... พายุชีวิต ...

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในมรสุมชีวิต ใจกลางเฮอร์ริเครนแทคทารีน่า หาทางออกจากพายุก็ไม่ได้ จะหาตาพายุไว้หลบภัย พักแรงก็ไม่ได้

ได้แต่โต้ลมฝน ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้หยุด

ตอนนี้ครอบครัวเรากำลังมาถึงจุดสภาวะที่อันตรายมากๆ ผมรู้สึกแบบนั้น ข้าวของมีค่าใดๆ ที่ตัวผมเองสะสมมา ต้องถูกนำออกมาแลกเปลี่ยนเป็นเงินตรา

มันเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าไม่เหลืออะไรในชีวิต



ผมยังมองไม่ออกด้วยซ้ำว่า เมื่อใด เรื่องบ้าๆพวกนี้จะผ่านไปสะที



กับที่ทำงานตอนนี้ผมรู้สึก เหมือนเครื่องจักรที่ทำงานเกินกำลัง ผมควบหลายตำแหน่ง และ ต้องทำงานหลายอย่างไปพร้อมๆกัน เพราะความไม่มีสักยภาพของพี่หัวหน้าที่อยู่แผนกเดียวกัน ทุกให้ทุกๆคนเฮกันมาใช้บริการ Designer ที่เหลืออีกคน นั้นคือผม กันหมด



ตอนนี้ผมรู้สึกอยากพักร้อน อยากหลบลี้ไปไกลๆ สักพัก แต่จะไปไหนอ่ะ ในเมื่อเงินไม่มี ... จบข่าว



ผมค่อนข้างคาดหวังกับการขึ้นเงินเดือนและโบนัสสิ้นปีนี้ค่อนข้างมาก เพราะเจ้านายเป็นคนพูดกับผมด้วยตัวเอง ว่า เขาจงใจป้อนงานให้ผมทำ เพราะผมสามารถทำออกมาได้ตามความคิด และความต้องการของเขา





แต่เจ้านายลืมพูดกับผมไป 1 เรื่อง นั้นคือเรื่องของเงินเดือน

... โรงงานใหม่ ที่ผมต้องรับหน้าที่ออกแบบ เป็นธุระตกแต่ง เกือบทั้งหมด ... เฮ้อออออออออออ ....... เหนื่อย ...

ทุกวันนี้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆสำหรับผม ในทุกๆวัน ที่ต้องตื่นมาเจอสภาพเดิมๆ
ภาระหนี้สิน เดือนต่อเดือน และมันจะเป็นแบบนี้ไปอีก 2 ปี เพื่อใช้หนี้ที่กู้แบงค์มาให้แม่ และ 6 ปี กว่าที่รถจะหมด





พระเจ้า!!! บางทีผมก็ลืมไปแล้วนะ ว่าผมก็มีชีวิตของผมเอง มีความฝัน มีสิ่งที่อยากทำ และอยากมีชีวิตแบบที่คนอายุ 25 ปีเขามีกัน



บางทีทุกวันนี้ผมก็ไม่รู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่



ผมเหนื่อย และ จิตตก




เมื่อ 2 วันก่อน ในขณะที่เกิดอาการนอย ในจิตใจอย่างแรง ผมโทรไปหา ผู้หญิงที่กลับมาปรากฏตัวในชีวิตผมอีกครั้ง แล้วถามเธอว่า เธอจะเอายังไงกับชีวิตผมกันแน่


เธอบอกว่าเธอยังไม่พร้อม อืม .. ผมเข้าใจเธอ เพราะผมเองก็ไม่พร้อมเหมือนกัน แต่เธอมีประโยคนึง ที่ผมเคยได้ยินแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จักกับเธอ


และนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่เธอบอกว่า .. "ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะเป็นแฟน แต่เธออยากมีใครสักคน ที่เธอรู้ว่า เขารักเธอ และเธอก็รักคนๆนั้นเหมือนกัน" เธอบอกรักผม


ผมไม่รู้ว่าเธอจะรู้ไหม แต่แค่ประโยคที่เธอพูด มันเหมือนดอกไม้เล็กๆสดใส แตกยอดผลิบาน ออกมาจากซอกภูเขาหิน ที่แสนเน่า และแห้งแล้งเหลือทนนี้


ผมไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังหวังอะไรกับชีวิตตอนนี้ แต่ผมหวังแค่จะมีชีวิตรอดไปได้ อยู่จนถึงช่วงที่พายุ ชีวิตลูกนี้สงบลง และจะได้มีโอกาศเห็นท้องฟ้าใสๆ อีกครั้ง

.

.

.