... ผู้ใหญ่ ...

วันนี้เป็นวันนึงที่ผมรู้สึก แย่ๆนะ ... ไม่รู้ว่าพอหมดเรื่องโน้นก็มักจะมีเรื่องนี้เข้ามา


การโตเป็นผู้ใหญ่นี้มันช่างหน้ากลัวเหลือเกิน มันไม่ได้มีเพียงหน้าที่การงานหรือการประกอบอาชีพ ไม่มีเพียงความฝัน และความมุ่งมั้น


แต่หนทางข้างหน้ามันเต็มไปด้วยความสูบเสีย และ เรื่องทุกข์ใจสารพันที่จะต้องพบเจอ


ตอนนี้บอกตามตรงว่าผมกลับมามองครอบครัวอีกครั้ง เมื่อวานไปขนของตั้งร้านให้ที่บ้าน ผมพบตัวเองยังคงทำและเป็นแบบเดิมๆอยู่ เป็นแบบนี้มาเป็น 10 ปีแล้ว


ไม่รู้สิ ... มองดูพ่อกับแม่ ...ที่ยังคงต้องทำงานหนัก ทั้งๆที่ท่านก็แก่มากแล้ว
มองดูตัวเองที่มีร่างกายที่ทรุดโทรมลงก่อนช่วงเวลาที่มันควรจะเป็น
มันไม่ควรจะเป็นนี้สิ


ผมเป็นความหวังของแม่ ...แม่มักพูดถึงอยู่เสมอในเรื่องนี้


แต่ดูผมตอนนี้สิ ไม่ต่างจากภาระ เรา 3 คนอยู่ด้วยกันมาโดยที่ไม่มีหลักประกันอะไรในชีวิต ตอนนี้เองก็ยังไม่มี


ผมกลัว ... ตั้งแต่มีเรื่องน้องริดซี่ กลัว ... แล้วรู้สึกว่าชีวิตคนเราช่างบอบบางเหลือเกิน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม บอกได้เลยว่าชีวิตเรา 3 ผมคงจบสิ้น


เราอยู่ได้ไปวันๆ แต่ไม่ใช่ตลอดไป บางทีมันอาจต้องใช่เวลามากกว่านี้ในการก่อร่างสร้างตัว


วันนี้ผมย้อนกลับมามองดูตัวเอง และครอบครัว ... แล้วผมก็รู้สึกตัวว่านี้ผมทำอะไรกับครอบครัวผม ผมทำอะไรกับแม่ ตลอด 3 ปีที่มาอยู่ที่นี้ผมทำอะไรลงไป กับผู้หญิง 2 คน 2 คนกับ 2 ปี


ผมกำลังทำอะไรอยู่ ผมกำลังคิดอะไรอยู่ และกำลังมุ่งหน้าไปทางไหน


ณ วันนี้ ที่ผมยังคงได้รับโอกาศให้ได้มีโอกาศสำรวจดูตัวเองกับครอบครัวอีกครั้ง ไม่ใช่มารู้สึกตัวเอาวันที่ตัวเองเป็นอะไรไปแล้ว


ผมจำที่หมอดูเป็นใบ้คนนึง ... ทำภาษามือบอกกับผมว่าให้ตั้งใจทำงานไป อย่าสนใจอะไร ... หรือจะจริงของเขา ผมกำลังทำอะไรอยู่


เมื่อคืนผมมองดูคนจัดตลาดแล้วก็ร้องไห้ออกมา ... เขาเห็นแก่ตัว รีดไถเงินคนอื่น สารพัด แต่เขามีสิทธิ์ที่จะได้รับ การมีลูกที่น่ารัก มีสามีที่รักเขา ... ที่ยอมแม้กระทั้งละทิ้งศาสนาที่มีมาแต่กำเนิด กลายมาเป็นพุทธศาสนิกชน


ทำไมคนที่ทำไม่ดี ถึงมีสิทธิ์ที่จะได้รับสิ่งเหล่านี้ ... สิ่งที่ผม ... ก็อยากได้ ... บ้าง ... แค่ใครสักคน ... ที่จะรักผม ... ไม่ว่าผมจะเป็นตัวอะไรในสายตาของคนอื่นก็ตาม ... แต่ผมยังเป็นคนรักของเขา .. ในสายตาของเขาเสมอ ... คนที่ผมจะสามารถรู้ได้เสมอ ... ว่าเขาจะรักผมเหมือนที่ผมรักเขาคนที่จะยังรักกันไม่ว่าชีวิตมันจะบัดซบแค่ไหน ... คนที่จะไม่ปล่อยมือออกจากกัน


ทำไม ... เพื่อนแสนเสงเครงของผม ... ที่ไม่มีอะไรเลย มีแต่สมองเน่าๆที่เรียนไม่จบ ... ปัญญานิ่มๆ ที่ดีแต่ถากถางคนอื่น .. จนๆ ปอนๆ พ่อเป็นช่างไม้ แม่รับจ้างตัดเสื้อ ... บ้านอยู่ในสลัมติดคูน้ำ
แต่มันได้รับสิทธิ์ที่จะมีภรรยาที่รักมัน ????


มาดูคนจัดตลาด เพราะอะไร ... เพราะเขามีรถ 3 คัน มีบ้าน 2 หลัง ... มีร้านขายของใหญ่โต และเป็นคนจัดตลาดรึ???


เพราะอะไร ??? มันเป็นคำถามที่ผมไม่อยากได้คำตอบแล้วตอนนี้ ... ช่างมันเหอะ


ว่าไหม... ผมควรจะมีชีวิตของผมสิ ... ชีวิตของผม อย่างที่เคยมี ก่อนหน้านี้ มีแต่พ่อกับแม่ ... แค่นั้น
โดยเฉพาะแม่... คนที่ผมรักมากที่สุด ผมละเลยท่านมาตลอด 3 ปี ตลอด 3 ปีจริงๆ



ตอนนี้ ณ ช่วงเวลานี้ผมบอกได้เลยว่าผมไม่แคร์อีกแล้ว ... ถ้าหากใครจะตราหน้าว่าเป็นลูกแง่ติดแม่ ไม่รู้จักโต ... นั้นคือแม่ของผม และผมจะทำทุกอย่าง เพื่อให้แม่ของผมมีความสุข


สิ่งที่ผมสัมผัสได้จากแม่ตอนนี้คือ แม่ด่าผมน้อยลงมาก ... ตั้งแต่ผมดูแลตัวเอง การทะเลาะของเราลดลงอย่างมาก .. ผมรู้ว่าแม่เองก็ดีใจ ที่ผมบอกแม่เรื่องอาการที่ผมเป็นเมื่อวาน อย่างน้อยเราก็ยังคงจะได้อยู่ด้วยกันไปอีกนานๆ


ผมสัญญาคับแม่ ...ว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก ... จะไม่เป็นอย่างนี้อีก ...


หากสิ่งที่ผมทำ ไม่มีใครเห็น .... ก็ไม่เป็นไรคับ .. ไม่เป็นไร และมันจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกแล้ว ....