปิดบ้าน และยืนดู 5555555
มีร่วมตัดสินใจบ้าง กับบางอย่างที่เป็นส่วนที่เป็นพื้นที่อาณาเขตของเขา นอกนั้นตัวผมเองก็ต้องรับภาระ
ในทุกๆเรื่อง ซึ่งก็นรกแตกเอาการอยู่
ตอนนี้ผมรู้สึกว่าชีวิตเดินทางมาไกลมาก จากจุดที่ผมเคยอยู่ ครอบครัวของเราไม่เคยมีแผนสำรอง
เราใช้ชีวิตไปข้างหน้าเรื่อยๆ วันต่อวัน ผมรู้สึกว่าชีวิตผม เหมือนคนที่กำลังว่ายน้ำจากฝั่งนึงไปอีก
ฝั่งนึง โดยไม่มีอุปกรณ์ช่วยชีวิต หรือช่วยเหลือโดยใครเลย ว่ายไปเรื่อยๆ และตอนนี้ผมรู้สึกว่าการ
ว่ายไปให้ถึงอีกฝั่งเป็นสิ่งที่ง่ายกว่าการว่ายน้ำย้อนกลับไปทางเดิม เพราะไม่เคยเผื่อแรงเอาไว้
สำหรับว่ายกลับ
ชีวิตเราทุกๆคนก็คงจะเป็นแบบนี้ เวลามันไหลไปข้างหน้าเรื่อยๆ ไม่มีทางที่เราจะย้อนกลับไปแก้ไข
สิ่งที่ได้เกิดขึ้นไปแล้ว ได้แต่ตั้งใจเอาไว้ ว่าจะทำสิ่งที่จะเกิดขึ้นให้ดีที่สุด
ทุกอย่าง มันมีช่วงเวลาของตัวมัน ตอนนี้ผมเชื่ออย่างนั้น ผมเดินทางมาถึงช่วงอายุ ที่เข้าใจสิ่ง
ต่างๆรอบๆตัว ด้วยความจริง มองเห็นมันตามความเป็นจริง ซึ่งต่างออกไปก่อนหน้าที่ ที่ผมมอง
ทุกอย่างในมุมที่ผมอยากจะมองมันเท่านั้น
การยอมรับ และเข้าใจ เรียนรู้กับสิ่งที่มันเกิดกับเรา ทั้งสิ่งที่ควบคุมได้ และควบคุมไม่ได้
แต่......
มันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นกับผมในช่วงนี้ ซึ่งค่อนข้างจะตรงกันข้าม กับความรู้สึกด้านบน
ที่ บางจังหวะก็สงบ บางจังหวะก็พลุ่งพล่านไปด้วยความรู้สึก ตั้งแต่ผมมีบ้าน มันเหมือนผมไม่
เคยคาดหวังกับมันมาก่อน แล้วเมื่อมันเป็นจริง ผมรู้สึกว่าอะไรๆ ก็อาจจะเกิดขึ้นได้ทั้งนั้นในชีวิต
ของผม
มันเหมือนผมมีบางสิ่งที่เก็บซ่อนเอาไว้ในใจลึกมากๆ สิ่งที่ผมรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นความจริง แต่ผม
กลับรู้สึกตลอดเวลาตอนนี้ ว่าบางที .... บางที มันอาจจะมีโอกาศเกิดขึ้นได้กับผม
มันเหมือนผมยังไม่สามารถตัดมันขาดออกจากความรู้สึกได้จริงๆ และยังคงรู้สึกลึกๆ ว่าผมอาจ
จะได้รับโอกาศ .... สักครั้ง
ผมจึงตัดสินใจ ว่าจะตั้งใจกับมันอีกสักครั้ง ผมไม่รู้ว่าผมกำลังคิดอะไร หรือหวังอะไรอยู่ เพียง
แต่ผมรู้สึกว่าช่วงเวลา 3 ปีที่ผ่านมาสำหรับผม มันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน และไม่ว่าจะอะไร หรือ
ทำยังไง มันก็ไม่สามารถจะทดแทนความรู้สึกแรงกล้านั้นได้จริงๆ
ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบสิ่งที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้หรอกนะครับ ผมชอบชีวิตผมตอนนี้ค่อนข้างมากทีเดียว
ผมภูมิใจกับชีวิตของผม แต่มันเหมือนบางอย่าง ในความรู้สึกลึกๆของผม มันยังติดค้าง กับบาง
สิ่งอยู่
ไม่รู้สินะครับ มันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ ผมก็อาจจะดำเนินชีวิตอย่างที่เป็นอยู่นี้ไป มันก็มี
ความสุขดี แต่ ...... อาจจะ บางที ไม่รู้สิ ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ก็ไม่รู้ บางทีมันอาจจะหายไป
เองก็ได้
แต่คุณเคยรู้สึกกับบางสิ่งไหมครับ ว่ามันเป็นของคุณ ว่าสิ่งนั้นมันคือคุณจริงๆ และคุณไม่
สามารถสลัดความคิดนั้นออกจากหัวใจของคุณได้ มันเป็นสิ่งที่เล่า หรือบ่นให้ใครฟังไมได้จริงๆนะ
นอกจากกับตัวคุณเองเท่านั้น
มันเหมือนเสียง ที่ดังก้องอยู่ในใจของคุณ ดังมากจนคุณอยากจะเอามืออุดหู เหมือนแรงขับ
เคลื่อน เหมือนพลังพิเศษ ผมไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไงนะ แต่ผมรู้สึกดีเป็นบ้า ที่ได้กลับมาหมกหมุ่น
กับมันอีกครั้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น