... Dream ...

เมื่อสักครู่ที่ผ่านมา หลังจากที่กลับมาบ้านและเปิดคอมเล่นเรื่อยๆเปื่อยยังที่เคยทำ ผมเข้าไปใน Blog ของคู่รักคู่นึง แล้วก็พบกับโฆษณาชิ้นนี้



... "Dream" ranger ของ TC Bank Tawian ...

ได้ดูแล้วก็จุกครับ อาจเป็นเพราะมันตรงกับความรู้สึกช่วงนี้ของผม

ประกาศผลของ Air asia ทำเอาผมหัวเราะไม่ออกไปหลายวัน ผมอาจจะหัวเราะ และทำเหมือนไม่มีอะไร แต่ลึกๆแล้วผมก็อดที่จะเสียใจไม่ได้

ตอนนี้ผมก็ได้แต่บอกกับตัวเองเสมอว่า ผมได้ทำเต็มที่แล้ว สำหรับครั้งแรก และผมสัญญาไว้กับตัวเองว่า ... ผมจะพยายามให้มากขึ้นอีก

ถ้าหากเส้นทางอาชีพนี้ มันสงวนไว้สำหรับคนอื่น ที่ไม่ใช่ผม ผมก็จะยอมรับมัน แต่ถ้ามันยังพอมีหนทาง ผมก็ตัดสินใจแล้วว่า ก็จะมุ่งหน้าไป จนกว่ามันจะไม่มีหนทางให้เดินไปอีก


คนเรามักมีคำถามว่า "เราเกิดมาเพื่ออะไร" ผมอาจจะโชคดีกว่าคนอื่นสักหน่อยตรงที่ ผมรู้จักตัวเองเสมอ ว่าผมต้องการอะไร

ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ได้แค่ใกล้เคียงบ้าง ผมก็สามารถทำได้ตลอดมา


หนนี้ เป็นอีกครั้งที่สำคัญในชีวิตของผม ที่ผมจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ผมจะต้องเข้มแข็งกว่านี้

สักวันมันจะต้องเป็นวันของผม


บางครั้งการที่ผมได้เหลียวหันกลับไปมอง คน 2 คนที่รักผมมากที่สุดในโลก และคน 2 คนนี้ ก็แก่ตัวลงอย่างหน้าใจหาย


ผมอาจเคยคิดว่า ผมติดคุก อยู่ในชีวิตของตัวเอง บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้น ผมเองต่างหาก ที่ไม่เคยพยายามที่จะออกมาจากจิตใต้สำนึกที่ผมติดอยู่


ผมอาจมีความสุขได้มากกว่านี้ กับชีวิตในทุกๆวันของผม ถ้าผมได้ทำอะไรที่ผมอยากจะทำ หรือเริ่มทำอะไรใหม่ๆ


ภาระหน้าที่ต่างๆอาจเหมือนเสื้อกันฝนตัวหนา ที่ชุ่มไปด้วยน้ำและมีน้ำหนักมาก แรกเริ่มเราอาจจะไม่สามารถแม้แต่จะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนได้ ... เราอาจเจ็บปวดทรมาน หรือไม่มีความสุข กับสิ่งที่ได้รับ แต่มันก็มีอยู่แค่ 2 ทางเลือก

ทางเลือกแรก ... ไม่ขยับตัว หรือขยับตัวให้น้อยที่สุด เราอาจจะไม่เจ็บปวด หรือเจ็บปวดน้อยลง แต่น้ำหนักนั้นก็ยังจะคงอยู่กับเราเท่าเดิม แถมท้าย เราก็ยังไม่ได้ไปไหนเลยอีกต่างหาก ได้แต่อยู่ตรงนั้น

ทางเลือกที่สอง ... พยายามอย่างที่สุด ที่จะลุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินออกไป พร้อมน้ำหนักนั้น ... และวันนึง ร่างกายของเราก็จะเคยชินกับน้ำหนัก เราจะแข็งแรงขึ้น .. และก้าวเดินต่อไปได้


ผมหวังว่าสักวันผมจะพร้อมสำหรับการก้าวเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง