... บางทีเราก็ควบคุมไม่ได้ ...

คนเราจะตายเพราะความเจ็บปวดในใจไหม ผมว่าไม่หรอก แต่เราจะได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เหมือนกับตาย ทั้งๆที่ยังคงมีลมหายใจ



อ่อ ... มันเป็นแบบนี้เอง



ผมจะไม่เสียอกเสียใจกับสิ่งที่ผมได้เลือกแล้ว ... เพราะไม่ว่าผมจะเลือกทางไหน ผมมีเพียงแค่ตัวของผมเอง เป็นเพื่อน และตัวผมเองที่เป็นคนที่ผมไว้ใจได้มากที่สุด



แม่ผมบอกว่า ในโลกของความจริง เราไม่อาจไว้ใจใครได้ แม้แต่คนที่เรารักมากที่สุด เพราะมันไม่ได้แปลว่าเขาจะรักเรา เหมือนที่เรารักเขา




ตอนนี้รู้สึกว่า ชีวิต ต้องผลิตกำลังใจมากๆ ทุกๆวัน ที่จะห้ามไม่ให้เอาหัวโขกข้างฝา หรือ วิ่งร้องเป็นบ้า ออกไป


บางทีผมก็รู้สึกว่า ผมเริ่มรู้แล้วว่า ใกล้บ้า เป็นยังไง




ไอ้ตัวเหี้ย ที่ทำงาน คนที่ผมเกลียดกำลังจะย้าย เข้ามาอยู่แถวๆบ้านผมถัดไป 2 ซอย ผมรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก จริงอยู่ที่โคตรพ่อ โคตรแม่ผม ไม่มาสร้างไว้ แต่ .... ผมรู้สึกว่า ละแวกบ้านผม



มันเป็นเหมือนพื้นที่ส่วนตัว ที่ผมจะไม่ต้องพบเจออะไรหรือใครที่รู้จักผม โดยเฉพาะคนที่ผมเกลียด




เวลาใส่ขาสั้น ไปซื้อก๋วยเตี๋ยว ไปซื้อส้มตำ ไปเช่าวีดีโอ หรือปทำธุระที่ธนาคารหน้าบ้าน ผมก็ไม่ต้องรู้สึกว่า จะเจอพวกแม่งไหม



สัดเอ้ย .......... กรูเกลียดพวกมึง ไอ้เหี้ย กรูทนเห็นพวกมึงที่ทำงานก็มากเกินทนแล้ว กรูจะต้องมาพบเห็นพวกมึงที่แถวบ้านอีกหรอวะเนี้ย ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย




ต่อไปนี้เวลาไปช่วยแม่ขายของ กรูก็อาจจะต้องเจอพวกมึงอีก

ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย





ทำไมชีวิตกรูแม่งถึงได้บัดซบ เหี้ยซ้ำ เหี้ยซาก แบบนี้





กรูเบื่อว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


.