วันนี้เป็นวันที่นอย์ยมากๆ 1 วัน
ออกแนวงี่เง่า เคล้าประสาทเสีย งานเยอะ แต่ก็มีเวลาไปหาอ่านโน่น นี่ นั่น จนประสาทแดก
รู้สึกเหมือนอยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องให้ตัวเองเป็นบ้า
รู้สึกหงุดหงิด ที่ตัวเองไม่มี ไม่เป็น เช่นคนอื่นๆ แถวบ้านเรียกว่าความอิจฉา
ใครๆเขาก็มีฟ้าหลังฝนกัน
แต่ผมมีแต่ ฝน ... ฝน ... แล้วก็พายุฝน แล้วก็กลายเป็นเฮอร์ริเครนแคทริน่า
ผมจะต้องเดินทางอีกไกลไหม กว่าที่จะได้พบเจอใครสักคนที่จะเป็นฟ้าหลังฝนให้กับชีวิตผม ใครสักคนจริงๆ
ใครสักคนที่ไม่ได้แค่ รักผ่านๆ
ใครสักคนที่ไม่ได้แค่ มีไว้ให้คิดถึง
ใครสักคนที่ไม่ได้แค่ มีผมไว้เผื่อเลือก
แต่คือใครสักคนที่อยากจะรักกับผม ไม่ว่าผมจะเป็นยังไง แบบนั้นเขาเรียกว่า ความรัก หรือว่าคำโกหกตอแหลคำโตนะ
ผมมักพบกับอาการคล้ายๆว่ารัก แต่มักจบลงที่คำโกหกคำโตๆ
ผมรังเกียจผู้หญิงพวกนั้นคุณรู้ไหม ผมรังเกียจที่เขาเล่นกับความรู้สึกของผม เหมือนมันเป็นของเล่น
นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป ทำมันง่ายๆ เหมือนผมเป็นอะไรที่จำเป็นต้องรับได้
อยู่ดีๆ ทั้งที่ไม่มีอะไร ก็มานอยแดกสะแบบนั้นผมนี่ ทำไมหนะหรอ .... จะบอกดีไหม
ถ้าบอกไป เด็กในฮาเร็มของเขา ที่อาจจะตามจองล้างจองผลาญผม มาถึงไดร์นี้ ก็อาจจะมาเห็นเข้า แล้วก็รู้ว่าผมนอย์ยแดรกเพราะอะไร
แต่ช่างเถอะนะ นี้มันไดร์ผมนิ ผมจะงี่เง่า จะประสาทรับประทาน และ นอย์ยแดรก มันก็เรื่องของผม ไดร์กรู ไม่ได้มีไว้ให้ใครมาชื่นชม เจ็บไหม???
เจ็บสิ กรูก็เจ็บ ................. สัดดดดด
มากมายจนมาถึงวันนี้ ผมรู้ว่ามันก็ยังไม่หาย
จะมีสักวันไหม ที่ผมจะมีตัวตนในชีวิตใครสักคนอย่างชัดเจน ในฐานะคนรัก สามารถเข้าไปในชีวิตเขา ไม่มีข้อแม้ ไม่มีข้อจำกัดห่าเหว
เหนื่อยสำหรับวันนี้ งานเยอะไปไหม ผมว่าคงด้วย เพิ่งจบงานบูทที่เมืองทองอีกรอบ ออร์เดอร์มาบาน ไม่เข้าใจว่า สินค้าในสต๊อกล้านแปดพันประการ มรึงจะต้องเอาไอ้ที่ต้องออกแบบ ต้องเขียนแบบใหม่ ทำไมกัน
เฮ้ออออออออออออ ........... เหนื่อยกาย นอย์ย ที่หัวใจอย่างแรง .....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น