... หลากหลายความรู้สึก ...

นานแล้วนะครับที่ผมไม่ได้เขียนไดร์อย่างต่อเนื่อง  และนานแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกจริงๆ  ว่าอยากเขียนอยากเล่า


มันเหมือนแค่อยากใช้ชีวิตไปให้หมดไปวันๆแค่นั้น  ไม่อยากพูดไม่อยากคุยกับใคร  ไม่สนใจว่าชีวิตมันจะเป็นยังไงต่อไป



ผมกลายเป็นคนเย็นชา  หลายคนบอกผมแบบนั้น  บอกว่าผมไม่มีหัวใจ  หรือไม่มีความรู้สึก


บอกว่าตัวจริงๆของผม  เวลาพบเจอต่อหน้า  กับตัวหนังสือ  เหมือนคนละคนกัน  และหลายคนเคยมโนว่าผมตอแหล


คุณเคยไหมที่บางครั้งมีความรู้สึกมากมายร้อยพันปะปนกัน  จนจะทะลักออกทางตา    เพียงแต่เราไม่รู้ว่าจะแสดงมันออกมายังไง


ผมเคยผ่านช่วงเวลาไม่ประสีประสาชีวิต  แสดงออกทุกสิ่ง  จนมากเกินไป  สิ่งนั้นก็ทำร้ายผม  ผมเรียนรู้ว่า  การที่เราเปิดเผยมากไป
ทำให้อีกฝ่ายควบคุมเราด้วยความต้องการของเขา  และผมเคยคิดกับตัวเองว่า  ผมจะไม่เป็นแบบนั้นอีก


และหลายครั้ง  การนิ่งเฉย  กลายเป็นเกราะป้องกันตัวชั้นดีสำหรับผม  ที่ป้องกันผมจากความรู้สึกหลายสิ่งหลายอย่าง  และสุดท้าย
ก็คือ  มันทำให้ผมหลงเหลือความศัทธาที่มีให้กับตัวเอง


ในช่วง 1 ปีที่ผ่านมา  ผมผ่านประสบการณ์การพูดคุยกับ ผู้หญิงมากหน้าหลายตา  และไม่เคยเป็นมาก่อนที่ผมไม่ได้ใครเป็นแฟนเลย  ตลกดีนะครับ
ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเดินต่อไป  แต่ผมคิดว่าคงเป็นเพราะบุญกรรมที่ทำมา  ผู้คนเหล่านั้น  มีหลายนิสัย หลายบุคคลิก  แต่ก็จากไปในเวลาอันสั้น
จะด้วยปัจจัยอะไรก็ตามแต่  ... แต่พวกเธอก็หลุดออกจากวงโคจรของผมไป

อาจะเป็นเพราะผมจะอธิฐานและบอกตัวเอง  เสมอว่า ... ถ้าเนื้อแท้ผู้คนเหล่านั้นไม่ได้คิดจริงใจกับผมอย่างแท้จริง  ก็ขอให้เขาหลุดออกจากชีวิตผมไป
และเชื่อไหมครับว่าพวกเธอ  หลุดไปจริงๆ   ทั้งๆที่หลายๆคน  ท่าทางดีมาก  เริ่มต้นสวยงามมาก ... แต่  สุดท้ายก็ไป


มันทำให้ผมไม่รู้สึกเสียใจเลย  เพราะว่ามันแสดงออกชัดว่าพวกเธอไม่ได้จริงใจกับผม  แต่ก็ยอมรับว่ามีบ้าง  ที่รู้สึกแย่... เพราะแย่กับตัวเอง
ที่รู้สึกเหมือนว่าเราพยายามมากเกินไปรึเปล่า  ยิ่งค้นหาไขว่คว้า ...  ยิ่งแย่รึเปล่า

ผมจึงตัดสินใจหยุดพักจริงๆ  หยุดทุกสิ่งเอาไว้  ปล่อยให้ใจและความรู้สึกของตัวเองนิ่งขึ้น  ซึ่งพบว่ามันทำให้เกิดความรู้สึกดีขึ้นกับตัวเองจริงๆ


และมันน่าแปลก ที่บางที  ความรักมันช่างเหมือนผีเสื้อ  อย่างที่คนเขาบอกกันจริงๆ  ที่ยิ่งวิ่งไล่ไขว่คว้า  มันก็จะตะเลิดบินหนี  แต่ถ้าเราอยู่สงบนิ่ง
มันก็จะบินมาเกาะที่ตัวเราเอง

ณ วันนี้ที่จิตใจของผมสงบมากขึ้น   และมีความสุขกับชีวิต   ก็มีคนๆนึงผ่านเข้ามา  เป็นคนที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้รู้จักกัน  เป็นคนที่ไม่รู้จักแต่ก็เหมือนรู้จักกันมานาน



เวลานี้ผมไม่แน่ใจว่าอนาคตข้างหน้ามันจะเป็นยังไง   จะดี หรือร้าย  ไม่อาจคาดเดาได้  แต่สิ่งที่คิดเอาไว้  ผมจะทำมันให้ดีที่สุด  ผมรู้ปัญหาและข้อเสียของตัวเองแล้ว
และรู้แล้วว่าจะหาวิธีทางแก้ไขได้ยังไง  ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำลายและชดเชยข้อบกพร่องของตัวเอง  มันคงไม่ง่ายที่จะมีใครสักคนที่สนใจในตัวเรา   ทั้งๆที่เราเป็นคนที่แทบจะไม่มีอะไรน่าสนใจเลย   ผมรู้จักคุณค่าในสิ่งนั้นดี  และผมรู้จักรสชาติของความสูญเสีย ...  มาตลอด


และผมหวังว่า .... ผมจะทำได้