... เรื่องบ้าบอ ...

สวัสดีไดร์ที่รัก

ตอนแรกว่าจะไม่เขียนอะไรแล้วนะ ...กะว่าจะปล่อยไดร์เมื่อวานไว้ให้คนพิเศษของผมอ่านสักพัก
แต่เมลล์ฉบับเมื่อเช้าทำให้ผมอดรนทนไม่ได้ทีเดียว

มีเมลล์ที่อ้างว่ามาจากโหรจารย์ที่อายุน้อยที่สุด เป็น FW: มาถึงผมจากท่านผู้หนึ่งที่ชอบส่ง FW: เป็นชีวิตจิตใจ

ผมจะได้รับเมลล์มีสาระบ้าง เมลล์ลูกโซ่บ้างจากท่านผู้นี้เป็นประจำ ทั้งๆที่บอกตามตรงนะว่า เคยคุยกันในเอ็มรึเปล่าผมยังจำไม่ได้เลย

แต่ไอ้เรื่องนั้นไม่เท่าไรกับเรื่องของเมลล์ที่ส่งมาวันนี้

เรื่องที่เขาเห็น ในนิมิตรของเขารึเปล่า ว่าจะมีคนตายมากมายในกทม. และให้เราออกไปอยู่ที่อื่น ขึ้นเหนือไปอะไรทำนองนี้

ผมเข้าใจนะว่าเขาอาจต้องการจะเตือน แต่เออ...กลับไปสะกดคำให้ถูกก่อนไหม ผมไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ เพียงแต่ถ้าคุณจะเรียบเรียงคำพูดสักหน่อยก็คงจะดีไม่น้อย

จะดีไหม ... ถ้าคุณบอกเล่ามันให้ดีกว่านี้ ให้เป็นการเป็นงาน ... เป็นผู้ใหญ่ ชื่อที่ว่าคุณเป็นโหรจารย์ที่อายุน้อยที่สุดนั้น ผมไม่รู้ว่าอายุเท่าไร แต่นี้เป็นเรื่องใหญ่นะ มันกระทบจิตใจของผู้คนที่ได้รับเมลล์ของคุณ
รวมทั้งตัวผมด้วย แรกที่อ่านผมรู้สึกกลัว แต่ติดตามมานั้นมันเป็นความรู้สึกโกรธ โกรธที่ว่า ... ทำไมคุณถึงเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้ ถ้ามีเกิดไม่มีอะไรหรอก แต่มันไม่เกิดหละ


จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพนักงานการไฟฟ้าสักคนได้รับเมลล์นี้ และส่งต่อให้เพื่อนๆของเขา แล้วทุกคนคิดเหมือนกันหมด คือกลัว ทิ้งการทิ้งงาน พาครอบครัวขึ้นเหนือหลบน้ำ จะดีหรือ ถ้าเราจะไม่มีไฟฟ้าใช่
ถ้าชีวิตประจำวันของเราจะผิดไปเพราะความตื่นตระหนกที่เกิดขึ้น นั้นคือเหตุผลที่เวลามีอะไรเกิดขึ้นแล้ว ทางการมักปิด เพราะพวกเขาไม่ต้องการให้ชีวิตประจำวันของเราล้มเหลว เพราะเขาอยากให้คนขับรถเมลล์ยังมาทำงาน


เรายังมีน้ำ มีไฟใช้ ... ผมว่าต้องคิดให้จงหนักเชียวนะ กับเมลล์แบบนี้ถ้าคุณคิดจะส่งมันต่อไป
ผมคนนึงที่เป็นคนที่เกลียดการล้อเล่นกับความรู้สึก กับการที่มีคนโรคจิตบ้าบอ ส่งเมลล์บ้าๆว่า Hotmail จะเก็บเงินบ้างหละ


ว่าจะโชติร้าย จะตายบ้าง ถ้าไม่ส่งเมลล์ต่อไป ประสาทดีกันรึเปล่า มันส่อถึงความอ่อนแอทางจิตใจของคนสมัยนี้ ของสื่อต่างๆ ทั้งจริงและไม่จริง จนคนเราแยกแยะไม่ได้


