สอบนักบิน ..... !!!!!!!

วันนี้การงานรัดตัวเข้ามามากมาย กำหนดออกบูทใหม่ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
แต่ผมก็ยังมีเวลาเข้าเวบสมาคมนักบิน ไปดูว่า เกิดอะไรขึ้นแล้วบ้าง

.... ผลคือ ....

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Air Asia จะเปิดรับ Student Pilot แล้ว !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เย้ยยยยยยยยยยยย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เป็นความปิติยินดี ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายของ ซีวิด ผมมาก เออ .. ไม่ได้สะกดผิดนะคับ ตั้งใจ ... ลองออกเสียงดูสิคับ .... ซี ... วิด

ทั่งๆยังไม่รู้ว่าจะสอบผ่านสักรอบไหม แต่แค่เห็นมันเปิดก็ดีใจแล้วคับ เพราะปีที่แล้วเป็นปีที่ผมคอยเก้อ มาแล้ว 1 ปีทีเดียว

เขาบอกกันว่า ประมาณเดือน เมษา นะคับ

ผมคงต้องไปทำให้โลกร้อนมากขึ้น ด้วยการไปทำให้ข้อสอบเขาเสียกระดาษไปเฉยๆ ดูสักชุด สนองตัณหา ราคะของตัวเอง

ช่วงนี้คงต้องติวกันหน่อย ... 5555+

แต่นอกจากเรื่องดีใจ ผมมีอีกเรื่องนึงที่อยากจะเขียน ... เพราะเป็นกระทู้ที่อยู่ต่อไปจากกระทู้ที่เขาแจ้งเรื่องสอบนักบิน

คือเรื่องสองนักบินฝึกหัดของการบินไทย จาก โรงเรียนการบินเอกชน BAC 03 ที่บินหายไปจากจอเรดาห์ ในวันที่ 9 สิงหาคม 2550

ใครหลายๆคน คงจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว หลายๆคนอาจจะยังคงจำได้

แต่เชื่อไหมคับว่า ยังหาสองนักบินนั้นไม่พบ .... และครอบครัวของพวกเขายังคงค้นหากันอยู่ ตามกำลังเท่าที่ทำได้ อย่างสุดกำลัง

ผมยังจดจำได้ว่าครั้งนึงเคยอ่านเจอข้อความที่ญาติๆของนักบิน เขียนเอาไว้ ว่าถ้าหาเป็นลูกหลาน ญาติมิตรของคุณ หายไปแบบนี้ ... คุณจะ ???

- ไม่ค้นหา

- ค้นหา แต่พอไม่พบสักพักก็เลิก ปล่อยเขาทิ้งเอาไว้ จุดธูป ทำบุญไปให้

- หรือ ... ออกค้นหาจนกว่าจะพบ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในสภาพไหน ....

ขออภัยหากข้อความไม่ถูกต้องตามจริง 100% เพราะผมเขียนขึ้นจากความทรงจำ เท่าที่ติดตามเรื่องราวของนักบินทั้งสอง

แต่ผมบอกตามตรงว่าผมประทับใจ ครอบครัวเขามาก .... ประโยคด้านบนมันกินใจผมจนทุกวันนี้
ผมเคยเอ่ยถามแม่ ว่าหากผมเป็นเช่นนั้น แม่จะทำยังไง ...... แม่บอกว่า กรูก็จะตามจนกว่าจะเจอ ... ถ้าไม่เจอ กรูก็จะตายตามมึง

T__ T น้ำตาจะไหล

นักบินฝึกหัดทั้งสอง มีชั่วโมงบิน 120 ชั่วโมง จาก 250 ชั่วโมงที่พึงมี เพื่อจบหลักสูตรการบิน

ผมไม่แน่ใจเรื่องบินคู่ โดยไม่มีครูไปด้วย ว่าเขาบินกันตั้งแต่ชั่วโมงที่เท่าไร แต่สองคนคง ผ่านการ Solo หรือสอบบินเดี่ยวกันแล้ว คงจัดว่าชำนาญ

จึงได้บินคู่ 2 คนเพียงลำพัง

วันนั้น นักเรียนบินทั้งคู่บินกลับจากโคราช ผ่านเขาใหญ่ เพื่อกลับไปที่ดอนเมือง

ขณะบินอยู่เหนือเขาใหญ่ ทางหอวิทยุการบินได้รับแจ้งเรื่องเหตุขัดข้องบนเครื่อง ของสองนักบินเกี่ยวกับเครื่องวัดประกอบการบิน และเครื่องยนต์

ผมจำได้ว่าไม่กี่ประโยคที่ทั้วสองสามารติดต่อกับหอได้ แล้วสัญญาณก็หายไป .......

