... การปล่อยวางของแม่ ...

ไม่ได้อับไดร์ ประมาณ 5 หมื่นปีได้

เพราะงานยุ่งมากมาย ตอนนี้เจ้านายผมต้องการตารางการทำงานของแต่ละคนในแต่ละวัน ว่าวันๆทำอะไรบ้าง และทำแต่ละอย่างใช่เวลานานเท่าใด

เอ่อ ... ฟังดูออกจะอึดอัด แต่ว่าช่างเถอะ เขาเป็นเจ้านาย จะอะไรก็ได้ ผมก็ต้องยอมทำตาม

ช่วงนี้เลยต้องทำตัวยุ่งทั้งวัน เพื่อสร้างสรรค์ตารางให้แน่นเข้าไว้ พร้อมกับชิ้นงานที่ตรงกับตาราง

วันนี้แทบล้มประดาตาย เนื่องจากต้อง QC สินค้าก่อนส่งไปต่างประเทศ เพราะเจ้า 30 กว่าตัว ผมต้องตรวจทุกซอกทุกมุมด้วยตัวเอง

แต่อย่าว่าแต่ตรวจเลย ทำให้ทันตามกำหนด ยังทำไม่ค่อยจะทันเลย


สอง สาม วันนี้เลยได้เห็น พนักงานเขียนแบบ และ QC อย่างผม ที่วันๆเดินเฉิดฉายตรวจของอย่างเดียว ต้องลงมานั่งขัดฟอย ลงกีวี่ เฟอร์นิเจอร์เพราะทำไม่ทัน กร๊ากกก ตัวเหม็นเพราะเหงื่อแตกทั้งวันเลย
แต่ก็นะ สู้ๆค้าบบบบบ


ว่าถึงเรื่องแม่ปล่อยวาง ... ตั้งแต่พ่อตกหลังคาลงมานอนพังพาบอยู่บ้าน ตอนนี้ก็อาการดีขึ้นเรื่อยๆนะคับ ถึงแม้จะยังไม่เดินเองไม่ได้ แต่ก็ดีขึ้น ยกขาได้บ้าง


ยกงอได้ เหมือนปรกติแล้ว แต่ที่สำคัญ คือตอนนี้ไม่มีคนขับรถ

บ้านผมมีรถกระบะ DMAX คันใหญ่มาก เหลือผ่อนอีก 3 ปีครึ่ง 5555++

เพราะบ้านผมขายของ เลยเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องมีรถกระบะ ผมหนะ ขับได้ตั้งนานแล้ว แต่แม่สิ ไม่เคยให้ผมได้ทำบ้างเลย เป็นเพราะว่ามีพ่อ ผมจึงมักเป็นคำขอที่ตกไปเสมอ เวลาขอแม่บอกว่าอยากขับรถบ้าง


จะได้ขับก็เมื่อวันหยุดจริงๆ แล้วพ่อว่าง ออกไปด้วยกันเหมือนเด็กๆ หัดขับรถ แต่เหมือนแม่ไม่เคยวางใจ


ณ วันนี้ เมื่อไม่มีคนขับรถ แม่ก็ยังมองข้ามผมไป ไปจ้างคนอื่น ให้มาขับรถของเรา เป็นภาพที่บาดตาบาดใจผมมาก สองมือสองเท้าผมก็มีเท่าเขา แล้วที่สำคัญ รถนี้ ผมก็ช่วยผ่อนด้วยเหมือนกัน ผมต้องอดอยาก อดทน เพื่อผ่อนมันเหมือนกัน ผมจึงรู้สึกว่า มันเป็นรถของผม พอๆกับที่เป็นรถของแม่


และหลังจากเริ่มมีปากเสียงกันเรื่องนี้ แม่ก็ยังคงไม่ยอม บอกว่า คันมันใหญ่ไปบ้างหละ ... ผมไม่ค่อยได้จับบ้างหละ (ก็ไม่ให้ขับแล้วผมจะจับได้ยังไงอ่ะ)


จนเวลาล่วงเลยเข้า เดือนที่ 2 ที่ต้องจ้างคนมาขับรถของเรา

โดยปรกติแม่เป็นคนตรงต่อเวลามาก และจะรับไม่ได้ที่มีคนมาผิดเวลากับเขา เพราะว่าแม่ไม่เคยผิดเวลากับใคร ...


แต่ ... คนขับรถคนนี้ มาสายประจำ !!!! 55555++ เริ่มมองเห็นลางๆแล้วใช่ไหมคับ


ล่าสุดผมกับแม่ก็ทะเลาะกันอีก เรื่องว่าผมขับรถได้ รถเรา ผมควรเป็นคนได้ขับ ไม่ใช่จ้างใครก็ไม่รู้ ที ละ 400 - 500 ต่อครั้ง มาขับรถของเรา ให้เรา
แม่ร้องไห้ใหญ่เลย (ผมทำแม่ร้องไห้อีกแล้ว)



และอีก 2 วันต่อมา คนขับรถนั้นก็มาสายอีก แม่เลยให้ผมเอารถออก!!! เพราะเราต้องไปตั้งร้านแต่เช้า ไม่งั้นจะไม่มีที่ให้รถเทียบเอาของขึ้นร้าน

แต่ตั้งแต่นั้น จนวันนี้ จะ 2 อาทิตย์แล้วที่แม่ให้ผมเอารถมาทำงาน ขับรถของบ้านเราไปตั้งร้าน ทำอะไรๆ ที่มันควรจะเป็นหน้าที่ของผม


ผมดีใจที่แม่ ปล่อยวาง ... เรื่องนี้ลงได้ แม่เป็นคนไม่ค่อยปลง .. ปลงอะไรยากมาก แต่ละครั้ง เช่นเรื่องผมเป็นทอมนี้ แม่จะใช่เวลาค่อนข้างนานในการทำใจ

ผมดีใจที่แม่วางใจผมบ้าง และทำให้ผมรู้สึก ว่าแม่เห็นผมโตแล้ว ไม่ใช่เห็นเป็นเด็กน้อยที่ทำอะไรไม่ได้ตลอดเวลา

ตอนนี้ผมก็เลยได้เป็นคุณชาย ขับรถมาทำงาน สบายแต่เครียด เหอๆ

แต่สิริรวมค่ารถเมย์กับค่าน้ำมันเติมมาทำงาน พอๆกัน เพราะฉะนั้น ก็... ขับรถมาโลด

ตอนนี้ผมรู้สึกว่า ชีวิตยังมีอะไรอีกมาก ที่ต้องทำ ต้องเป็น ... และทุกๆอย่างจะมา เมื่อถึงเวลาของมัน ...