วันเสาร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

... ต่อมคนดีแตก ....

ต่อมคนดีแตก ......


ผมเหงานะ


ผมก็แค่อยากมีใครสักคนที่จะกอดผมเอาไว้ .... ใครสักคน


ผมอยากมีใครสักคนที่จะคบ จะอยู่ด้วย จะใช่ชีวิตคู่กันไปเรื่อยๆ เธอเป็นแฟนเพื่อนผมเอง ผมแนะนำให้เขาพบกัน ให้เขารักกัน และสุดท้าย กลายเป็นผมเอง ที่กำลังจะมีความสัมพันกับเธอ


เพราะเพื่อนผมอยู่ไกลมาก


ตั้งแต่ครั้งแรก ที่ผมมาสมัครงานที่นี้ ผมก็ชอบเธอแล้ว แต่ผมจะมีอคติต่อคนหน้าตาดี เพราะผมรู้ว่าคนหน้าตาดี จะเจ้าชู้ มีคนมาจีบเยอะ และผมไม่ใช่พวกประเภททนเห็นได้


2 วันมานี้เรามีแตะเนื้อต้องตัว เกินเลยไปบ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นมีอะไรกัน ผมก็เริ่มออกอาการงี่เง่า คือหงุดหงิด เห็นเธอคุยโทรศัพท์ ทำหน้ายิ้มๆ เห็นเธอคุยกับเพื่อนผมที่เป็นแฟนเธอ ผมรู้เลยว่าผมคงจะทนไม่ได้ และมันอาจจะจบไม่สวย


อย่างที่คุณผีเสื้อกลางคืนบอกไว้


และผมรู้รสชาติของการสูญเสียความรัก ผมไม่อยากทำร้ายเพื่อนผมเอง เพื่อนที่ผมไว้ใจผม


แต่เพิ่งมารู้จากปากเธอว่าเธอชอบผมตั้งแต่ต้นเหมือนกัน ..... กรรมเวร จริงๆ


ก็ใครจะไปรู้ฟร่ะ ...


ผมก็แค่อยากผลักเธอออกไปไกลๆ เพราะว่าผมไม่ชอบมีแฟนในที่ทำงานด้วย รู้สึกว่าตัวเองงี่เง่า คงทำงานไม่สะดวก


แต่ตอนนี้เรื่องมันก็กลายมาเป็นแบบนี้สะแบบนั้น



โอ้ย ... ผมจะทำยังไงดีฟร่ะคับ

3 ความคิดเห็น:

24 : จุดเริ่มต้นของเรื่องมหัศจรรย์ กล่าวว่า...

หวัดดีจ้า...
คุณพรีมว่านะถามใจตัวเองว่าถ้าคิดจะคบเค้าแล้วสุขกับทุกข์อันไหนจะมากกว่ากัน
ถ้าคบกัน ต้องหึงหวง มีอาการอย่างที่เขียนแล้วจะสุขมั้ย
กับอยู่อย่างเพื่อน เค้าจะทำยังไงเราก็ไม่รับรู้ เจอกันคุยแต่สิ่งดีๆ
ปล.ลองชั่งน้ำหนักเอาเองนะจ๊ะ สู้สู้

ผีเสื้อกลางคืน กล่าวว่า...

เอาล่ะ วันนี้มาอีกแล้วค่ะ ^^

คือว่าตอนนี้เราเดินล่วงหน้ามาก่อนคุณแล้ว

เราเดินเข้ามาลึกพอสมควร

จุดเริ่มต้นของเราก็เหมือนที่คุญกำลังกลัดกลุ้มใจเพื่อตัดสินใจอยู่ตอนนี้

แค่เพียงอารมณ์ชั่ววูบ.....ที่ตัดสินใจทำอะไรลงไป

ตอนนี้กลับไปแก้อะไรไม่ได้ จะก้าวต่อก็ลำบากใจ ถอยหลังกลับก็ไม่ได้

บอกตามตรงว่าไม่มีความสุขเล้ยย

คนนู้นก็แฟน คนนี้ก็น้อง

จะให้เราทิ้งแฟนก็ไม่ได้ ทิ้งน้องคนนี้ก็ทำไม่ลง เพราะผูกพันกันมานาน

แต่ถ้าต้องมีการตัดสินใจ เราต้องเลือกแฟนเราอยู่แล้ว (ตอนนี้ก็คิดว่าตัวเอง "เลว" สิ้นดี)

อีกคนก็คงต้องเจ็บ จากแต่ก่อนยอมทู๊กอย่าง เพื่อที่จะอยู่กับเรา ไม่ขอเป็นเจ้าของ แค่ได้อยู่ด้วยก็พอใจแล้ว

แต่ตอนนี้มันเริ่มจะไม่ใช่ เริ่มหึงหวงเราทั้งที่เราคุยกะแฟน เริ่มขอคำว่าคิดถึง แล้วก็คำว่ารัก

อ้าว...เป็นบ่นเรื่องของตัวเองซะงั้น

เห็นมั้ยคะว่าไม่ไม่ง่ายเลย ที่จะแก้ไขในสิ่งที่ผิดที่ทำลงไปโดยไม่ยับยั้งใจ

ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างทีสติเถอะค่ะ เราเองยังจบเรื่องเราไม่ได้ ถึงมันต้องจบก็คงจบไม่สวยอย่างที่เราบอก

ปล.ทุกตัวอักษรที่อ่านในไดของคุณ มันเหมือนมองย้อนไปในอดีตของตัวเองจริง ๆ

พอดีกว่า ยาวเกินแล้ว

^____^

ไม่ระบุชื่อ กล่าวว่า...

..
นี่คุณ

ไดฯหนก่อน ก็บอกว่า ชักจะทนไม่ได้ ตบะจะแตก --- แล้วพอมาวันนี้ เรื่องกลายเป็นว่า ผู้หญิงคนที่คุณไปกอดเขาน่ะ คนที่คุณอยากมีอะไรด้วยเนี่ยะ เป็นแฟนของเพื่อน

คุณกล้าทำร้ายหัวใจเพื่อนไหมล่ะน่ะ --- แล้วเจ้าหล่อนนี่ก็ ช่างร้ายเหลือ ถ้ามีคนรักแล้วคนรักอยู่ไกล ไม่ว่าจะด้วยอารมณ์เหงา หรือจะอะไรก็แล้วแต่ ก็ไม่น่าจะทำตัวแบบนี้กับคนอื่น หรือกับคุณ

แล้วคุณเอง ก็รู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนคุยกับคนรักที่เป็นเพื่อนของคุณด้วยสิอ่ะ

นี่ขนาดยังไม่มีอะไรกัน ยังจะเริ่มออกอาการฟาดงวง ฟาดงาเพียงนี้

เราว่าคุณโตแล้ว --- เรื่องแค่นี้ คุณรู้ผิดชอบชั่วดีได้ด้วยตัวคุณเอง

ถ้าคุณจะทำอะไรลงไป เราก็ว่านั่นน่าจะมาจาก "สติ" ไม่ใช่ "ความกำหนัด"

ขอให้โชคดีกับการตัดสินใจนะคะ
..

... สีสันแห่งสายลม ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...

ความฝันอยู่ห่างไกล ... แค่หัวใจไปถึงก็เพียงพอ ...