เวลาที่ผ่านไปแล้ว ... กาลนาน

หวัดดี ไดอารี่ของผม ... ยินดีอีกครั้งที่ได้มาเขียนท่ามกลางผู้คนที่คุ้นเคยกันทางตัวหนังสือ

แม้ไม่เคยรู้จักกัน แต่ต่างฝ่ายต่างเรียนรู้ชีวิตของอีกคนผ่านทางตัวหนังสือ และไม่ทันรู้ตัว เราก็รักที่จะมีโลกส่วนตัวกันที่นั้น
Lesla Diary ที่ตอนนี้ .. ใช่ไม่ได้ทั้งเวบ ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ... แต่เสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น และไม่เข้าใจ รู้สึกเหมือนเพื่อนสนิทหายไปกลุ่มใหญ่


เหมือนมันเป็นแค่สิ่งเล็กๆในชีวิต แต่เมื่อไม่มีอยู่ เราก็ได้รู้คุณค่าของสิ่งๆนั้น ว่ามีความหมายต่อเรามากแค่ไหน ...
ได้เห็นไดร์ของคนอื่นๆแล้ว ... ก็รู้สึกอบอุ่นเหมือนได้กลับบ้าน ... แม้จะช้าหน่อยแต่ผมก็ตามหาพวกเขาจนเจอ ... ไม่คิดเหมือนกันว่าทุกคนจะมารวมตัวกันที่นี้


แต่ก็นะ ... ขอผมอยู่ด้วยคน .. ^__^


ตลอดเวลาที่ผ่านมาเกือบ 3 เดือนตั้งแต่เวบใช่ไม่ได้ .. มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับผม ชนิดที่เรียกว่า ไม่รู้ว่าจะเล่ากัน 3 วันจบรึเปล่า และก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่ายังไง เพราะว่า เรื่องราวต้นตอของเรื่อง
อยู่ที่ไดร์ใน Lesla และไดร์ผมก็ไม่ใช่ไดร์ที่อ่านมันอ่านสนุกสักเท่าไร ส่วนใหญ่ผมจะเข้ามาบ่น ๆๆๆ น้อยใจ .. เรื่องต่างๆ แต่ไม่เป็นไร ผมจะเล่าทั้ง เรื่องปัจจุบันและเรื่องที่เป็นอดีตไปแล้วพร้อมๆกัน


เอ... มันดีหรอ ...


ตอนนี้ ... ผมมีคนพิเศษคนนึงก้าวเข้ามาในชีวิตผม .. ก็ร่วมๆ 3-4 เดือนแล้วถ้านับรวมเดือนที่เรามีปัญหากันด้วย ... มองๆ ดูชีวิตรักของผมกับเธอจะเริ่มต้นไม่ค่อยสวยเท่าไร แต่อาจเป็นเพราะส่วนใหญ่เป็นผมเอง ที่วางตัวไม่ถูก ไม่เป็นผู้ใหญ่
เหมือนผมกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง หลังจากที่ผมถอยออกมาจากชีวิตของผู้หญิงคนนึงที่ผมอดทนรอเธอมากว่า 2 ปี ผมมีชีวิตไปวันๆ แล้วก็ฝันลมๆแล้งๆ ว่าวันนึง เธอจะหันมามองผมบ้าง



ในความรู้สึกตอนนั้นผมไม่เคยหันมามองตัวเอง นอกจากมองไปที่เธอเท่านั้น ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไม้ขีดไฟ ... ที่พร้อมจะจุดตัวเอง ทำลายตัวเองได้ แต่ทุกวันในวันเหล่านั้นผมก็ทำร้ายตัวเองไปทีละนิด



มีหลายสิ่งในตัวของคนพิเศษของผม ที่ทำให้ผมคิดได้ ... กว่าจะคิดได้ ... ก็ต้องทำให้เธอเสียน้ำตาไปมากมาย ... ตอนนี้ผมเองไม่รู้จะอธิบายยังไง ว่าผมเสียใจแค่ไหนกับสิ่งที่เกิดขึ้น


