... Past event ...

สวัสดีครับ

หายหน้าหายตาผ่านไปนานเลย  คือจริงๆมันก็มีเรื่องที่ตั้งใจอยากจะเขียนก่อนหน้า  บันทึกไว้เป็นความทรงจำเยอะเหมือนกัน  แต่ว่า  ...  ช่วงที่ผ่านมากลับมีเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าเกิดขึ้น



จนผมเองรู้สึกว่าอยากจะเก็บไว้ก่อน  เก็บเอาไว้  เขียนทีเดียว  ถ้าหากสิ่งๆนั้นประสบความสำเร็จ



งั้นเริ่มเรื่องแรกก่อนล่ะกัน  (อันนี้ดีใจกลางๆ  แต่ปลื้มใจ  และประทับใจสุดๆ)



เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา  ได้มีโอกาศไปดูคอนเสิทเป็นครั้งแรกในชีวิตครับ  เป็นเหมือนความใฝ่ฝันอย่างนึง  ว่าฉันอยากมีโอกาศได้ทำมัน  สักครั้ง  ได้พาตัวเองเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์



เป็นเวลานานมากนะครับ  จากความรู้สึกชื่นชอบ  ชื่นชมเมื่อวัยเด็ก  จนแม้แต่ตัวเราเอง ก็ลืมไปแล้ว  ว่า  ณ ช่วงเวลานั้นเรารู้สึกอย่างไร  แต่ Boyzone  สามารถพาผมกลับไปสู่ความรู้สึกตอนนั้นได้อีกครั้ง



เนื่องจากว่าตั้งแต่เด็ก  หาได้ยากยิ่งที่จะได้พบเพื่อนที่ฟังเพลงสากล เหมือนกัน  จึงมักเป็นผมคนเดียวที่มีปฏิกริยา เหมือนได้ยิน  หรือเห็นภาพของ   Boyzone   เพราะฉะนั้นการจะไปดูคอนครั้งนี้   จึงต้องการหาเพื่อนผู้คลั่งลัทธิ  ไปด้วย    แต่หลังจากการสำรวจแล้ว    ก็ได้ผู้โชคดีนั้นก็คือ  "แอ้"  



หลังจากที่บิ้วอยู่ประมาณ นาทีครึ่ง  แอ้ก็ตอบตกลงไปอย่างรวดเร็ว  55555555+   แอ้อาจไม่ใช่นักฟังเพลงสากลตัวยง  แต่แอ้เป็นเพื่อนประเภทที่ พาไปเฮไหนเฮนั้นได้อย่างดีมากกก


และแล้วเย็นวันอาทิตย์ที่  25  พฤษภาคม     เราสองคนก็ไปยืนมึนๆงงอยู่ที่หน้า อิมแพ็ท อารีน่าเมืองทอง    จำได้ว่าวันนั้น  มีงาน อาหารโลก หรืออะไรสักอย่างที่ชาร์เลนเจอร์   คนจึงเยอะมาก



อากง  อาม่า  ลูกเล็กเด็กแดง  แต่....  ปัญหาหลักของเราคือ  ไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่าวันนี้มีคอนเสิท Boyzone   ไม่มีป้ายไฟ  ป้ายผ้า  ไม่มีตัวหนังสือ   แล้วแถมตรงบริเวณ อารีนน่า  ก็ยังร้างผู้คน ...........!!!!!!!!



เราสองคนยังแอบขำอยู่ในใจว่า  เราแก่กันเกินไปแล้วหรืออย่างไร  พากันเดิน  ตัดสนามเข้าไปใกล้ๆ   ถึงได้ค่อยใจชื้น  ว่าเออ  มันมีงานนะว้อย 5555555555    มีซุ้มให้ถ่ายรูปอยู่ เหงาๆ  ประปราย  พร้อมกับผู้คนที่อายุอานามไม่ต่ำกว่า 25  ปีแน่นอน   แถวๆนั้นอยู่ไม่กี่  10  คน




แต่พอเวลาใกล้ๆ 2 ทุ่ม  ที่ประตูจะเปิดให้เข้า    ผู้คนก็ทะยอยมาหนาตามากขึ้น   เดินกันมาช้าๆ  ไม่รีบเร่ง  ไม่มีเด็กวัยรุ่น  ไม่มีป้ายไฟ  ไม่มีเสียงกรีดกราด   มีแต่วัยกลางคนล้วนๆ 555555+

ซึ่งจริงๆผมเองก็รู้สึกว่ามันโอเคนะ  ไม่วุ่นวาย   เงียบๆ  สงบๆ  เหมือนงานเลี้ยงรุ่น  หลังจากเข้าไปนั่งเสียว  กับความสูงอยู่ไม่นาน   ก็ได้เวลาการแสดง






คือ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึก  ณ ขณะนั้นออกมายังไง  ว่ามันคือดีงาม  มันประทับใจ เพราะผมไม่เคยดูคอนมาก่อนในชีวิต   กับความรู้สึกที่เราได้เห็นนักร้องที่เราชอบ  ที่เราเคยได้เห็นเขาแค่แต่ในหนังสือ  ในทีวี  ได้ยินแต่เสียง   แต่ตอนนี้มายืนเต้นๆ  ตัวเล็กๆอยู่ตรงโน่น   ได้ใกล้กัน ในระยะที่สายตามองเห็น    ได้ยินเสียงที่เราจำได้

และหลายครั้งที่เผลอมองจอ  แล้วนึกขึ้นได้  ว่าเรามาดูคอน  มองอีตัวเล็กๆที่เต้นๆอยู่นั่นสิ  ถึงจะถูก 555555555



ป๋าโรแนน  เสียงดีมาก  ร้องได้แน่น  เสียงไม่มีตก ตลอดคอนเสิท  แม้จะไม่ค่อยเต้นกันเท่าไร  5555 (แอบแก่)  แต่ทำให้รู้สึกว่า  สามาชิกในวงทุกคนเด่นกว่าแต่ก่อน  ที่ในความรู้สึกว่า  จะชอบแต่  ป๋า คนเดียว  แต่ตอนนี้  ทุกๆคนเท่มาก  เท่าๆกันทุกคนเลย  ทั้งเชน ทั้ง ไมกี้  โดยเฉพาะ  คีท  รู้สึกว่า ตอนนี้โคตรหล่อ  เท่มาก    เมื่อก่อนทำตาปูดๆ  หน้าบานๆ  ทำผมแปลกๆ  ตอนนี้สิ  อร้ายยยยย  กรีดสาวแตก





แล้วที่สำคัญ  ขาดไม่ได้เลย  คือ  สตีโว้  ผมรู้สึกได้เลยว่าสมาชิกทุกคนของ boyzone  ไม่เคยลืมสตีโว้เลย  แถมยังทำให้รู้สึก
ว่าสตีโว้ยังอยู่กับพวกเขาตลอดเวลา สม่ำเสมอ    ยังคงพูดถึง  ให้ความสำคัญ  และระลึกถึงอยู่ตลอดเวลา  ซึ่งมันเป็นอะไร
ที่เยี่ยมมากๆ  ประทับใจน้ำตาไหล  ปรบมือรัวๆ




สุดท้ายที่จะขาดไปเสียไม่ได้เลย  สำหรับคอนเสิท  ที่จะต้องหลอกคนดูว่า  คอนจบแล้วนะย่ะ  ไปล่ะ  บะบาย    ไอ้เราก็แอบนึกในใจ  พวกแกรยังไม่ได้ร้องเพลง   Love me for a reason   ที่เป็นเพลง ของแกรเลย  จะรีบไปไหน  .....  ผู้คนก็พากันทะยอยเดินออกสะงั้นอ่ะ  เฮ้ยๆ  เดี๋ยวๆ  จบจริงอ่ะ





