วันจันทร์ที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2556

... คลื่นลม ...

วันนึงๆในชีวิตคนเรามีอารมณ์ผ่านเข้ามาเยอะกว่าที่คิดนะครับ



หลายครั้งที่เช้าอารมณ์ดี  บ่ายๆงานเข้ารมณ์บูด  ...  หรือบางทีเช้าหงุดหงิด วีนเหวี่ยง  แต่ตกบ่ายก็มี
เรื่องที่ทำให้ต้องยิ้มปากบานเข้ามา




คนเราคงต้องผ่านทุกข์สุขในชีวิต  คล้ายๆกับการโต้คลื่นในมหาสมุทร  ขึ้นอยู่กับว่าอุปกรณ์และวิธี
การโต้คลื่นของใครจะเป็นยังไง



บางคนมีแค่กระดานโต้คลื่นแผ่นเล็กๆ  ขึ้นลงไปตามยอดคลื่น  เสี่ยงอันตราย  แต่ไปได้รวดเร็ว และสนุก  มีบ่อยครั้งที่ล้มคว่ำคม่ำหงาย  เชียดตายก็มี

บางคนมีเรือขนาดกลาง  โต้คลื่นลมได้พอตัว  ปลอดภัย  แต่อาจไม่อุ่นใจหากเจอคลื่นสูงเท่ากับตึก 3 ชั้น

และบางคนมีเรือเดินสมุทร  ทนทาน  แข็งแรง  อุ่นใจและหายห่วง  สบายตลอดเส้นทางชีวิต




ผมไม่โทษที่บางคนต้นทุนชีวิตเขาดีจริงๆ  ได้นั่งเรือเดินสมุทรไปจนสุดเส้นทางชีวิต
ชีวิตผมคงเหมือนคนที่ซื้อตัวรายวันกับชีวิต  มีขึ้น  มีลง  ตอนเด็กได้มีโอกาศขึ้นเรือเดินสมุทร
แม้โตมาจะเหลือแค่กระดานโต้คลื่นแผ่นเดียว   ก็ยังพยายามโต้คลื่นลมชีวิตต่อไป


ผมเชื่อว่าพายุที่พัดอยู่  มันคงมีบ้างแหละ  ที่เบื่อ  หรืออยากพัก  เซ็งๆที่จะทำหน้าที่ของมันบ้าง
มีเวลาให้ผมได้พักหายใจหายคอ




อย่างเช่นตอนนี้  ที่มรสุมในชีวิตของผมค่อนข้างราบเรียบ  ดีทีเดียว  อย่างที่ไม่ปรากฏมานาน
ตัวผมเองก็ไม่วางใจนักหรอก  เพราะที่ผ่านมาชีวิตก็มีบทเรียนมากพอแล้ว




ในวันนี้ที่ผมได้มีโอกาศได้จับมือใครคนนึง  ณ ช่วงเวลาที่คลื่นลมในชีวิตผมสงบอยู่  นี่มันช่างดีไม่น้อยเลยนะครับ

อย่างน้อยก็ไม่ต้องเครียดมากเท่าไร  ผมยอมรับว่าชีวิตมีความสุขทีเดียว  การเป็นคนธรรมดา  คบกันแบบธรรมดา  ไม่ต้องเริศหรู  มีเงิน  มีธุรกิจเป็นพันล้านหรอกครับ  ผมไม่ต้องการ  ไม่ต้องชูคอฟูฟ่อง  ว่าฉันเด่น ฉันเริศกว่าใคร



ชีวิตมันก็มีความสุขได้  




เมื่อก่อนผมเคยสงสัย  บางทีคนงานก่อสร้าง    หรือต่างด้าวที่โรงงาน  เขาก็มีความรัก  มีความสุขกันได้  ด้วยเงินเดือนแค่ 6000 บาท
การกินก๋วยเตี๋ยว  คืออาหารมือพิเศษสำหรับชีวิตของเขา  1 เดือนได้กิน 1 ครั้ง   ก็ไม่เห็นว่าชีวิตเขาจะมีความสุขน้อยลง




หลายอย่างเมื่อผ่านวัยวันของชีวิตมาพอสมควร  มันก็จะตอบคำถามในใจเราเอง ... ว่าทำไม




การคบกัน  มันก็มีดีมีแย่  เพราะต่างคนต่างที่มา  ต่างการเลี้ยงดู  ขึ้นอยู่ที่ว่า  ... เราอยากจะรักกันรึเปล่า




ณ วันนี้  ผมสามารถตอบได้ว่า  ผมอยากรักคนๆนี้  และผมมีความสุขมากๆ  ที่ได้มีเธอในชีวิตอันแสนน่าเบื่อของผม




ดีใจที่มีคุณ .....  เราจะค่อยๆผ่าน คลื่นไปด้วยกัน  ทีละลูกนะ    เขาอาจมีแค่เรือลำน้อย  และไม้พายอันเล็ก  แต่ยังมีที่ว่างเหลือนะ

2 ความคิดเห็น:

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

มีคนให้นั่งข้างๆในที่ว่างของเค้า ถึงจะมีแค่ไม้พายอันเล็กๆ ก็ยังดีกว่าว่ายฝ่าคลื่นเปนไหนๆ

Picha

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

รับพายไปเลยครับ .. คุณได้สิทธ์นั้นเดี๋ยวนี้

Maetee Ryan

... สีสันแห่งสายลม ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...