เครื่องตกไป ... แต่ที่ไหนไม่รู้ เท่าที่ผมติดตามอ่านมา มีพยานรู้เห็นหลายคน บอกว่าตรงนั้นบ้าง ตรงนี้บ้าง ทั้งพระภิษุ และชาวบ้าน ทางญาติออกค้นหา ทุกตารางนิ้ว และซ้ำแล้วซ้ำอีก .... แต่ ไม่พบแม้แต่ร่องรอย

ช่วงสองวันแรก โทรเข้ามือถือของทั่งสองนักบิน ไม่ติด มาติดหลังจากนั้น วันที่ 3 ดูเป็นข่าวที่น่าดีใจ

แต่ ... มันไม่มีคนรับสาย และมีผู้ปรารถนาดี ช่วยโทร จนแบท ของทั้งสอง หมดลง ..... ฟังดูแล้วน่าเศร้า
ต่อมาหลังจากนั้น โทรศัพท์ของ 1 ในสองนักบินสามารถโทรเข้าได้ ติดตลอด แต่เขาบอกว่าคงเป็นในเรื่องของเครือข่ายที่ผิดพลาด เพราะไม่เคยมีใครรับสาย

ทางโรงเรียนบิน BAC ออกช่วยค้นหาอยู่พักใหญ่ ก็ยุติ ที่เหลือปีกว่า ญาติหากันเอง พร้อมกับความช่วยเหลือจากผู้คนมากมาย จากหน่วยรักษาพันธุ์สัตว์ป่า โดยไม่คิดเงิน

คนทรงเจ้า มากมาย ยื้นมือเข้ามาช่วยเหลือ ญาติทำพิธี ต่างๆนานา แต่ก็คว้าน้ำเหลว ทั้งหมด

แต่ทุกคน จะพูดคล้ายๆกันว่า 1 ในสองนักบิน ยังมีชีวิตอยู่

ผมเคยตามไปอ่าน Blog ของหมอดูคนนึง เล่นผีถ้วยแก้ว ขนาดว่า วิญญาณ 1 ในสองนักบิน บอกละเอียดมาก ว่าออกมาจากเครื่องยังไง ปลอดภัยทั้งคู่

แต่สุดท้ายพลัดกันเพราะหนีหมี 1 ในนักบินเสียชีวิต 1 คนไม่ทราบว่ายังไง เพราะวิญญาณบอกไม่ได้ พร้อมกับตบประโยคว่า " เราร้องไห้อยู่ "

การค้นหา ดำเนินไปชนิดที่เรียกว่า เรานึกไม่ออกด้วยซ้ำ ว่าเขาทำกันถึงเพียงนั้น ภาพถ่ายดาวเทียม เครื่องตรวจจับโลหะ บินค้นหา ซ้ำไปมา เดินหา ซ้ำไปมา ละเอียดยิบ หาแล้วหาอีก

ขอบคุณภาพประกอบจากกระทูพันทิพของญาตินักบินคับ

แต่ ... ไม่เจอแม้ร่องรอย ...

เครื่องบินทั้งลำ หายไปเฉยๆ

มันเป็นเรื่องที่ฟังแล้วเศร้าใจเสมอสำหรับผม สำหรับคนที่รักอาชีพคนบนฟ้า เพราะจนป่านนี้ สองนักบินยังไม่ได้ออกมาจากป่า

แต่ผมเชื่อว่า ทุกคนที่อยากจะไปโบยบินอยู่บนท้องฟ้า ... คู่เคียงกับความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นตลอดเวลา ..... ทุกๆคนยอมแลก .... ผมเองก็เป็น 1 ในจำนวนคนที่ยอมแลก กับความเสี่ยง ... เหล่านั้น

ส่วนภาพนี้จาก Blog ของนักบินท่านนึงจำไม่ได้แล้วว่าเป็นใคร