แต่แล้วไฟก็สว่าง  เสียงเพลงก็ดังขึ้นอีก  พร้อมกับ 2 เพลงสุดท้ายที่รอคอย  คือ  Love me for a reason  กับ Life is rollercoaster  ซึ่งก็ฟินกันไป  ทั้งผมทั้งแอ้ 5555555  งานนี้ที่จะขอบคุณสำหรับผมก็คือแอ้นะ   เพราะตลอดคอนเสิท  ผมทั้งร้องทั้งเต้น  คืออิน    สนุกไปกับคอนตลอด  ไม่ได้สนใจมีกระใจจะถ่ายรูป  ถ่ายวีดิโอเก็บเอาไว้เล้ย  ในมือถือนี่คือไม่มีรูปตอนคอนสักใบ    แต่เพื่อนแอ้นี่  นางถ่ายตลอดศก  ทั้งภาพนิ่ง  ทั้งวีดิโอ   (ฉันรักแกรเหลือเกิน)

จบจากงานคอน  เกือบ 2 ชั่วโมงออกมา  พร้อมผู้คนฝูงใหญ่  ทั้งเหนื่อย  ง่วง  หิว   (ฟินนนน ^^)   แต่เราเตรียมตัวมาดีจร้า  555  เดินตัดข้ามถนนไป  ก็เข้าสู่เคหะสถาน   5  ดาวได้เลย  งานนี้โชคดีมากๆที่ผมได้ราคาห้องที่ โนโวเทลในราคาเบาๆ  ต้องขอขอบคุณ  agoda มา ณ นี่    แล้วเราก็ทำการตุนของกินไว้มากมายบนห้องก่อนหน้า  ทำให้คืนนั้น  อิ่มหนำ  และหลับไปด้วยความฟิน  แสนสุข    แอบมโนกับแอ้ว่า  Boyzone  จะนอนที่เดียวกับเราไหมนะ  แต่หลังจากติดตามอินสตาแกรมป๋า  ก็พบว่า  ป๋า และเพื่อนชาย  นอน เอราวัณ ในตัวเมืองโน่น  สลายมโนกันไป



งานนี้เรื่องประทับจิตประทับใจจบไป 1 เรื่อง



และอีกงานนึง  เป็นสิ่งที่ผมคงต้องบันทึก  ลึกๆลงไปในความทรงจำของชีวิตในวัย 30 ปีนี้



ว่าผมกำลังจะมีบ้านเป็นของตัวเอง   บ้านบนดินครั้งแรกในชีวิต



ย้อนไปก่อนหน้านี้  ตอนผมอายุ  25 ปี  ช่วงที่ย่ำแย่ที่สุด  มันมองไม่ออก  นึกไม่ถึงเลยว่าผมจะมามีวันนี้ได้ยังไง   วันที่ผมเป็นปึกแผ่น  มั่นคงจนสามารถลงหลักปักฐานได้   มันทำให้ผมรู้สึกว่า  ผมได้นับจำนวนเต็มลบของตัวเอง  หมดไปแล้ว  ได้มีโอกาศนับ ศูนย์  เมื่อปีที่แล้ว  และปีนี้  เป็นครั้งแรกของชีวิตที่ผมได้นับหนึ่ง   สอง  และสาม



เริ่มเรื่องเมื่อ 2 เดือนก่อน  ตัวของผมเองนั้นมีแผนอยู่แล้วว่าจะซื้อบ้าน    บ้านในที่นี่ของผมก็หมายถึง ทาว์นเฮาท์ซักหลังแหละครับ



ไม่ใช่บ้านเดี่ยว 3 ชั้น  พื้นที่ 3 ไร่  ราคา 5 ล้าน  5555555  แต่อย่างใด  สิ่งที่ผมคิดไว้  ก็คงเป็นทาว์นเฮาท์ราคาไม่แรงมาก มือ 2 ดีๆสักหลัง  แต่ถามว่าได้เสาะหาอย่างจริงจังหรือไม่  ก็ไม่อ่ะครับ



จนกระทั่งวันนึง  ทาว์นเฮาท์เด็กแวนซ์  สภาพสยองขวัญ ในซอยบ้านเช่าผม  ก็ถูกปรับสภาพใหม่  เป็นทาว์น์เฮาท์หลังมุม แสนหน้าอยู่  สะแบบนั้น   ในราคาที่ผมสามารถเอื้อมถึง    จับต้องได้    และในตอนนั้นเองที่มหากาพย์  การยื่นเรื่องกู้บ้านที่ซับซ้อน  ของผมก็เริ่มขึ้น



เพราะว่าในตอนนั้นหลังจากที่ได้มีโอกาศเข้าชมตัวบ้าน   และตกลงตัดสินใจว่าจะซื้อแล้วนั้น  ผมยังคงติดภาระบางอย่าง และรถที่ผ่อนใกล้จะหมดเต็มที    มันจึงต้องใช้เวลาในการเดินเรื่องเพื่อปิดบัญชี  พร้อมกับทำธุรกรรมต่างๆ  ซึ่งตอนนั้นเจ้าของบ้าน  ที่ยังแสร้งว่าใจดีอยู่ไม่ยอมรับมัดจำ  และปล่อยให้ผมทำเรื่องได้ตามสบาย



แต่แล้วพอเมื่อเวลาผ่านไป  จนถึงช่วงโค้งสุดท้าย  ในการขอสัญญาจะซื้อจะขายบ้าน    เจ้าของบ้านก็กลับโทรมาบอกผมว่า  เขาขายให้คนอื่นไปแล้ว  ......  อ่าว




แต่จะทำยังไงได้หละครับ  ในเมื่อเขาไม่ได้เอามัดจำแต่แรก  มันก็เป็นสิทธิของเขา  ที่จะทำอะไรก็ได้  กับบ้านของเขา  ก็เฟลกันไป 1 วันได้  ตอนแรกผมเองก็มีความคิดที่ว่า  จะทิ้งเรื่องที่ทำไปสะเลย  อีกสัก 6 เดือนปีนึงโน่น  ถึงจะเริ่มมองหาบ้านอีกสักครั้ง  แต่แล้วบางอย่าง  ก็ทำให้ผมเปิดเวบขายดี  ไปเรื่อยๆจำได้ว่าเปิดตั้งแต่ 8 โมง  จน 11 โมงกว่า ในขณะที่หาจนถอดใจ   แล้วคิดริ ที่จะไปซื้อบ้านใหม่ที่ราคาสูงกว่ามาก  ก็ไปเจอเข้ากับของดีหายากเข้าโดยบังเอิญ 5555555+




ได้สถานที่ๆเคยอยู่  ราคาจับต้องได้แน่นอน  และที่สำคัญ  เจ้าของบ้าน คือดี  ดีจริงๆ  ต้องยกมือพนมขึ้นเหนือหัว  ถึงความใจดี  มีเมตตาของเจ้าของบ้านทั้งสอง  เพราะว่าในละแวกนั้นผมเคยเสาะหาหลายครั้ง  แต่ก็พบว่าราคาค่อนข้างแรง  เกินที่ผมจะเอื้อมถึง   ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  ผมถึงมาพบกับบ้านหลังนี้  ที่ราคาเบากว่ามาก




