สวัสดีครับ กับค่ำคืนของวันที่ 30 ธันวา วันที่เกือบเป็นวันสุดท้ายของปี 2553
คืนนี้ผมเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงบริษัท งานเลี้ยงสนุกสนาน
แต่ทำไม ... ตอนนี้
...ผมถึงเหงา...
รู้สึกอยากร้องไห้ เหมือนมันว่าง ไม่มีอะไรให้ทำ และก็นอนไม่หลับ
บางทีอาจเป็นเพราะ ผมคิดถึงคนที่เคยอยู่ในอ้อมแขนผม คนที่ผมอยากอยู่ด้วย อยากเจอ อยากนอนหลับไปด้วยกัน แล้วก็ตื่นมาพร้อมกัน
บางทีผมก็ไม่รู้ว่าทำไม ผมถึงมีชีวิต เหมือนที่คนอื่นๆเขามีกันบ้างไม่ได้ ผมไม่ได้อยากจะรวยล้นฟ้า ไม่ได้อยากเป็นคนที่โชคดีที่สุด
ผมแค่อยากมีใครสักคน ที่จะอยู่ข้างๆผม ในเวลาที่ผมต้องการเขา อย่างเช่นในค่ำคืนอย่างนี้
ถ้าได้มีคนที่เรารักอยู่ข้างๆกัน ก็คงจะดีนะครับ
มันเป็นความรู้สึก ที่ผมไม่เคยได้สัมผัส ไม่เคย ..... และผมโหยหามัน
มันน่าแปลกนะครับ ที่ผมกับเธอตอนนี้มีสัมผัสที่ส่งถึงกันอย่างประหลาด ณ ขณะที่ผมกำลังพิมพ์ข้อความนี้อยู่ เธอก็ทักผมมาทางแชท ทั้งๆที่เธอน่าจะหลับไปแล้ว
มันน่าทึ่งมาก ที่พักนี้ ผมกับเธอเหมือนสื่อกันได้ ... ทางความรู้สึกในลักษณะนี้
เพราะผมรักเธอ แล้วเธอก็รักผมตอบด้วยรึเปล่า?? ที่ทำให้เราสื่อถึงกันได้อย่างนี้ นี้ไม่ใช่ครั้งแรก
จะมีสักวันไหมหนอต่อไปจากนี้ ที่ผมจะนั่งเล่าเรื่องราวดีร้ายในชีวิตผม ผ่านไดร์อารี่นี้ โดยอาจมีเธอทำอะไรอยู่ใกล้ๆ หรือนอนหลับอยู่ข้างกัน
ผมหวังว่าสักวัน ผมจะได้มีโอกาศทำเช่นนั้น
มีคนที่ผมรักอยู่ในอ้อมแขน และผ่านพ้นวันวัยของชีวิตไป อย่างไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างนี้อีกต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น