... วันเงินเดือนออก ...

เมื่อวานเงินเดือนออก และผมนัดคุณทานข้าว เราจะไปกิน ชาบุ กันที่ร้านแห่งหนึ่งในเดอะมอลล์บางกะปิ


แต่เมื่อวานดูจะฤกษ์ไม่ดีตั้งแต่เช้า ... ปลาทองของผมตาย หลังจากป่วยมาเป็นอาทิตย์
สงสารมันมากๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยมันได้อย่างไร ได้แต่ดูมันตายไปต่อหน้าต่อตา


ตกเย็นเงินเดือนของผมก็ยังไม่ออก ทั้งๆที่ถึงเวลานัดกินข้าวของเรา คุณอุสาห์นั่งรถมาตั้งไกลจากที่ทำงานคุณเพื่อมากินข้าวกับผมที่นี้

แต่ผมก็ทำเสียเรื่องอีกจนได้ ... เงินเดือนถูกโอนแล้วแต่ยังไม่เข้าบัญชี .. ผมควรจะทำอย่างไรนะในตอนนั้น นึกสารรูปตัวเองไม่ออกเลย ทั้งตัวเหลืออยู่ 40 บาท

ตังในโทรศัพท์ที่จะโทรบอกคุณก็ไม่มี ขอยืมใครเขาก็บอกว่าทำไมไม่ใช่ของตัวเอง .. ก็แสดงว่าเขาไม่อยากให้เรายืมจริงไหม .. ณ ช่วงเวลานั้นเป็นเวลาที่ผมรู้สึก
สมเพชตัวเองมากที่สุด และสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีวันยอมเป็นแบบนั้นอีก .... ไม่มีวันอีก ...



ที่เดอะมอลล์ ผมรับโทรศัพท์คุณ เสียงคุณหงุดหงิดมาก เพราะหิวข้าว .. ในใจนึกทรมานสงสารคุณที่อาจทำให้ต้องอดข้าวและงอน กลับไปบ้านโดยไม่ได้กินอะไร ... ตอนนั้นผมได้แต่จินตนาการว่าคุณต้องโกรธจนกลับไปเลยเป็นแน่



และบางทีที่โชคร้ายสุดๆ เราอาจมีปัญหาถึงขั้นบอกลากันได้ เพราะผมทำเรื่องให้คุณโกรธและเสียใจไว้เยอะจริงๆ


แต่หนนี้คุณอาจไม่ทน ... เพราะผมไม่มีเหตุผลดีๆเลยที่จะทำให้คุณไม่โกรธผม



แว้บแรกที่คุณถามว่าจะให้นั่งรถกลับเลยไหม เพราะคุณไม่ยอมมาเจอผม ... ตอนนั้นผมรู้สึกว่า เหตุการณ์ต่างๆกำลังดำเนินไปอย่างที่ผมคิด ... เรื่องมันจะเลวร้ายแค่ไหนนะ ตอนนั้น


ผมนึกไม่ออกจริงๆ


ในใจได้แต่ภาวนาให้คุณเข้าใจ .... และแล้ว ..... หลังจากผมอธิบายจบ ชั่วอึดใจนึง ... น้ำเสียงของคุณก็ดีขึ้น มันเป็นน้ำเสียงกึ่งๆพยายามที่จะสงบอารมณ์ตัวเองลง ... คุณถามว่าร้านมันอยู่ชั้นไหน และบอกให้ผมไปจองคิวไว้



คุณรู้ไหมว่าคุณทำผมแทบบ้า .... แม้ว่าตอนเห็นหน้าคุณครั้งแรก ... หน้าคุณหงิกมากรู้ป่าว ผมเข้าใจเลยว่าคุณโกรธมากจริงๆ ตอนนั้นผมพูดไม่ออกเลยนะ หาคำพูดมาพูดไม่ได้เลย รู้สึกแย่ชะมัดตอนนั้น .... ตอนที่เดินตามคุณมาที่โต๊ะ ... ตอนที่คุณบอกให้ไปเอาน้ำให้หน่อย ... ผมคิดอะไรไม่ออกเลยรู้ป่าว
รู้สึกกลัวมากๆ


และสิ่งที่ทอมสมองเหาอย่างผมรับรู้ได้เลยคือว่าคุณ ... พยายามที่จะไม่โกรธ .. พยายามที่จะเข้าใจ ... และอาจเป็นเพราะมีของกินแล้ว... คุณเลยดีขึ้นไม่หงุดหงิด


และหลังจากที่ส่งอาหารลงกระเพาะไปได้สักพัก บรรยากาศระหว่างเราก็ดีขึ้น ... และหลังจากที่ผ่านช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานไป ข้อความแจ้งเตือนว่ามีเงินเข้าบัญชีผมก็ดังขึ้น .... เงินเดือนเข้าแล้ว ....




เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ ............ อยากจะถอนใจยาว





หลังจากนั้น ... เราก็ไปกินไอติมกันต่อ .... คุณดูดีขึ้น กลายเป็นกระต่ายน้อยแสนสวยตามเดิมแล้ว ... ผมหละใจชื้นขึ้นมาเป็นกอง


คุณเล่าให้ฟังเรื่องเพื่อนคุณที่ทำงาน ... เรื่องแฟนเก่า และเรื่องเด็กเปรตนั้น


เพื่อนคุณเชียร์ให้คุณเลิกกับผม ... ผมหละเหี่ยวเลย ... ผมรู้ว่าผมดูไม่ดีเลยเนอะ ... ทำคุณร้องไห้บ่อยมากๆ ... อย่าแต่ว่าคุณเซ็งเลย ผมก็เซ็งตัวเอง


แต่มันเหมือนทดสอบจริงๆนะ ทดสอบ .... เพราะหลายครั้งที่เราต่างถอดใจซึ่งกันและกัน ... แต่สุดท้ายเราก็ยังคบหากันอยู่แบบนี้



คุณรู้ไหม ?? ... ว่าตอนก่อนที่เราจะคุยกันที่หน้าเดอะมอลล์ก่อนเจอกัน ผมภาวนาว่าอย่างไร .... ผมขอว่า ... ถ้าเราจะได้อยู่ร่วมกันจริงๆ ก็ขอให้ผมกับคุณผ่านเรื่องนี้ไปได้ด้วยเถอะ ...



เป็นสิ่งที่วนเวียนในหัวสมองผมตลอดเวลานั้น
ผมดีใจนะ ... ที่ได้สัมผัสมือนุ่มๆของคุณ ได้จับมือคุณจูงเดิน วิ่งด้วยข้ามถนน ได้เดินข้างๆคุณ
ได้เจอคุณอีก



คุณสวยเหลือเกินที่รัก .... ในชุดฟอร์มทำงาน ... ผมนึกภาพตัวเองมีคุณได้เป็นช๊อทๆ ตอนอายุ ใกล้ 30 ตอน 30 ไปแล้ว ตอนมีลูก ... ตอนลูกโต




ผมต้องทำยังไงเนี้ย ผมรู้สึกโง่เง่ามาก ที่ทำเรื่องอะไรต่างๆมากมายให้คุณเสียใจ และนำพาเรามาถึงจุดตรงนี้



อยากเอ่ยปากขอโทษ อยากอ้อนวอนขอร้องให้คุณอยู่กับผม ... อย่าจากไปไหน .... อย่าทิ้งกันไป แต่คิดว่าผมทำคุณเสียใจบ่อยเหลือเกิน ... แล้วผมจะมีสิทธิ์พูดมันไหม ...มีสิทธิ์ ไหม



วันนี้เราตกลงกันอีก ... คุณจะดูผมและดูคนอื่นด้วย .... ฟังแล้วผมเจ็บปวดเหลือเกิน ...




ผมไม่รู้ว่าจุดที่คุณคิดว่าโอเคมันอยู่ตรงไหน ... มันเลยค่อนข้างยากนะ ... ไม่ได้หมายถึงว่าไม่ชอบ แต่มันเป็นความรู้สึกที่บีบหัวใจเสียเหลือเกิน ... และอาจต้องลุ้นกันจนตัวโก่ง



ว่าสุดท้ายแล้วผลมันจะเป็นอย่างไรนะ



แต่ผมเรียนรู้อย่างนึงจากคุณนะ .... ว่าถ้าหากคุณจะไป ... ไม่ว่าผมจะทำอย่างไรคุณก็ไปอยู่ดี แต่ถ้าคุณคิดจะอยู่กับผม ... แค่ผมเป็นตัวของตัวเอง และทำตัวเองให้ดี คุณก็จะอยู่กับผมเองแหละ ...



พูดแล้วมันฟังเหมือนง่ายเนอะ ... เรื่องที่เราไม่สามารถมองเห็น ... เรื่องที่เราต้องอาศัยเวลาในการพิสูจณ์



แต่ผมก็รักคุณเหลือเกินที่รัก ...ตอนนี้ ที่ไม่อาจรู้ได้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ยังไงผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่จนกว่าทุกๆสิ่งจะสิ้นสุดจริงๆ ...จะรอคำตอบสุดท้าย ... จากหัวใจของคุณ