ก็ทำให้ตอนนี้สามารถที่จะซื้อบ้านได้เป็นที่สำเร็จ   มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดดีนะครับ  ผมรู้สึกเหมือนผมสอบนักบินได้เลย  ยังไงยังงั้น    มันเป็นความรู้สึกพองโตในหัวใจของเรา  มันเป็นความดีใจที่ทำให้น้ำตาไหลออกมา  ผมเคยคิดว่า  ผมคงไม่มีวันทำได้   มันยากมาก  สำหรับคนธรรมดาๆสักคนที่ไม่มีเงินถุงเงินถัง  ที่ไม่ได้มีต้นทุนชีวิตติดตัวมาเลย



ก่อนหน้านี้ผมเคยคาดหวัง  ว่าการสอบนักบินจะทำให้ชีวิตผมดีขึ้น  ผมเคยฝากความหวังไว้กับมันว่ามันคงจะเป็นทางเดียวที่จะทำให้ผมมีบ้าน  มีครอบครัวที่สมบูรณ์
แต่ ณ วันนี้ผมสามารถทำมันได้  แม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นนักบินอย่างที่เคยคาดหวังเอาไว้    ผมเพิ่งรู้ว่ามันให้ความรู้สึกเยี่ยมยอดได้    เหมือนกันเลย




มันเป็นครั้งแรก  ที่ผมเห็นแม่  ร้องไห้ด้วยความสุข   ประโยคที่แม่พูดว่า   "ขอบใจนะ  สำหรับทุกอย่างที่ทำให้"   แล้วแม่ก็ร้องไห้  ผมเคยทำให้แม่ร้องไห้  เพราะความไม่ดีของผม  ทำให้แม่ทุกข์ใจ
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่แม่ร้องไห้  เพราะมีความสุข    ร้องไห้ไปด้วย  ยิ้มไปด้วย  มันจะเป็นความทรงจำที่อยู่ในหัวใจของผมตลอดไป




ช่วงเวลานี้  มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของผมจริงๆนะ  ช่วงเวลาที่ยิ้มได้  ที่ได้หัวเราะออกมาดังๆ    ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลย  ว่าจะได้มีโอกาศมีวันดีๆแบบนี้   นานเหลือเกินกับความทุกข์ยาก   นานเหลือเกินกับพายุฝนที่ไม่เคยหยุด



แต่ตอนนี้มันหยุดแล้ว  และเป็นครั้งแรก  ที่ผมได้สัมผัสคำว่า  "ฟ้าหลังฝน"  มันเป็นอย่างนี้    การเติบโต  มันเป็นอย่างนี้


ถึงมันจะนานมาก  18 ปี  จากวันนั้น  วันที่ผมไม่เหลืออะไรเลย    เหมือนการวิ่งมาราธอนอันแสนไกล    วันนี้  ผมเอาทุกอย่างกลับมาให้พ่อกับแม่แล้วครับ

... ชีวิต ...

หวัดดีครับ  หายกันไปอีกพักนึง  ก็มีความรู้สึกตื่นเต้น  และตื่นตัน  จนอยากเขียนอะไรสักอย่างเก็บเอาไว้



ช่วงนี้ชีวิตก็ดีครับ  มันค่อยๆดีขึ้น  ไม่มาก  ไม่รวดเร็ว  แต่ผมเองก็รู้สึกได้ว่ามันดีขึ้น  เริ่มต้นจากปีใหม่  รู้สึกได้ถึงว่าอะไรๆมันค่อยๆ เป็นกลุ่มเป็นก้อน  และมั่นคงขึ้น  รู้สึกว่าควบคุมชีวิตตัวเองได้มากขึ้น   ขั้นตอนการทำกระเป๋าหนังที่ผมนั่งนึกมโนอยู่หลายเดือนนั้น

ก็เข้าที่เข้าทางไปกว่า 90% แล้ว ทั้งอุปกรณ์ และจัดเตรียมสถานที่ (ในบ้าน)  เหลือเพียงแค่ลองทำเท่านั้น  ก็ยังไม่รู้นะครับว่าจะออกมาเป็นยังไง  หมู่หรือจ่าก็ต้องลุ้นกันไป   ว่าจะออกมาดีไหม  เริ่มต้นเรียนรู้เองทั้งหมด  อะไรที่ดูภาพเอาว่าง่าย  ทำจริงๆก็ไม่ง่ายเท่าไรนะครับ   แล้วก็หลายอย่างคิดเองทำเอง  ก็ทำให้รู้ว่าปัญหาของการทำคืออะไร  ก็ค่อยๆทำไปครับ  เก่งๆแล้วก็จะสั่งซื้อหนังจริงๆมาลองทำเป็นเต็มใบแบบจัดเต็มดู

และผู้เป็นเพื่อนคอยอยู่ในทุกอย่างก้าวของผม  ก็เหมือนเดิมครับ  ได้มีโอกาศเจอปุ๊ ครั้งแรกในรอบหลายเดือน  ปุ๊ดูไม่เปลี่ยนไปมากนัก  นอกจากผอมลงก็ถือว่ารวมๆ  ไม่มีอะไรแย่ลง  มันก็บอกว่า  ช่วงนี้ก็กลับมาออกกำลังกาย และทำน้ำหนักให้กลับขึ้นมาปรกติ    แล้วก็เหมือนเคยเราไม่ได้พูดถึงความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นมากนัก    ผมเองส่วนตัว  อยากถามเหมือนกัน  แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดถึง  เพราะรู้สึกว่าหากเจ้าตัวเขาไม่อยากพูด  มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเราที่จะไปถามซอกแซก  ถ้ามันจะเล่า  ก็จะเล่าเอง




เช้าวันนั้นก็เดินวงเวียนใหญ่จนปรุครับ  อุสาห์แบกเป้ใบเป้งไป  กะว่าจะซื้อหนังวัวฟอกฝาดสวยๆ  กลับบ้านสักผืน  แต่เอาเข้าจริงๆ  หนักมากครับ  ไม่สามารถที่จะแบกไปไหนมาไหนได้สะดวก  เพราะนอกจากตัวหนังที่ม้วนแล้วจะหนักและใหญ่มาก  ยังอาจเกิดอาการหักพับ  เสียหายได้อีก  งานนี้ก็เลยได้แต่ซื้อมัดเศษหนังกลับมาลองฝึกหัดเย็บดูครับ  ซึ่งก็โอเคเลยทีเดียว เย็บทิ้งเย็บขว้างได้




วันนั้นก็เป็นวันที่ชีวิตผมดี๊ ดี  อีกหนึ่งวัน  ได้เจอเพื่อน  ได้ไปกินของอร่อยๆ  เต็มท้อง  ล่ะก็ไปส่งพี่พอลกลับบ้าน  และจา พนมลงช่องลิฟท์  เป็นครั้งสุดท้าย  .......  มีความสุข  อิ่มท้อง อิ่มใจ

ส่วนเรื่องอื่นๆ  ก็พยายามครับ ที่จะไม่พาตัวเอง  ไปอยู่ในความรู้สึกที่ทำให้วุ่นวายจิตใจ   ต้องคอยเตือนสติตัวเองให้ดีตลอด  ว่าจะไม่หาเรื่องใส่ตัวอย่างที่ผ่านๆมาอีก  ของบางอย่าง  เราเพียงแค่มองดูเฉยๆก็พอ   ถ้าวันนึงมันจะใช่  มันก็จะใช้  ตอนนี้ผมก็ได้แค่พยายามบอกตัวเองแบบนั้น   เรียนรู้มาพอสมควรว่าของบางอย่าง  วิ่งเต้นดิ้นรนไปมันก็เท่านั้น  ไม่ได้ทำให้เรามีค่าขึ้นมา  หรือไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรกับเรามากขึ้น  ก่ะเอาเป็นว่า  แสดงตัวว่า  "กุอยู่ตรงเน้ ... นะ"   จบ ครับ




แล้วก็สบายตัว  รู้สึกผมไม่ได้เอาใจไปผูกไว้กะใคร  ไม่เจ็บ  ไม่ปวด  ไม่ทุกข์ร้อน    ก็ทำให้ใช้ชีวิตผ่านไปได้



เพราะบางอย่าง  ถ้ามีแล้วไม่ดี  ไม่มีดีกว่าไหม?





