เรื่อง อึ อึ ที่ไม่ธรรมดา...

สวัสดีคับ ไดอารี่

วันนี้รู้สึกอึดอัด เครียดๆยังไงไม่รู้ จริงๆ ก็เป็นมาหลายวันแล้วหละนะ ตั้งแต่อึแล้วมีเลือดสดๆตามออกมา


ตอนนี้ยอมรับคับว่า ค่อนข้างกลัวนะ เพราะโดยปรกติเป็นคนที่ไม่คอยชอบที่จะกินของที่มันงอกขึ้นมาจากดินสักเท่าไร


มีบ้างบางชนิดที่โปรดปราน แต่ที่ผมไม่ค่อยเป็นห่วงตัวเองสักเท่าไรก็เพราะว่า ผมขับถ่ายเป็นเวลา และเป็นประจำ ไม่ค่อยท้องผูก เต็มที่ไม่เคยเกิน 3 วัน ส่วนใหญ่จะท้องเสียสะมากกว่า เพราะว่ากินมากเกินไป


จนเมื่อต้นเดือนที่แล้ว เนื่องด้วยอันห้องน้ำที่ทำงานใหม่นี้หนอ ไม่ค่อยสะอาด ไม่น่านั่งอย่างแรง สิ่งที่ผมทำนั้นคือ รอให้มันปวดมากๆ แล้วพุ่งไปห้องน้ำ


แล้วเบ่งสุดแรงให้มันออกไปให้เร็วที่สุด แล้วเออ ...วันนึง มันก็มีเลือดออกมา 1 หยดคับ เลือดสดๆ น่ากลัวมากคับ


ช่วงขณะนั้นตกใจนะ แต่ก็รู้ว่ามันเกิดจากการเบ่งของตัวเอง จึงไม่ค่อยคิดอะไร 1 วันต่อมาผมถ่ายและพบว่าเลือดไม่ออกแล้ว ก็โล่งใจคับ กลับมามีชีวิต


ตามปรกติ จน 1 อาทิตย์ผ่านไป ก็มีเลือดออกมาอีกคับ เพราะเบ่งมากไปแล้วอีกอาทิตย์กว่า ก็มีมากอีก นั้นคือล่าสุดที่ค่อนข้างทำให้ผมเริ่มที่จะเป็นกังวลกับอาการของตัวเอง
ว่ามันน่าจะหยุดแล้ว ผมจึงไปหาอ่านตามเน็ท ว่ามันจะเป็นอะไรได้บ้าง ... เออ... แม่เจ้า ... มี 2 อย่างคับ คือริดสีดวง กับ มะเร็งลำไส้ใหญ่



เออ... ไอ้น้องริดซี่ นี้ไม่ค่อยเท่าไรคับ แต่มะเร็งลำไส้นี่สิ เรื่องใหญ่เลยนะนั้น เกิดอาการประสาทรับประทานในทันที แถมลงท้ายบทความเกือบทุกบทว่า มีเลือดออกไม่ควรนิ่งนอนใจควรไปพบแพทย์



เฮ้อ.......... กลัวคับ กลัวมากมาย จริงอาการของการเป็นมะเร็งในลำไส้นั้นมันต้องมีอาการอย่างอื่นร่วมด้วยอีกมาก ซึ่งไม่เกิดในผม แต่มีเพียงอาการเดียวที่ค่อนข้างทำผม ไม่มั่นใจ นั้นคือการท้องผูกสลับกับท้องเสีย


ผมยอมรับว่าเคยเป็นแบบนั้น เคยไม่อึ 2 วัน และก็ถ่ายแล้วท้องเสีย แต่ไม่ได้เป็นบ่อยๆติดๆกัน แต่มี ... ที่เคยเป็นแบบนั้น


ตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ... ผมเปลี่ยนแปลงการกินอาหารของตัวเองขนานใหญ่ ลดเนื้อสัตว์ลง และเริ่มที่จะหันมากินอะไรที่งอกขึ้นมาจากดินมากขึ้น


ตลอด 4 วันที่ผ่านมา ผมถ่ายปรกติ และก็ ไม่มีเลือดออกอีกเลย ..( เหมือนจะโล่งใจ)
แต่ความรู้สึกและความคิดกังวลของผมก็ยังไม่หายไป หลายๆบทความที่ผมอ่านบอกไว้ว่า หลายท่านที่อาจมีอาการดังกล่าว แต่ไม่เกี่ยวข้องกับมะเร็งลำไส้ใหญ่ก็ได้ ... อืม


อ่านแล้วก็ นะ ... มันอดคิดไม่ได้หรอกคับ เพราะคนเราทำอะไร ย่อมรู้ตัวเองดี
วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้จะลองไปหาหมอประกันสังคมดู ให้คุณหมอ จับๆ คลำๆ ท้องหรือก้นผมดู แล้ววินิจฉัยให้หน่อย เพราะผม


ค่อนข้างกังวล


และคิดสัญญากับตัวเองว่าถ้าผมรอดไปได้ ... คงต้องเปลี่ยนตัวเองกัน ขนานใหญ่........... ตลอดไป........