เชื่อไหมว่าผมไม่เคยส่งเมลล์ลูกโซ่นั้นต่อไปให้ใครเลย ... แล้วผมก็ยังไม่ตาย หรือยังไม่มียายมาลากไส้ผม หรือ Hotmail ก็ยังไม่เก็บเงินจากผมเสียที ... ทั้งๆที่มีเมลล์นี้ส่งมาหาผมมากกว่า 50 ฉบับแล้วมั้ง
ทุกครั้งผมจะลบมันทิ้งไป หรือ ... ก็ส่งเมลล์นี้กลับไปถึงผู้ที่ส่งมันมาให้ผม และ .. พิมพ์ไปตัวใหญ่ๆว่า ....


บ้ารึเปล่า ...


มันตลกนะคับ ... กับเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ผมคิดว่ามันไร้สาระมากมาย
แต่ก็ยังมีคนมากมายส่งเมลล์บ้าๆนั้นต่อไป


บางเมลล์จั่วหัวไว้ดีมาก เนื้อเมลล์ดีมาก อ่านแล้วให้คุณค่าทางใจอย่างแรง แต่ตบท้ายด้วยการส่งต่อไปแล้วจะโชติดี ถ้าไม่ส่งจะโชติร้าย


ผมจะสิ้นศรัทธากับเมลล์นั้นทันที รู้สึกว่า ... ถ้าเมลล์มันดีจริงๆ เมลล์เหล่านั้นจะถูกส่งต่อกันไปเอง โดยที่ไม่ต้องมาขู่กันหรอกว่า จะเป็นงั้นเป็นงี้ ถ้าไม่ส่งมันต่อไป


หลายครั้งที่ผมคิดว่า คนเราน่าจะคิด ตรึกตรองกันก่อนจะส่งเมลล์เหล่านั้นออกไป เพราะมันอาจกระทบจิตใจของผู้ที่ได้รับ และเขาจะมองตัวคุณว่าอย่างไร ที่ส่งเมลล์อุบาทว์เหล่านั้นมาให้พวกเขา
เมลล์ที่ปรารถนาที่จะทำร้ายสุขภาพจิตกันมากกว่า ... จะสร้างสรรค์



สุดท้ายนี้ผมเป็นคนนึงที่อยากจะขอร้อง ผู้ที่เข้ามาอ่านไดร์ของผมอันนี้ ว่าทุกครั้งที่คุณได้รับเมลล์ลูกโซ่บ้าบอเหล่านั้น คุณรู้สึกอย่างไร รู้สึกแย่ รู้สึกกลัวใช่ไหม ... คนอื่นเขาก็คงรู้สึกแบบเดียวกับคุณ


อย่าเป็นเครื่องมือของคนปัญญาอ่อนที่คิดทำเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเลย เพราะผมเป็นหลักฐานที่เป็นความจริง ว่าผมไม่เคยส่งเมลล์บ้าๆนั้นออกไป แต่ผมก็ยังมีชีวิตที่ตัวผมลิขิตเอง ได้ทุกๆวัน


ผมไม่เคยส่งมันออกไปทำร้ายใครอีก ถ้าเราไม่ช่วยกันส่ง วันนึงเมลล์บ้าๆเหล่านั้นก็จะหายไป ... นะคับ ขอร้อง


ขอบคุณคับ ....

แล้วก็มีอีกเรื่อง


วันนี้อึแล้วมีเลือดตามออกมาอีกแล้ว... หลังจากเป็นมา 3 ครั้ง อาทิตย์เว้นอาทิตย์ สงสัยอย่างแรงว่าจะเป็นสิดสีดวง หรือมะเร็งลำไส้


กะว่าอาทิตย์ นี้จะเริ่มเปลี่ยนแปลง การกินอาหารของตัวเองเสียใหม่ แล้วดูสิว่าจะยังเป็นแบบนี้อีกไหม

แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งกังวล เฮ้อออออออออออออออ ....