อ่อ ....  แล้วก็มีอีกเรื่องที่ชีวิตจิดี  ดี๊ ดี    นั้นคือ .....  การกลับมารียูเนียน  อีกครั้งของ Boyzone  ไม่สิ น่าจะ Unclezone กันหมดล่ะ   ก่อนหน้านี้สมัยผมเป็นเด็กน้อย  ผมชอบฟังเพลงสากลมาก  แต่ไหนแต่ไร  ฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง (ส่วนใหญ่ฟังไม่ออก)  แต่ก็ชอบเพราะมันเพราะดี  ฟังแล้วไม่รู้สึกเบื่อเหมือนเพลงไทย  ผมจึงเป็นเด็กกระแดะมาแต่เด็ก  ที่ไม่ฟังเพลงไทยเลย  ผมรู้จัก Boyzone มาตั้งแต่หัดฟังเพลงสากลใหม่ๆ  เคยคิดเสมอว่าวันนึงทำงานหาเงินได้เอง  คงจิได้ไปดูแม่งทุกคอนเสริทเลย  แต่เอาเข้าจริงๆ  จนป่านนี้ก็ยังไม่เคยไปดูเลยสักคอน

อีพวกบอยแบนด์พวกนี้ตอนดังๆ  ก็ไม่เคยจะมา  จะมาบ้านเราบ่อยๆก็ตอนที่อ้วนและแก่กันหมดล่ะ   แต่ก็เอาหนาาาา 555555  เพื่อสนองตัณหาสมัยเด็ก  เป็นฤกษ์ดีที่ ลุงๆ  Boyzone  จะมาเมืองไทยอีกครั้งในรอบหลายปี  จัดไปครับ  อย่าให้เสียน้ำใจลุงๆ  ไปกรีสสส คุณลุงให้แต๋วแตกกันสักครั้ง



แหม .... พูดแล้วรู้สึกเหมือนตอน 14   จะได้ดูป๋าโรแนน ร้องเพลงหลาวววววว .....

... เพื่อนของผม ...

สวัสดีครับ  ตอนแรกกะว่าจะทิ้งระยะไปอีกสักพักถึงจะเริ่มเขียนอะไรสักอย่าง เล่าเรื่องชีวิตตัวเอง

ย้อนหลัง 1 ปีที่ผ่านมา  ที่ผมค้นพบชีวิตในอีกรูปแบบนึง






แต่แล้วเมื่อประมาณ  2  อาทิตย์ก่อน  ก็มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับผม  เรื่องที่ผมไม่คิดมาก่อนว่า

จะเกิดขึ้นกับตัวผมจริงๆ  ทำให้ผมอยากเขียนไดร์อารี่เรื่องนี้ขึ้นมา   ผมต้องบันทึกเพราะคนๆนี้มี

ความสำคัญกับผมมาก  ไม่แพ้คนในครอบครัว  เป็นคนๆนึงที่ผมรัก





บางครั้งชีวิตมันก็อาจจะพยายามบอกให้เรารู้ว่าอย่านิ่งนอนใจนะแกร  จงเตรียมพร้อมไว้เสมอ

เรื่องนั้นมาจากเพื่อนของผม  ในชีวิตนี้ผมมีเพื่อนไม่มากนัก  ผมหมายถึงเพื่อนที่สนิทกันจริงๆ

เพื่อนที่คบหากันด้วยความบริสุทธ์ใจ  ไม่เคยคิดร้าย และไม่มีผลประโยชน์ใดๆแอบแฝง






ถ้าจะนับและคัดเลือกจริงๆผมมีเพื่อนสนิทที่สุดอยู่จำนวน  2 คนถ่วน  ถ้าไม่นับเพื่อนประถม

เพื่อนมัธยม เพื่อนมหาลัย  2 คนนี้เป็นคนที่รู้ลึกรู้จริงทีวีพูลชีวิตของผมมากที่สุด  คนนึงเป็นผู้หญิง

ชื่อแอ้ ส่วนอีกคนเป็นผู้ชาย  ชื่อ ปุ๊  แต่ถ้าจะพูดตามความจริงผมจะสนิทกับปุ๊มากกว่า  เพราะ

ชอบทำอะไรเหมือนๆกัน  เรามีงานอดิเรกและความสนอกสนใจใกล้เคียงกันมาก  เราพบกันครั้ง

แรกในโรงเรียนกวดวิชาเตรียมสอบเข้าช่างศิลป  จริงๆก็พร้อมๆกับแอ้ด้วย   แต่อาจจะเนื่องด้วย

เพราะแอ้จะเป็นคนที่ออกหญิงๆมาก  ทำให้ความสนใจของเราต่างกัน






เรา 3 คนสอบเข้าช่างศิลปได้ทุกคน  ถูกแยกอยู่กันคนละห้องแต่มันแปลกมากนะครับที่มันไม่ได้

ทำให้สัมพันธ์ของเราลดลงเลย  นานวันเข้าเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น  ผมกับปุ๊ก็เช่นกัน  เรามักเลือก

วิชาเรียนเหมือนๆกัน มักนั่งทำงานในพื้นที่ใกล้ๆกัน  เจอกันเป็นเมาท์มอย  คุยโทรศัพท์กันได้เป็น

ชั่วโมงๆ  เกือบทุกวัน  วันไหนเลิกเร็วก็มีอันต้องไปดูหนัง  กินข้าว  ไปเล่นเกมส์ตู้หยอดเหรียญ ยิง

ไดโนเสาร์  ทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนคนนี้  ผมจะมีความสุขมากมาย  ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ

เพราะการกินเที่ยวของเราไม่มีอะไรแอบแฝง  ผมเลี้ยงข้าวปุ๊  ปุ๊เลี้ยงข้าวผม  ไม่เคยเอามานั่งคิด

เล็กคิดน้อย  แกรจ่ายน้อยกว่าฉัน  ฉันออกมากกว่าแกร



เราสนิทกันมาก  ตัวติดกันตลอดเวลา  จนคนทั้งวิทยาลัยเข้าใจว่าเป็นแฟนกัน   แม้แต่พ่อแม่ของ

ผม  ปุ๊เคยมากินข้าวกับที่บ้าน   แต่เราก็มิได้แคร์  มิตรภาพที่เรามีให้กันยังคงสม่ำเสมอ

จนกระทั้งวันนึง  วันที่ผมยังคงจดจำได้  ปุ๊โทรมาพูดคุยเมาท์มอยกัน  เรื่องหนัง  หนังสือ  อะไร

ต่างๆตามปรกติ  แต่วันนี้มันต่างจากทุกวันตรงที่  ปุ๊ลงท้ายว่า  "รักนะ"  



.................


5555555555555555555555555555555555555555++++


.................



