... คงเป็นเพราะมันมองเห็นไม่ได้ ...

ช่วงเวลานี้ของชีวิตผม เป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกว่า ผ่านมันไปได้ยากจริงๆ


ณ เวลาที่เราไม่เหลือใคร หรืออะไรในชีวิต มีชีวิตเพื่อเฝ่ารอ และหวังว่าชีวิตมันจะดีขึ้น


อีกครั้งที่ผม ถูกขอร้องให้เลิกยุ่งกัน จากผู้หญิงที่ทำงาน มันก็เหมือนเดิม เธอมีคนที่เธอแคร์ คนที่เธอรักอยู่แล้ว


มันไม่จำเป็นเลย ที่เธอจะต้องมาทนกับคนอย่างผม


ผมเข้าใจ และยอมรับ ถ้าเธอจะตัดสินใจอย่างนั้น ......... " ไม่เป็นไร "






เธอเลือกคนที่เธอเชื่อมั่น ไว้ใจ และผูกพันกันมา เขาคงเกิดมาเพื่อคู่กัน เกิดมาเพื่อเกื้อหนุนกัน


คนอีกคนจะไม่สามารถขาดคนอีกคนได้ เธอเลือกที่จะตัดผมทิ้งได้ แต่ตัดเขาไปไม่ได้


ผมก็แค่ใครสักคน ที่ผ่านเข้ามา แล้วก็กำลังจะผ่านไป ...... ผมอยากออกจากงานครับ




ตอนนี้บอกได้เท่านี่




มันไม่ผิดที่เธอจะเลือกเขา เพราะเขาก็ดีกับเธอจริงๆ


และวิถีชีวิตตอนนี้ของผม มันก็ไม่เข้ากับของใครเลย แล้วก็คงจะไม่มีใครอยากที่จะเข้ามาในชีวิตของผม


เพราะผมคงไม่ได้เกิดมาเพื่อเหมาะสมกับใคร ......... ก็ไม่เป็นไรครับ






บางทีมันก็อาจจะสมควรแล้ว ที่เป็นแบบนี้ สมควรแล้วจริงๆ






ความรัก ไม่สามารถวัดกันให้เห็นได้ ว่าใครรักใครมากกว่ากัน

ไม่สามารถวัดได้ว่า ความรักของใครเป็นรักแท้ หรือรักหลอก

แต่บางครั้งมันก็วัดได้จากการแสดงออก จากการทำอะไรเพื่อกันและกัน

บางคนอาจจะวัดจาก .... การได้มีโอกาศได้ใช่เวลาร่วมกัน ได้ทำอะไรดีๆต่อกัน



แต่กับคนที่ไม่มีโอกาศได้ทำหละ .... นั้นแปลว่า ความรักของเขา ด้อยค่ากว่าคนอื่นๆหรือ??



กับคนที่ได้แค่มองนั้นแปลว่า ความรักของเขา ไม่ใช่ความรักที่แท้จริง .... งั้นหรือ




มันก็คงจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ




"เพราะความรัก ไม่อาจเห็นได้ด้วยดวงตา แต่สัมพัสได้ด้วยหัวใจเท่านั้น"




แด่ทุกๆความรัก ที่ให้ไป แม้ว่าจะไม่ได้รับตอบกลับมา .......

.
.
.
.