... จารึก ...

ความคิดถึง .....

มันพุดขึ้นมาเมื่อผมอ่านนิยายของคุณราชา วดี เรื่องกุหลาบของสิริน

หากใครเคยอ่านเรื่องราวของนิยายเรื่องนี้ จะพบว่าเป็นเรื่องราวความรักต่างวัยมากๆๆๆๆๆ ถึงมากที่สุดชนิดที่คราวลูกกันทีเดียว

คนเป็นนางเอก เธอชื่อ "จารึก" เธอเป็นเลสควีน เธอเป็นผู้ดี เธอเป็นคนที่สูงศักดิ์ สง่า และเพรียบพร้อม
ผมพบว่า ผมจิตนาการเกี่ยวกับเธอ และนึกถึง "นางฟ้า" ของผม ผู้ที่มีพื้นเพเดียวกันกับ "จารึก" เกิดและโตที่นั่น

ยิ่งอ่าน คำพูดคำจา "ค่ะ ... ขา " ในเรื่อง ก็ยิ่งทำให้คิดถึง ชนิดที่เรียกว่า เกือบจะกดโทรศัพท์ไปหาเธอทีเดียว

ไปทักทาย ถามสาระทุกสุขดิบ ว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง ความรักของเธอ กับแฟนเด็กของเธอ เป็นอย่างไร
ผมไม่นึกเสียใจ ที่วันนี้ ไม่มีเธออีกแล้ว เพียงแต่คิดถึง เท่านั้น

ผมผิดไหมนี้ ที่มีคนรักเป็นตัวเป็นตนกับเขาแล้ว แต่ก็ยังอดที่จะคิดถึง ... ผู้หญิงที่เคยทำให้ชีวิตผมเหมือนสวรรค์บนดิน

ผมพยายามคิด ว่ามันก็แค่ความระลึกถึง และมีความสุขที่ได้คิดถึง เรื่องราวต่างๆ คล้ายๆเราเอาวีดีโอ ที่ถ่ายไว้ตอนคบแฟนคนเก่ามาฉายซ้ำๆ

นั่งดูภายในจิตใจ แล้วก็นั่งยิ้ม ว่าครั้งนึงเราเคยมีความสุข แบบไหน

วันนี้มันก็คงคล้ายๆแบบนั้น

แต่ชอบนิยายของคุณ ราชา วดี ชะมัด อ่านทีไร เคลิ้มทุกที ติดพันงอมแงม แม้จะอ่านจบไปหลายวันแล้ว แต่ก็ยังคงวนเวียนคิดถึง ผู้หญิงที่ชื่อ "จารึก" คนนั้นอยู่

คล้ายๆเธอเป็นผู้หญิงในสเป็คของผม คือ มีอายุ มีการศึกษา มีคำพูดค่ะๆ ขาๆ โอ้ยยยย หลงรักเลยคับ 55555++

เหมือนแอบนอกใจแฟนเลยเนอะ

เมื่อวานผมติดพัน ต้องขายของให้แม่ เพราะแม่หนีผมกับพ่อไปเที่ยวลาว ... กับแก็งเพื่อนๆของแม่

แฟนผมเธอจึงมาช่วยผมขายของ ... ตั้งแต่มีแฟนมาไม่รู้กี่คนแล้ว เธอเป็นคนแรก ที่บอกว่าจะมาช่วยขายของ แล้วมาจริงๆ

เธออาจไม่ได้อายุมากกว่า หรือว่าไม่ได้พูดค่ะๆ ขาๆ แต่เธอก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักทีเดียว

จนบางทีผมต้องสำนึกไว้เสมอ ว่าผมโชติดีแค่ไหน ที่ได้มีโอกาศพบกับเธอ

ผมอาจจะไม่ใช่คนที่ดี ไม่ใช่คนที่มีอดีตที่ดี หรือว่ามีเรื่องราวเชิงลึก ที่ดีนัก

แต่ผมก็อยากจะจริงใจกับเธอ ปฏิบัติต่อเธอ อย่างดี เหมือนที่ผมปฏิบัติต่อคนรักทุกๆคนของผม เพราะเธอมีสิทธิที่จะได้รับมันเหมือนๆกับคนอื่นๆ

เมื่อวานแม้อากาศจะร้อน แต่น้ำเปล่าไม่เย็น ก็ดูจะอร่อยดี และทำให้ชื่นอกชื่นใจมากกว่า ปรกติ

ตลาดมีนบุรีที่แสนร้อน ก็ดูจะไม่ค่อยร้อนเท่าไร

กลิ่นผัดกระเพรา ของร้านขายอาหารข้างหลัง ก็ดูจะไม่ค่อยหน้ารำคาญนัก

.

.

.
คงเป็นเพราะมีเธอ

ผมดีใจ แม้การขายของของผม จะเป็นสิ่งที่ไม่น่าอภิรมณ์นัก สำหรับคนที่ไม่เคยต้องทนอยู่ในที่ร้อนๆ มีแต่ขี้ฝุ่น หรืออะไรพวกนี้ แต่เธอก็อยู่กับผมตลอดวัน

ดีใจ และอยากบอกว่าขอบคุณ ที่เธออยากเข้ามาในชีวิตผม ในชีวิตที่มีแต่หน้าที่ หน้าที่ของลูก และหน้าที่การงาน

ขอบคุณนะคับ ที่อยากจะมาเป็นคนพิเศษของคนธรรมดาๆ อย่างผม

...^____^ ...