มันเป็นความรู้สึกที่รู้ได้เลยครับ  ว่ามันบอกรักผม 5555+  แต่ปัญหามันติดตรงที่ว่า  ผมก็รักมัน

นะแต่ไม่ใช่ความรู้สึกแบบคู่รัก  บางครั้งตั้งแต่วันนั้นผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ  ว่าจะพูดสิ่งนี้

ออกมาเป็นความหมายได้ว่าอย่างไร    "ผมรักเขามากกว่าเพื่อน  แต่ไม่ใช่แฟน"   เพราะถ้าจะให้

ผมปฏิเสธ  มันก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก  เพราะผมรักเขาจริงๆ  เพียงแต่มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แบบ

อยากกอด  อยากจับมือ  อยากซั่ม  อะไรแถวนั้่น  แต่มันเป็นความรู้สึกมีความสุข  สบายใจ  แค่

คิดว่าจะได้เจอกัน  ผมก็สนุกและมีความสุขแล้ว  ผมจึงคิดว่านั้นมันก็คงเป็น  "ความรัก"  ในรูป

แบบนึง  และผมยอมรับอย่างซื่อตรงว่า "รัก"





ผมไม่รู้ว่าตัวปุ๊เองคิดอะไรอยู่ในช่วงนั้น  แต่ความเป็นเพื่อนของเราก็ยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม

ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย  เรายังคงทำกิจกรรมซ้ำๆอย่างที่ชอบทำกันเป็นปรกติไม่รู้เบื่อ





จนวันนึงเรื่องแปลกประหลาดอีกหนึ่งเรื่องก็เกิดขึ้น  นั้นคือปุ๊มาบอกผมว่า  มันเป็นเกย์



55555555555555555555555555555555++++





และแฟนผู้ชายคนแรกของมันก็ถือกำเนิดขึ้น  โลกของมันก็เปลี่ยนไปเป็นสีม่วง  ปีนั้นผมจำได้ว่า

เป็นปีสุดท้ายที่เราได้เรียนด้วยกัน  ปุ๊เอ็นต์ติดมหาลัย  และข้ามทางรถไฟไปเรียนที่เทคโน

ลาดกระบัง    เราอยู่ห่างกันแค่ทางรถไฟกั้น  ผมยังคงเรียนต่อที่ช่างศิลป  ปุ๊ยังคงไปมาหาสู่ผม

อย่างสม่ำเสมอ  มาเดินกลับบ้านพร้อมกัน  แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน  

ปุ๊มักจะมีอะไรใหม่ๆมาอวด    DVD limited    หนังสือฝรั่งสวยๆ   โมเดลใหม่ๆที่มันทำเอง  งาน

โปรเจคที่ทำ  เราช่วยเหลือกันทำการบ้าน  ทำงานกิจกรรม  เล่นเกมส์  และสิ่งที่เราชอบเหมือนๆกัน

คือ  ทำโมเดล    เรียกได้ว่าชีวิตผมไม่เคยขาดผู้ชายคนนี้  และผมมีความสุขที่มีเขาเป็นเพื่อนอย่าง

มากมาย





กาลเวลาผ่านพ้นไป  เราเรียนจบ  ก้าวสู่ชีวิตของการทำงาน ปุ๊กลับไปอยู่บ้านที่อีกฝากของเมือง

เราไม่พบเจอกันอย่างที่เคยเป็น  แม้ไม่ได้ใส่ใจ  แม้จะเหงาๆ  แต่เราก็ยังคงโทรคุยกันอยู่ตลอด

อาจไม่บ่อยเหมือนก่อน  แต่เรื่องความนานนี่รับประกัน   ภาระชีวิตผมเยอะขึ้น  ไม่อาจไปเจอ  ไป

สังสรรค์ได้เหมือนก่อน    ทำงาน 8 ปี  เราเจอกันปีละแค่ 3-4 ครั้ง  จะมากน้อยกว่านั้นแล้วแต่

สถานการณ์   แต่ทุกครั้ง  มีคุณภาพและไม่เคยรู้สึกว่ามีอะไรที่เปลี่ยนไปเลย





ประมาณ 4 ปีก่อน  ปีก่อนปีน้ำท่วมใหญ่กรุงเทพ  เราสองคนมีโปรเจคทำงานร่วมกันอย่างนึง  ปุ๊มี

ไอเดียทำในสิ่งที่เขารัก  นั้นคือโมเดลตุ๊กตา BJD  ทำจากเรซิ่น  อะไรทำนองนี้ซึ่งปุ๊ค่อนข้างเชี่ยว

ชาญ  และความชอบส่วนตัวมาก   ตัวมันเองทำการผลิตในเกือบทุกขึ้นตอน  ส่วนผมผมก็จะมี

หน้าทีปั้นต้นแบบตามคำสั่งของมัน  สุดแล้วแต่มันจะสั่งให้ทำอะไรบ้าง    ก็ลุ่มๆดอนๆ   ไม่ค่อย

ดีนัก  เพราะตอนนั้นปุ๊ว่างงาน  การทำเรซิ่นจึงเป็นอาชีพหลักของมันในช่วงนั้น   ชีวิตการทำงาน

ของเรา 2 คนไม่รุ่งนัก  ซึ่งต่างจากช่วงเรียนมาก   เราจะมักคิดด้วยกันเสมอๆว่า  จะทำอะไรเสริมดี

  แต่หลายๆอย่างก็ไม่เป็นไปตามหวังเสมอไป




หลังจากเหตุการน้ำท่วมเกิดขึ้น  บ้านของปุ๊น้ำท่วมถึงอกได้  ทุกอย่างที่เกี่ยวกับโปรเจ็คเล็กๆของ

เราที่เก็บเอาไว้  ก็ไปกับสายน้ำหมด  ก็เท่ากับว่า  สิ่งที่พยายามทำกันมา  ถูกล้มไป

ปุ๊ไปเรียนทำหัวโขนแบบโบราณ จากชาววัง   ส่วนผมก็ทำงานไปอย่างไร้จุดหมาย





สุดท้ายปุ๊กลับเข้าสู่วังวนการทำงาน  มันสอบได้เข้าทำงานกับการไฟฟ้า  ผมยินดีกับมันอย่างมาก

เพราะมันจะได้มีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน  และมันก็เป็นงานที่ค่อนข้างดีมากๆ  เป็นงานที่สามารถทำ

ไปได้ตลอดชีวิต  ไม่ต้องกังวลเรื่องตกงานอีกแล้ว  แล้วเรา 2 คนก็กลับเข้าสู่โหมดคิดว่าจะทำ

อะไรต่อไปกันดี




ปลายปีที่ผ่านมาปุ๊เข้า รพ. 1 ครั้งเพราะไม่สบายมากไข้ขึ้นสูง  ผมไม่ได้ไปเยี่ยมมัน  ได้แต่โทรไป

สอบถามอาการ    เราทำท่าจะนัดเจอกันหลายครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาศ  ก่อนปีใหม่มันไปต่างประเทศ

กับแฟน  นั่นคือเรื่องสุดท้ายที่ผมเห็นจากเฟสบุค   จนกระทั่งเดือนมกราคมที่ผ่านมา  ผมค่อน

ข้างแปลกใจพอสมควรที่มันหายไปอย่างผิดสังเกตุ  และก็มีหลายครั้งที่ผมนึกถึงมันจนอยากจะ

โทรไป  แต่ก็ไม่ได้โทร





จนกระทั่งเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว  มันโทรมาในบ่ายวันทำงานวันนึง  เราเปิดประเด็นเมาท์มอยกัน

