วันอังคารที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551

... ย้อนกลับ ...

ตอนนี้สภาวการณ์ในชีวิตผมกำลังกลับเข้าสู่ภาวะปรกติ ...


สภาพจิตใจผมก็ดีขึ้นมาก ตอนนี้การอึของผมก็ดี ผมอึทุกวัน แล้วก็เหน็บยาตามหมอบอกอย่างว่าง่าย


การเปลี่ยนแปลงในเรื่องของอาหารการกินก็เปลี่ยนแปลงไปผิดหูผิดตา กระเพราะกับลำไส้ผมคงนึกแปลกใจว่าอีนี้

มันเพิ่งจะคิดได้รึไงเนี้ย


จะเหลือก็แต่เพียงอาการลำไส้อักเสบ ที่ผมคิดว่าผมเป็นอยู่ และการกินอาหารที่เปลี่ยนแปลงไปของผมคงจะพอช่วยให้มันหายขาดได้


ช่วงนี้หันกลับมาสนใจสุขภาพของตัวเอง แล้วก็แม่ด้วย ผมอยากพาแม่ไปตรวจเรื่องตา แต่ตอนนี้คงต้องเก็บเงินอีกสักหน่อย


ตอนนี้ผมย้ายสัมมะโนครัวไปนอนที่ห้องของแม่กับพ่อมา 2 คืนแล้ว รู้สึกเหมือนกลับไปตอนเด็กๆ ช่วงที่ยังนอนกับพ่อกับแม่อยู่


ตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วก็เห็นพ่อกับแม่ นี้มันรู้สึกดีแบบนี้เอง นึกถึงความรู้สึกในตอนที่เรามีแต่พวกเขาเท่านั้นในโลก ความรู้สึกอบอุ่นที่ได้จับมือแม่เดินไป ได้ไปไหนๆกับแม่


ทำให้ผมรู้สึกว่าเวลาที่เรามีอยู่ตอนนี้มันช่างมีค่าแค่ไหน ผมยังมีแม่ให้สามารถสัมผัส ให้นวดให้ได้ตอนนี้
ก็คงต้องทำให้ดีในทุกวันจากนี้


ตอนนี้งานที่ทำงานผมก็มากมาย กำลังสรุปประชุม 3 เดือน และ ต้องทำรายงานสรุป 6 เดือนที่ผมทำงานที่นี้มา เวลาช่างผ่านไปไวเหลือเกิน....


อีกไม่นานก็จะสิ้นปีแล้ว ย่างเข้าสู่ช่วงเวลาที่ผมชอบที่สุดของปี คริสมาส ... ผมรักคริสมาส ... และผมอยากจะคอยลุ้นว่า วันคริสมาสปีนี้ ผมจะได้อะไรเป็นของขวัญ

ไม่มีความคิดเห็น:

... สีสันแห่งสายลม ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...