ผมมีชีวิตหลังเรียนจบที่ลุ่มๆดอนๆมากๆ รู้สึกปรับตัวไม่ได้ และเปลี่ยนงานบ่อยครั้ง .. ทำแม่ผิดหวัง และไม่เคยสนใจอะไรอื่นนอกจากความรู้สึกของตัวเอง ... ตามใจตัวเอง แม้ว่าสิ่งที่ทำอยู่มันจะไม่ถูกต้องก็ตาม


จนครั้งสุดท้ายก่อนไดร์จะล่มสลายไป ... ที่ผมพยายามทำชีวิตให้ดีขึ้น ... แต่แล้ว ... ผมก็ตกงานอีกรอบ ... พร้อมกับการมาถึงของจุดสิ้นสุดของความรักแสนเศร้าที่ยาวนานของผม ผมไม่แยแสอะไรในโลกอีกแล้ว ... หลังจากที่ตกงาน ผมตัดสินใจเข้าเรียนภาษา ในโรงเรียนสอนภาษาชื่อดังแห่งหนึ่ง ด้วยเงินเก็บที่เหลือจาก .. การรักษาตัวเองจากการป่วยหนักครั้งล่าสุด


ด้วยความรู้สึกว่า ... การเรียนนี้เป็นเหมือนเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ .. ที่เหลือเพียงสิ่งเดียวของผม ว่าอย่างน้อย ชีวิตผมจะยังไม่หยุดนิ่ง เพราะตกงาน ... ผมจะได้เรียนภาษา และเดินตามความฝันของผมไปสักก้าว แต่แล้ว ... แม้จะกำเงินอยู่ในมือ ... ผมก็ไม่สามารถเข้าเรียนที่นั้นได้ เนื้องจาก class ไม่เปิด ... วันนั้น เหมือนมันเกินจะรับได้ ...ผมรู้สึกว่าทำไมชีวิตมันบัดซบแบบนี้ เหมือนมันเกินกว่าจะรับได้



ผมตกงานอย่างไม่มีเหตุผล ... แล้วนี้ ผมผิดอะไร ถึงไม่ได้เรียน ... มันก็ไม่มีเหตุผลอีกเหมือนกัน ...



หลังจากนั้นผมก็ไม่ใส่ใจอะไรในโลกอีกเลย ... ผมได้เข้าทำงานที่ใหม่หลังจากนั้น 1 อาทิตย์ ... จนถึงทุกวันนี้ ผมรู้สึกว่า ...ชีวิตมันก็เท่านั้น ... ผมหักใจไปจากคนที่รัก ... หักใจจากความฝันของตัวเอง ... กลับมามีชีวิตไปวันๆ กลับเข้าสู่วังวนเดิมๆ
ทิ้งเมลล์ เล่นเอ็ม .. หวังที่จะเจอใครสักคน ที่ใช่ ... ลึกๆแล้วผมหวังอะไร ... ผมเองก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เลยในตอนนั้น
ผมคุยกับคนไปทั่ว ... หมดเงินไปมากมายกับบัตรเติมเงินโทรศัพท์ ... มีเงินก็ไปเที่ยว ... ไปใช่ ... ว่างเป็นไม่ได้ต้องโทรหาเพื่อน ... หรือใครสักคน บัญชีเงินเก็บของผม และบัญชีเงินเดือนทุกอันเป็น 0



คนพิเศษของผมคนนี้ ...ก้าวเข้ามาในชีวิตผม ... ในขณะสถานการณ์อันเละเทะตอนนั้น เธอเป็นคนหนึ่งใน MSN ที่ผมคุยด้วยไปทั่ว และโดยไม่ทันรู้ตัว เธอก็มีอิทธิผลต่อชีวิตของผม ... เธอเป็นเหมือนน้ำใสสะอาดที่ไหลเข้ามาในชีวิตอันแสนทุเรศของผม ชีวิตน้ำเน่าขุ่นคลัก ... ที่ผมไม่คิดที่จะทำมันให้ดีขึ้นอีกแล้วในตอนนั้น




และน้ำใสสะอาดก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำให้น้ำเน่าๆอย่าวผมดีขึ้นได้ไหม เธอจึงดูคนอื่นด้วย ... เพราะผมสารภาพกับเธอตามตรงว่ามีการคุยกับคนอื่นอยู่ เป็นใครใครก็ไป ผมเข้าใจ ...