เรื่องหนังเช่นเคย  เพราะเราจะคุยกันเรื่องหนังใหม่ๆเสมอ  จนอยู่ดีๆ  มันก็พูดขึ้นมาว่า   "แกรฉัน

เป็นมะเร็ง"





มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวของผมเลย  เป็นสิ่งที่ไม่เคยคิดตระเตรียมหัวใจเอาไว้สำหรับเรื่อง

แบบนี้มาก่อน   ในความรู้สึกของผมตลอดมา  ผมคิดเสมอว่าเราจะแก่  และอ้วนไปด้วยกัน  เรา

จะดูแลกันและกันไปเรื่อยๆ  ผมจะมีเขาเป็นเพื่อนไปตลอดชีวิต




ปุ๊บอกกับผมว่า  มันใช้เวลาค่อนข้างนาน  กว่าที่จะทำใจโทรหาผมได้  เพราะตัวมันเองก็ไม่รู้

เหมือนกันว่าจะเริ่มต้นบอกกับผมอย่างไร   และผมเป็นคนเดียวที่นอกเหนือจากครอบครัวที่มัน

บอกให้รู้    ในใจของผมตอนนี้สิ่งที่อยากทำก็คืออยากเจอปุ๊มาก   อยากอยู่ใกล้ๆให้กำลังใจมัน

แต่สิ่งที่ปุ๊บอกตอนนี้คือยังไม่ได้  เพราะปุ๊กำลังโดนวัณโรคเล่นงานอยู่  มันจะทำให้ผมติดได้  ปุ๊

เป็นมะเร็งที่ปอด  สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คือพยายามรักษาส่วนของวัณโรคให้หายก่อน  ซึ่งก็ใช้เวลา

ค่อนข้างมาก  ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร





ผมรู้ว่าปุ๊แย่มาก  กับสิ่งทีเกิดขึ้น  แต่บางครั้งดูเหมือนมันทำใจได้มากกว่าผมเสียอีก  สิ่งที่ผมทำ

ได้ตอนนี้  ก็เพียงแค่คุยกับปุ๊มากขึ้น  ถามไถ่อาการบ้าง  เพราะไม่อยากซักไซ้หรือชวนมันพูดคุยใน

สิ่งที่ผมรู้ว่าลึกๆแล้วตัวมันเองก็รับไม่ได้  เพราะมันพูดถึงน้อยมาก




เราคุยกันบ่อยขึ้น  ทั้งทางตัวหนังสือและโทรศัพท์  มันทำให้ผมกลับไปรู้สึกถึงช่วงเวลาที่เราได้ใช้

ร่วมกันบ่อยๆ  ช่วงที่เรายังเป็นเด็กวัยรุ่น    และทำให้ผมรู้ว่า  ผมโชคดีแค่ไหนที่มีคนๆนี้เป็นเพื่อน

มาตลอด 15 ปี  เพื่อนที่เข้าใจแม้ไม่ต้องพูดอะไรออกมา  คนที่รู้ใจผม  คนที่รับฟังผมในทุกเรื่อง

ราวของชีวิต





ตอนนี้ผมหวงสุดหัวใจว่า  การรักษาวัณโรคของปุ๊จะดีขึ้นในเร็ววัน  และยาตัวใหม่ๆ จะ ไม่ทำให้

เกิดผลข้างเคียงกับมันนัก    และไม่นาน  มันจะหายและกลับมาใช้ชีวิตได้ปรกติเหมือนเดิมอีกครั้ง

  เพราะผมยังคงคิดเสมอว่า  เราจะได้แก่  แล้วอ้วนไปพร้อมๆกัน  .....

... สงบ ...

นานมาแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรสักอย่าง  หรือว่าเล่าเรื่องอะไรของตัวเอง
บางทีพอเราเติบโตขึ้น  ชีวิตก็เปลี่ยน อุปนิสัยต่างๆ  ของตัวเราเองก็เปลี่ยนไปด้วย  ผมก็เช่นกัน
ช่วงนี้ชีวิตราบเรียบมากครับ  เหมือนแล่นเรือในทะเลสาบ  แม้ว่าจะยังไม่แน่ใจว่าเมื่อไรจะถึงอีกฝั่งนึง(ทะเลสาบบ้านมึงกว้างมาก)  แต่ข้อดีของมันก็คือคลื่นลมสงบ  ไม่ต้องอาศัยทักษะในการเดินเรือมากนัก  ไม่เหนื่อยแรงใจแรงกาย  และสบายใจ



ถ้าไม่นับเรื่องหงุดหงิดเล็กๆน้อยๆในชีวิต  ก็นับได้ว่าผมค่อนข้างมีความสุขทีเดียว
ตอนนี้ที่ตัวเลขของอายุเปลี่ยนหลัก  เป็นเลข 3  เมื่อก่อนเคยมองคนที่อายุ 30 ขึ้นไปว่าแก่เนอะ 5555+ แลดูเป็นผู้ใหญ่มากมาย  รับผิดชอบและวางตัว  คงแอบน่าเบื่อ  แต่เอาเข้าจริงๆ  ตัวผมเองตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนเมื่อตอนอายุ 22   เพียงแต่ว่ามัน 30 แล้วเท่านั้น  ยังกินขนม  ยังเล่นเกมส์  ยังทำอะไรๆบ้าๆบอๆ ปัญญาอ่อนเหมือนเมื่อตอนเด็กๆเคยทำ   เพียงแต่ว่าอีกด้านนึง  ความรับผิดชอบมากขึ้น  สิ่งที่ต้องทำมีมากขึ้น  ใหญ่ขึ้นในทุกๆด้าน  และก็แอบทำตัวแบบที่เราไม่คิดมาก่อนว่าจะชอบทำ  เช่น  ปลูกต้นไม้  ซื้อของแต่งบ้าน  จัดโน่นจัดนี่ ทำความสะอาดและบ้าอุปกรณ์   5555



แบบว่าจะรดน้ำต้นไม้ก็ต้องมีที่รดน้ำแบบฉีดๆ  เริ่มซื้อสว่าน สะสมอุปกรณ์ช่าง  เริ่มอยากได้จานชาม เครื่องครัว   ซึ่งสิ่งเหล่านี้ในชีวิต 29 ปี ไม่เคยคิดว่าจะมี 55555  แต่ก็นะ  ผมคิดว่าคงเป็นไปตามช่วงอายุ




ปีใหม่ที่ผ่านมาเป็นปีที่ดีขึ้นของผมปีนึง เพราะว่าปีที่แล้วไม่ค่อยดีเท่าไร  เหมือนว่ามันต้องใช้ความอดทนค่อนข้างมากที่จะผ่านไป  และพอผ่านไป

แล้วมันก็ให้ผลลับที่น่าพอใจเกินคาดหวัง   และก็มีอะไรที่รออยู่ข้างหน้าที่เกินจะคาดหวังยิ่งกว่ารออยู่  ผมไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำให้ไปถึงตรงนั้นได้ไหม  แต่ว่าก็จะทำเต็มที่  เพื่อที่จะทำให้มันเป็นจริง



และอีกเรื่องของปีนี้ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง  แต่ผมคงจะต้องซื้อบ้านอีกครั้ง  บ้านอีกหลังนึง  เพิ่มเติมจากห้องชุดเอื้ออาทรที่เคยซื้อไว้  เพราะว่าหลังจากคิดสาระตะกับแม่  ครอบครัวของผมก็ไม่ไว้วางใจที่จะไปอยู่ในที่ตรงนั้น  ด้วยความกังวลหลายๆอย่าง  ไม่ว่าจะทรัพย์สิน ที่จอดรถ  และการขึ้นลงบันไดของแม่ที่ก็อายุมากเกินกว่าจะเดินขึ้นลงหลายๆชั้น




