... เมื่อชีวิตหกล้ม ...

วันนี้เป็นวันที่ผมมีงานมากมายกองเต็มโต๊ะไปหมด ... แต่มันไม่มีพลัง หรือกะจิตกะใจจะทำ



ในยามที่ชีวิตผลิตกำลังใจไม่ทันใช้ ... คนเราจะทำเช่นไร



ความรู้สึกพ่ายแพ้ ด้อยค่า และสมเพชตัวเองเข้าครอบงำตัวตนของเรา อย่างอยากที่จะทัดทาน หรือต่อสู้
ผมหวังว่าผมจะผ่านพ้นความรู้สึกนี้ไปได้ และโยนความรู้สึกเหล่านี้ออกไปจากใจได้



ในยามที่เรารู้สึกเจ็บใจ ที่มองดูคนที่ทำไม่ดี ทำสิ่งที่ไม่ดี แต่กลับได้รับแต่สิ่งดีๆ มีหน้ามีตา และมีความสุขกับชีวิตในทุกๆวันของเขาได้



ในหัวใจของเราถามว่า เขามีค่าขนาดไหน หรือทำยังไง สิ่งที่ดีๆ เหล่านั้นถึงบังเกิดแต่กับเขา ทั้งๆที่เขาแทบจะไม่เห็นคุณค่าในสิ่งที่เขาได้รับมากมายนั้นเลย


แต่เขาก็ได้ ได้มากเกินต้องการเสียด้วยซ้ำ



ณ วันนี้ผมมีคำถามแบบนี้อีกครั้ง กับความดี ความเลว กับสิ่งที่ผมเชื่อเสมอว่า คนเราทำอย่างไรก็จะได้อย่างนั้น แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง ทำไมมันถึงกลับต่างไป

ผมเชื่อว่าผมจะสามารถก้าวข้ามผ่านความรู้สึกนี้ไปได้ เพียงแต่ตอนนี้ ในใจมันรู้สึกแย่เหลือเกิน




เมื่อวาน นั่งแชทแลกเปลี่ยนความรู้สึกย่ำแย่นี้กับเพื่อนของผม มันบอกว่า เพราะตัวผมเองไม่เคยทำอะไรให้ใครไง ก็เลยไม่ได้อะไรกลับมา

เป็นมุมมองที่แปลกมาก ที่มันบอกว่า โกงเขา ยังได้ตัง ด่ากันก็ยังไม่ได้ความสะใจ แต่ผมไม่เคยทำอะไรให้ใครไง ผมถึงว่างเปล่าแบบนี้




บางทีผมก็กลับมานั่งคิด ว่า ... เอ ... หรือเป็นเพราะเราทำดีเกินไป เราถึงถูกมองข้ามไป มันถึงไม่น่าใส่ใจ

หลายครั้งที่ผมถามตัวเองเสมอ ว่า ... ผมกำลังทำอะไรอยู่ กำลังคอยอะไร หรือคอยใคร ดิ้นรนไป เพื่ออะไร

ผ่อนรถให้คนอื่นขับ ... เพื่ออะไร พยายามซื้อบ้านให้คนอื่นอยู่ ... เพื่ออะไร พยายามจะทำตัวดี ... เพื่ออะไร หรือพยายามทำผลงานไป ... เพื่ออะไร

ในเมื่อผมมองไม่เห็นเลย ว่าอนาคต .... ข้างหน้า จะมีไหมผมยังไม่รู้เลย




หวังว่ามันจะดีขึ้น อะไรๆจะดีขึ้น ...หวังๆๆๆๆๆๆๆ ได้แต่หวัง ทั้งๆที่ไม่เคยได้อะไรอย่างที่หวังเลย ... สักครั้งเดียว