วันพุธที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

... รถสองแถวพาเพลิน ...

หวัดดีครับ บ้านใครน้ำท่วมบ้าง ... คงจะเป็นคำถามยอดฮิตติดปาก

เพราะว่าสถานการ์ณที่เกิดขึ้น ทำเอาผมปวดตับมึนหัวไปพอสมควร แต่น้ำท่วมไม่ใช่สาระสำคัญของไดอารี่วันนี้ครับ


มันเป็นเพียงต้นเหตุเท่านั้น


เนื่องจากน้ำท่วมคับ บ้านผมจึงต้องเอารถไปฝากไว้ในที่ปลอดภัย ไม่ใช่ตามบนสะพานหรอกนะเอ้อ ... (ม่ะชายนะ T__T)
แล้วก็เลยเกิดอาการไม่มีรถใช้ครับ ต้องกลายร่างกลับไปเป็นมนุษย์เงินเดือนโหนรถเมย์หน้ามันย่องกลับบ้าน



ผมไม่ได้ขึ้นรถเมย์มาพักใหญ่แระ เกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้ค่าโดยสารรถแต่ละประเภทมันเท่าไรกันบ้าง ขึ้นทีก็ถามที
จึงมีเรื่องรถเมย์ๆมาบ่นเสียหน่อย ตามประสาคนรากหญ้าที่ต้องโหนรถเมย์ไปทำงาน
แต่อันนี้ไม่ขอพูดถึงรถใหญ่ ทั้งรถร่วมและ ขสมก. เพราะที่มันปวดตับที่สุด คือถนนที่ผมเลือกเดินทาง มีรถสองแถวมากกว่ารถเมย์ใหญ่
และความยาวของถนนเส้นนั้นก็ใช่ย่อยอยู่ จริงๆแล้วเรื่องพวกนี้ผมเชื่อว่าหลายคนเคยโดนกับตัว และแม้แต่อาจเคยทำสะเอง



1. เรื่องแรกเลยเมื่อมองเห็นรถสองแถววิ่งมาไกลๆ ถ้าเป็นรถเป้าหมายสิ่งแรกที่เราภาวนาคือ อย่าแน่น แต่ถ้ามันแน่น ก็ต้องทำใจครับ
โหนไป ... แต่ ... ปัญหาที่พบมากกับรถสองแถวปัจจุบัน ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน นั้นคือ ... ราวจับครับ ... บางทีรีบขึ้น รถก็รีบออก
ยังตั้งหลักไม่ทันจะได้เลย เอื้อมมือไปบนหลังคา ในตำแหน่งที่คิดว่าจะมีราวจับ ... แต่มันไม่มีฮะ คว้าลม บางทีเกือบหน้าทิ้ม ต้องไปคว้าเสื้อคนข้างๆแทน
นึกก้นด่า ที่ราวจับแทนที่จะอยู่ช่วงกลางๆรถให้โหนง่ายๆ โน่น ... ไปอยู่บนหัวคนนั่ง แล้วผมสูงโปร่งมาก ... ปวดตับทุกครั้งที่ต้องยืน

2. ท้ายรถ ... หรือตำแหน่งประจำของสุภาพบุรุษ ซึ่งก็เป็นที่ยอดนิยมของคุณผู้ชายทุกเภททุกวัย แต่ปัญหาคือ ... ข้างในโล่งครับ ... ขอทางขึ้นด้วยครับ T___T
ถึงผมจะเป็นทอม ก็ขอทางขึ้นด้วยครับ ชอบยืนโหนอย่างปลอดภัยมากกว่า

3. ดูวิว .... โอว ... อันนี้เจอบ่อยมาก เวลารถว่าง มันก็โอนะครับ อยากดูวิวทิวทัศน์ไม่อยากสบตามองหน้ากันก็ แต่ถ้าคนแน่น ก็กรุณานั่งตัวตรงๆ ให้ถูกด้วยครับ
ที่นั่งรถสองแถวปรกติ ถ้าตูดใหญ่ ก็จะนั่ง 5 ถ้าตูดเล็กหน่อยก็จะนั่ง 6 อันนี้คนขับชอบตะโกนบอก แต่ถ้านั่งได้ 4 เพราะมี 1 คนนั่งตะแคง ดูวิว และคนอื่นต้องโหน
มองดูช่องว่างแคบๆที่เหลืออยู่ตาปริบๆ อันนี้ปวดใจยิ่งนัก

4. ผู้หญิงผมยาว ... ส่วนใหญ่เจอแต่กับผู้หญิงนะครับ ผมยาวสลวย ... ถ้ามัดผมก็โอเค จบข่าวไม่มีปัญหา แต่ถ้าสยายมานี่สิ ...โอว ...ชิด เลยครับ ยิ่งนั่งต่อจากเธอด้วยแล้ว
แม้ว่าจะใช้มือรวบไว้ แต่ก็จะมีบางส่วนที่โดนลมปลิวไสว ... เคยโดนเส้นผมจิ้มหน้าด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงไหมครับ ... มันเจ็บนะว้อยยยยยย

เฮ้ออออ ... อยากจะบอกว่าเบื่อน้ำท่วมมากครับ เมื่อไรจะได้รถกลับมาขับเหมือนปรกติสะที ... ช่วงนี้ก็เลยต้องสู้รบตบมือ หน้ามันกลับบ้านทุกวัน
ก็ขอให้ทุกๆคนปลอดภัยจากน้ำนะครับ ส่วนใครบ้านน้ำท่วมแล้วอย่างผม ก็ขอให้เข้มแข็งไว้ เดี๋ยวก็ผ่านไปได้ สู้ไปด้วยกันครับผม

ไม่มีความคิดเห็น:

... สีสันแห่งสายลม ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...