และเจ้าของบ้านที่เช่าอยู่ทุกวันนี้  มีแง้มๆไว้ว่าจะขาย  เราจึงตกลงใจว่าจะซื้อ  ถ้าสู้ราคาไหว  หรืออาจไปดูซื้อที่อื่นที่ตัวของผมเองสามารถทำได้  ปีนี้รถก็จะผ่อนหมดแล้ว  ภาระต่างๆก็คงเบาบางลง  และผมคงได้ทำเรื่องซื้อบ้าน  เราจะได้มีบ้านเป็นของตัวเองอีกสักหลังนึง  บ้านจริงๆอยู่บนดิน  มีที่ดินและที่แค่คิดก็มีความสุขแล้วก็คือ  มันเป็นของเรา




ช่วงนี้ก็เก็บเงินเก็บทองกันไป  และผมสนใจที่จะทำอะไรสักอย่างเพิ่มเติม  หลังจากที่สิ้นสุดการสอบนักบิน  ชีวิตผมก็ว่างเปล่า  บอกกันตรงๆว่าว่างเปล่าอย่างแรง  ผมทิ้งภาษา  ทิ้งการฝึกฝนตัวเอง  หมดอาลัยตายอยากกับชีวิต  จนตอนนี้ก็รับตัวเองไม่ได้  



ตั้งใจว่าจะหาอะไรเสริมทำ  และสิ่งที่ผมสนใจก็คือการทำกระเป๋าหนัง  พวกกระเป๋าสตางค์  อะไรแบบนั้น  อาจจะต้องเก็บเงินลงทุนสักหน่อย  กับหาข้อมูลเยอะๆ   อาจจะได้ทำมันเป็นงานอดิเรก  หรืออาชีพเสริมก็เป็นได้ในอนาคต  แต่งานนี้จะเป็นอย่างไรก็คงต้องลองดูกันสักตั้งสองตั้งก่อน


บางครั้งคนเราก็ไม่สามารถอยู่  โดยปราศจากเป้าหมายในชีวิต  ไม่ว่าเป้าหมายนั้นๆจะเล็กสักแค่ไหน   แต่ถ้าอย่างน้อยเราได้รู้ว่าเรากำลังจะไปทางไหน



 ผมว่ามันก็ทำให้เรานอนหลับไปโดยความรู้สึกดีๆที่ว่า  พรุ้งนี้เราจะตื่นมาเพื่ออะไร  ผมว่ามันดีกว่าการที่ชีวิตว่างเปล่า และไม่รู้ว่าจะทำอะไรหรือต้องการอะไรเยอะเลย




และนั่นทำให้ผมมีความสุข

... น้ำนิ่ง ... ไหลลึก ...

หลังจากที่คลื่นลมชีวิตสงบลง  ตอนนี้ทะเลชีวิตก็กลับเข้าสู่สภาวะ สงบเงียบ


สงบจิตใจ  ตักบาตร  ทำบุญ  หลายอย่างที่ผิดพลาดไป  ก็เก็บเอาไว้เป็นบทเรียน  และเรียนรู้ที่จะแก้ไข




การที่เรากระโจนลงไปในอะไรสักอย่าง  เราเสียทั้งเวลา  ต้นทุน  และเดิมพันมันด้วยกำไรของชีวิต มันอาจดีหรือแย่  ไม่มีทางรู้ได้  จนกว่าจะลงไปแล้วทั้งตัว  และเมื่อประสบการณ์บอกเราแล้วว่าเหนื่อยก็พอไหมเมิง  .... เมื่อถึงตอนนั้นก็ควรจะพอ




คนทุกคนมีส่วนดีส่วนแย่ในตัวเอง  มีความต้องการเฉพาะตัว  ผมเรียนรู้อย่างนึงจากช่วงเวลาสั้นๆนี้ว่า  คนเราก็แค่ต้องการคนที่ตอบสนองความต้องการของตัวเองได้  จะได้มากได้น้อย  มันก็ขึ้นอยู่กับความ พึงพอใจ      ได้น้อย แต่พอใจ          ได้มาก แต่ไม่พอใจ




บางทีก็สนุกดีนะครับ เหมือนเราได้เรียนบทต่อไปที่เราไม่เคยเรียน  ก่อนหน้าผมอาจจับทางไม่ได้  แต่ตอนนี้มันเหมือนมาถึงบางอ้อ  ว่าอ๋อ .... มันเป็นอย่างนี้




มันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น  กับการเข้าใจโลก  เข้าใจมนุษย์อีกคนที่เราไม่เคยเข้าใจเขามาก่อน  ผมยอมรับเลยว่า  มีความสุขกับความสัมพันธ์ตอนนี้  ที่ไม่มีอะไรเลย  เอะ ... ยังไง 5555





บางทีการที่เราไม่จดจ่อ  ไม่กระโจนลงไปทั้งตัว  ไม่พยายาม  ไม่ทุกข์ร้อน  มันก็กลับเป็นความสัมพันธ์ที่
ทำให้รู้สึกสบายใจ  และผมดีใจที่ผมได้มองใครสักคนนึงในมุมที่ต่างออกไป  มุมที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าผมจะได้มองเขาโดยรู้สึกแค่นี้





สายตาที่มองกัน  ความรู้สึกที่ส่งผ่านกัน  ผมรับรู้ได้  เพียงแต่ .... เราไม่กำหนดว่าจะต้องยังไง จะต้องเดินไปด้วยกันข้างหน้า  หรือแค่ต่างคนต่างนั่ง  อยู่ในมุมของตัวเอง  แล้วชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไง  ก็ช่างหัวมันเถอะ





ตอนนี้ชีวิตดิ้นรนปิดสิ่งที่ก่อไว้หมดล่ะ  รู้สึกสบายใจอย่างที่สุด  ต่อไปจะเป็นเวลาของผมล่ะ 55555+
จะได้สิ่งของที่อยากได้สะที  ไม่ต้องเปิดเวบดูหน้าจอเกาแกรกๆอยากได้อีกต่อไป  อีกนิดนะ  อีกนิด จะหวดมาซูเนโอะ

... อธิฐาน ...

1 ปี มีทั้งหมด 365 วัน  1 วันมี  24 ชั่วโมง   1 ชั่วโมงมี 60 นาที  และใน 60 นาทีมี  3600 วินาที



กว่า  23,932,800 วินาที  แล้วนับจากวันนั้น




ช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุด  และอ่อนแอที่สุด อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต    ช่วงเวลาที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น  และพร้อมที่พังชีวิตตัวเองให้ราบเป็นหน้ากลอง  เจ็บปวดทุกครั้งที่หายใจเข้าออก  และไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นได้เลย


และชั่วขณะนึงผมนึกถึงคำพูดนึงของแม่  ที่แม่เคยเล่าให้ฟัง  ช่วงที่ยังเป็นเด็ก  แม่เป็นลูกตำรวจในโรงพักสวนลุมพินี  แม่บอกว่าแม่เคยทำเงินหาย   มันเป็นค่าเทอมหรืออะไรสักอย่าง     และมันสำคัญมาก  แม่ไม่กล้าที่จะบอกใคร  และไม่รู้จะทำยังไง  ด้วยความเป็นเด็ก  แม่เลยไปที่ศาลพระพรม  และอธิฐาน
หลังจากนั้น  แม่ก็ถูกหวยเล็กๆ  และมีเงินไปจ่าย  ผมยังจดจำสิ่งที่แม่เคยเล่าให้ฟังได้