แต่ส่วนตัวผมเอง ... หลังจากที่บอกกับเธอไปวันนั้นและทำให้เธอร้องไห้ เป็นการเสียน้ำตาครั้งแรกของเธอที่ผมทำ ... ผมก็เริ่มคิด ... ผมอยากได้อะไร .. อยากได้ความจริงใจ ... ผมต้องให้เธอก่อน ไม่ใช่ทำตัวแบบนี้


แต่หลังจากนั้น 1 เดือน เธอสารภาพกับผม ว่ามีคนเข้ามาใหม่ที่ดีกว่าผม ..และเธอเลือกคนๆนั้น ... เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว ... ผมรับไม่ได้กับการเจ็บครั้งที่สองที่มันติดกันเกินไป อาทิตย์นึงที่เราตกลงกัน 3 คนไม่ได้ ... และผมเลือกที่จะเป็นฝ่ายไป



ผมผิดเอง ... กับเรื่องทั้งหมด แต่แล้ว อีก 1 อาทิตย์ต่อมา ... เธอกลับมาอีกครั้ง ...




อย่างน้อยชีวิตบัดซบของผมก็คงไม่แย่ขนาดนั้นผมคิด ... เธอกลับมา ... มันวิเศษแค่ไหนที่เธอกลับมา ... คนๆนั้นดีกว่าผมมากมาย ... แต่เธอเลือกที่จะกลับมา ไหลกลับมาที่บ่อน้ำเน่าๆแห่งนี้



ตลอด 2-3 อาทิตย์ ที่เรากลับมา เกือบจะเหมือนเดิมนั้น ... กลายเป็นผมเองที่มีปัญหา ... ผมทำชีวิตตัวเองเน่าเกินไปกว่าที่เธอจะรับได้ ... เมื่อสองวันก่อนที่ผมพบที่นี้ครั้งแรก ...เธออยากให้เราถอยกันคนะก้าว ..และให้ผมทำชีวิตของตัวเองให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยกลับมาคบกันในฐานะแฟน



ตอนนี้ชีวิตผม จะเอาตัวเองยังไม่รอดเลย ... ก็จริงของเธอ ... จะมีชีวิตคู่ ..จะรับผิดชอบชีวิตของเธอได้อย่างไร ... ในเมื่อตัวเลขในบัญชีผมตอนนี้ ... ยังเป็น 0 อยู่เลย ...




จริงที่เธอไม่ได้มองผมที่เงินทอง ไม่งั้นคงเปิดไปนานแล้ว แต่ใครจะอยากใช่ชีวิตกับคนที่ ไม่เป็นโล้เป็นพาย ... เธออายุ 25 แล้ว มีทุกอย่างพร้อม ... ผมสิ ... 24 .. มา 3 วันแล้ว... ยังไม่มีอะไรเลย ...
เธอคงเอือมกับผมมากเลยพูดออกมาวันนั้น ... แล้วผมก็คงกลัวมาเกินไป ว่าเธอจะทิ้งผมไปอีก ทำให้วันนั้นมันออกมาเป็นแบบนั้น




แต่ผมเข้าใจกับสถานภาพของเราที่ตอนนี้เปลี่ยนไป ... ผมผิดเอง... แต่ผมก็จะแก้ไขตัวเองสะใหม่ ... กลับมามีชีวิตเหมือนคนอื่นๆ ... เป็นผู้ใหญ่ให้มากขึ้น .. และทำให้คุณเห็นว่า ผมจะสามารถรับผิดชอบชีวิตของคุณได้ ...




ผมจะไม่สัญญานะ ... เพราะผมสัญญามามากแล้ว... แต่ผมจะทำให้คุณเห็น ... ถ้าวันนั้นคุณอยากจะมองดูมันอยู่นะคับ .... ผมจะทำ ....