วันนี้เป็นอีกวันนึง ที่ผมรู้สึกดีกับชีวิตตัวเองมากๆวันนึง
คุณเคยมีสิ่งทีคุณอยากจะทำมัน แต่สิ่งนั้นมันช่างห่างไกลจากความจริงๆที่คุณสามารถทำได้ไหมครับ
ณ บัดนี้มันไม่ห่างไกลอีกแล้ว เพราะมันมาอยู่ในปากของผมแล้วนั้นเอง 555+ ผมใส่เหล็กแล้วนะเอ่อ
หลังจากผ่านการสู้รบสำหรับการเคลียร์ช่องปากมาเป็นเวลานาน (กว่าที่คิดไว้มาก)
ผมก็ ได้ทำตามสิ่งที่ฝันอยากทำอีกสิ่งนึงได้สำเร็จ
ตั้งแต่ตัวผมเริ่มรับรู้ว่า รูปสภาพโครงหน้าของตัวเองผิดไปจากปรกติ นั้นคือปากเบี้ยวไป ถ้าไม่ได้ทัก ก็อาจจะไม่เคยมีใครสังเกตุ
ผมอยากปรับปรุงมัน แต่จากสภาพครอบครัว มันก็เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยาก สำหรับเด็กอายุ 17 ในตอนนั้น
แต่ความผิดปรกติอันนี้มันก็เพิ่มมากขึ้น เมื่ออายุของผมมากขึ้น ผมรู้ว่า จริงๆแล้วการจัดฟันนี้ มันอาจไม่ได้ช่วยให้รูปหน้าผมกลับมาตรง สวยงามอย่างที่มันควรเป็น แต่ ... มันก็จะช่วยรักษาให้โครงหน้าของผมไม่ผิดปรกติไปมากกว่านี้
อีก 2 ปีต่อไปจากนี้ ทุกครั้งที่ผมส่องกระจก ผมหวังว่าผมจะไม่รู้สึกอย่างที่เคยรู้สึกกับโครงหน้าและฟันของผมอีก ผมหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
วกมาเรื่องกิจการส่วนตัวกันบ้าง ... ช่วงนี้ก็คิดค้นสิ่งประดิษฐ์ ประดิษตกรรมที่คาดว่าจะขายได้ได้ตังกันอยู่ครับ ยังไม่ค่อยคืบหน้าไปไหนสักเท่าไร
แต่ลงตัว ว่าเราจะคงทำน้องตุ๊กตากันต่อไป ไม่เปลี่ยนแนวไปทำอะไรที่เราไม่ถนัดกัน มันมีอะไรก็ส่งมาให้ผมช่วยทำได้
และโดยส่วนตัวผมก็มีโครงการที่จะสิ่งของ ที่เป็นของใช้ในชีวิตประจำวันออกมาด้วย และก็มีบ้างที่อยากทำเป็นงานอดิเรก
ผมอยากปั้นตุ๊กตาทหารครับ ค้นไปค้นมา เลยไปเจอคลิปนี้เข้า อยากจะบอกว่า ถึงกับต้องหลั่งน้ำตาให้กันทีเดียว
อย่างที่ผมเคยบอก อเมริกา เป็นประเทศที่ผมรัก รองจากบ้านเกิดของตัวเอง ... ผมไม่รู้หรอกนะว่า เขาจะทำสงครามกันไปทำไม ใครเสียประโยชน์ หรือใครได้ประโยชน์จากมัน
แต่ที่แน่ๆ นายทหารกล้าทุกๆคน และครอบครัวของเขาต่างหาก เป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบจากมันโดยตรง
แด่นายทหาร ไทย และอเมริกันทุกคน ที่สละชีพ เพื่อชาติครับผม ขอให้ทุกท่าน ได้กลับบ้าน สู่อ้อมอกครอบครัว สู่อ้อมกอดของคนที่เป็นที่รัก
เพลงเพราะเวอร์มากกกกกกกก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น