ด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดกำลัง





วันนึง ในช่วงท้ายๆของการทำงานในเมืองของผม  ผมไปที่ศาลพระพรมในเย็นวันนึงหลังเลิกงาน  ด้วยความที่ไม่รู้ว่า  ชีวิตจะเป็นอย่างไร  จะเดินหน้าไปทางไหน  ไม่อยากแม้แต่จะมีชีวิต  ไม่อยากรู้ว่าวันพรุ้งนี้จะเป็นยังไง  ผมไป  เพื่ออธิฐานขออย่างสิ้นหวัง   เพราะผมมองไม่เห็นเลย  ว่าสิ่งที่ผมปรารถนาตอนนั้นจะเป็นจริงได้อย่างไร  




ผมอธิฐานขอ    2 สิ่ง   เพียงแค่ 2 สิ่งเท่านั้น   สิ่งนึง  เป็นจริงอย่างปาฏิหารย์ทันที  ในอีก 2 วันต่อมา  และสิ่งสุดท้าย  อธิฐานขอในสิ่งที่ แม้แต่ตัวผมเอง  ก็ยังรู้  ว่าไม่มีทางเป็นไปได้




ทุกครั้งที่ผมนึกถึงเรื่องนี้  น้ำตาผมจะไหลออกมาทุกครั้ง ....




บางสิ่งที่เหนือธรรมชาติ  เหนือการคาดเดา  ใครเลยไม่เจอเข้ากับตัว  ไม่มีทางเชื่อ ... ไม่มีทางศัทธา  แต่วันนี้ ...ผมเห็นแล้ว





เกือบ 1 ปี  ที่แม้แต่ตัวผมเอง  ก็เลิกหวัง  ไปแล้วว่าคำอธิฐานนี้จะเป็นจริง  ในยามที่เราสูญเสียความเชื่อมั่น  ความศรัทธาให้กับตัวเอง  และอ่อนแออย่างที่สุด




คำอธิฐานนี้  ... ก็เป็นจริง





ก่อนหน้านี้  ผมเคยคิดว่า  คงเป็นเพราะว่าผมไม่มีบุญมากพอ  อย่างที่ผมตั้งจิตเอาไว้  ผมไม่ได้บนบาน  เพราะผมไม่มีสิ่งใดจะแลกเปลี่ยน    ที่มีค่าเทียบเท่า  และผมคิดว่าการบนบาน  มันอาจไม่ใช่ความจริง  แต่ผมตั้งจิตอธิฐาน  ร้องขออย่างสิ้นหวัง  ถ้ามันเป็นจริงได้  ถ้ายังมีบุญร่วมกัน  ... ถ้ามีโอกาศ




และวันนี้  ....  มันเกิดขึ้นจริงๆแล้ว





หากวันนี้เธอลองมองดูด้วยใจที่เปลี่ยนความฝัน
ลองรับความจริงที่มีตัวตนมากมาย
อาจจะยิ้มจะยอมเศร้าและเสียใจทุกสิ่ง
ก็จะมองเห็นจริงด้วยใจที่สุขหนักหนา
แค่เพียงมองเห็นทุกคราก็สุขดังใจ

หากแม้ยอมรับรู้ทุกสิ่ง
เมื่อมองดูรอบกายมีเลื่อมพรายสวยงาม

เช้าวันนึงไม่นานมานี่ผมได้มีโอกาศนั่งรถแท็กซี่มาทำงาน  แล้วคนขับแท็กซี่  น่าจะวัยเดียวกัน  เปิดเพลงการ์ตูนดิสนีย์ที่ผมชอบมากๆตอนเด็กๆ  Pocahontas
ด้วยความที่เป็นเด็กกระแดะฟังแต่ตัวต้นฉบับ color of the wind  และไม่เคยฟังเวอร์ชั่นภาษาไทยมาก่อน   20 ปีมาแล้ว   นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เคยฟัง
"สีสันแห่งสายลม" ในเวอร์ชั่น ภาษาไทย  

อยากจะบอกว่า  น้ำตาร่วงนะครับ  เหอๆ  ตัว color of the wind ที่เป็นต้นฉบับ  มันก็เข้ากับตัวเนื้อเรื่องนะครับ  แต่  "สีสันแห่งสายลม" ในเวอร์ชั่นภาษาไทยเรา
มันกินเข้าไปในใจชนิดที่  แอบรู้สึกว่าความหมายดีกว่ามาก  และมันรู้สึกตรงกับใจของคนได้ดีกว่า  จากตัวเนื้อเพลง  ไม่ว่าเราจะเลือกหนทางใด ... นั้นคือเราเลือกตาม
ในหัวใจของเราช่วยบอก  และไม่ว่าผลลัพท์มันจะออกมาในรูปแบบใด  นั้นคือความจริง  ....  เราจะสามารถยอมรับสิ่งที่เราเลือก  ได้ดีกว่า เพราะเราเลือกมัน .... ด้วยใจ


วันนี้ผมมีความสุข  รู้สึกกลับไปเป็นเด็กๆ  ในวัย 10 ขวบ ที่ได้ดูการ์ตูนเรื่องนี้เป็นครั้งแรก  ผ่านไป 20 ปี  ผมดีใจที่ เด็ก 10 ขวบคนนั้นยังอยู่ในตัวผม  ดีใจที่ผมยังสามารถ
กลับไปเป็นเด็ก 10 ขวบนั้นได้อย่างไม่เคอะเขิน  .....  รู้สึกดี  อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  เป็นเด็กดี และเป็นเด็กมันดีอย่างนี้เอง

http://www.youtube.com/watch?v=XCO-oW4KdIo

........................

ณ วันนี้ การเดินทางที่นำพาให้มาถึงจุดนี้

ผมรู้สึกบอกไม่ถูกว่า  รู้สึกอย่างไร  ความเสียใจ  ความรู้สึกเศร้า  และความรู้สึกรัก  มันผสมรวมกัน

ผมไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่มีอยู่ได้  และทำให้มันลุกลามใหญ่โต

ผมไม่อาจทำให้คนคนนึงที่ผมรัก  กลับมารู้สึกแบบนั้นกับผมได้อีก

ผมรู้ว่าผมเองที่ทำให้ผมเสียเธอไป  เป็นฝีมือตัวเอง  เป็นความไม่เข้าใจ  และการตัดสินใจทำอะไรที่ผิดพลาด

ผมอยากบอกว่าผมเสียใจ

ในหัวใจของผมตอนนี้ มันเจ็บปวด  ที่ตัวเราเอง  เป็นคนทำลายทุกอย่าง


ความคิดโง่ๆ  การกระทำที่เขลา  อย่างไม่น่าให้อภัย


และผมก็ได้แต่หวัง  ....  ว่าเธอจะให้อภัยผมอีกสักครั้ง




ผมอยากบอก  ว่า ถึงแม้ว่า ณ ตอนนี้จะเป็นยังไง  เธอก็ยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ผมนึกถึง  และเป็นห่วงอยู่เสมอ



เป็นเพียงคนเดียวที่ผมใส่ใจ  และยังคงเป็นเพียงคนเดียวที่ผมมอบใจให้





และยังคง อยากจะใช้ชีวิตที่เหลือ  กับเธอ  .........  และผมขอโทษ  ให้อภัยผม  ได้ไหม  ผมจะตั้งใจ  แสดงให้คุณรู้ว่าผมรักคุณ จริงๆ