... เพื่อนของผม ...

สวัสดีครับ  ตอนแรกกะว่าจะทิ้งระยะไปอีกสักพักถึงจะเริ่มเขียนอะไรสักอย่าง เล่าเรื่องชีวิตตัวเอง

ย้อนหลัง 1 ปีที่ผ่านมา  ที่ผมค้นพบชีวิตในอีกรูปแบบนึง






แต่แล้วเมื่อประมาณ  2  อาทิตย์ก่อน  ก็มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับผม  เรื่องที่ผมไม่คิดมาก่อนว่า

จะเกิดขึ้นกับตัวผมจริงๆ  ทำให้ผมอยากเขียนไดร์อารี่เรื่องนี้ขึ้นมา   ผมต้องบันทึกเพราะคนๆนี้มี

ความสำคัญกับผมมาก  ไม่แพ้คนในครอบครัว  เป็นคนๆนึงที่ผมรัก





บางครั้งชีวิตมันก็อาจจะพยายามบอกให้เรารู้ว่าอย่านิ่งนอนใจนะแกร  จงเตรียมพร้อมไว้เสมอ

เรื่องนั้นมาจากเพื่อนของผม  ในชีวิตนี้ผมมีเพื่อนไม่มากนัก  ผมหมายถึงเพื่อนที่สนิทกันจริงๆ

เพื่อนที่คบหากันด้วยความบริสุทธ์ใจ  ไม่เคยคิดร้าย และไม่มีผลประโยชน์ใดๆแอบแฝง






ถ้าจะนับและคัดเลือกจริงๆผมมีเพื่อนสนิทที่สุดอยู่จำนวน  2 คนถ่วน  ถ้าไม่นับเพื่อนประถม

เพื่อนมัธยม เพื่อนมหาลัย  2 คนนี้เป็นคนที่รู้ลึกรู้จริงทีวีพูลชีวิตของผมมากที่สุด  คนนึงเป็นผู้หญิง

ชื่อแอ้ ส่วนอีกคนเป็นผู้ชาย  ชื่อ ปุ๊  แต่ถ้าจะพูดตามความจริงผมจะสนิทกับปุ๊มากกว่า  เพราะ

ชอบทำอะไรเหมือนๆกัน  เรามีงานอดิเรกและความสนอกสนใจใกล้เคียงกันมาก  เราพบกันครั้ง

แรกในโรงเรียนกวดวิชาเตรียมสอบเข้าช่างศิลป  จริงๆก็พร้อมๆกับแอ้ด้วย   แต่อาจจะเนื่องด้วย

เพราะแอ้จะเป็นคนที่ออกหญิงๆมาก  ทำให้ความสนใจของเราต่างกัน






เรา 3 คนสอบเข้าช่างศิลปได้ทุกคน  ถูกแยกอยู่กันคนละห้องแต่มันแปลกมากนะครับที่มันไม่ได้

ทำให้สัมพันธ์ของเราลดลงเลย  นานวันเข้าเราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น  ผมกับปุ๊ก็เช่นกัน  เรามักเลือก

วิชาเรียนเหมือนๆกัน มักนั่งทำงานในพื้นที่ใกล้ๆกัน  เจอกันเป็นเมาท์มอย  คุยโทรศัพท์กันได้เป็น

ชั่วโมงๆ  เกือบทุกวัน  วันไหนเลิกเร็วก็มีอันต้องไปดูหนัง  กินข้าว  ไปเล่นเกมส์ตู้หยอดเหรียญ ยิง

ไดโนเสาร์  ทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อนคนนี้  ผมจะมีความสุขมากมาย  ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ

เพราะการกินเที่ยวของเราไม่มีอะไรแอบแฝง  ผมเลี้ยงข้าวปุ๊  ปุ๊เลี้ยงข้าวผม  ไม่เคยเอามานั่งคิด

เล็กคิดน้อย  แกรจ่ายน้อยกว่าฉัน  ฉันออกมากกว่าแกร



เราสนิทกันมาก  ตัวติดกันตลอดเวลา  จนคนทั้งวิทยาลัยเข้าใจว่าเป็นแฟนกัน   แม้แต่พ่อแม่ของ

ผม  ปุ๊เคยมากินข้าวกับที่บ้าน   แต่เราก็มิได้แคร์  มิตรภาพที่เรามีให้กันยังคงสม่ำเสมอ

จนกระทั้งวันนึง  วันที่ผมยังคงจดจำได้  ปุ๊โทรมาพูดคุยเมาท์มอยกัน  เรื่องหนัง  หนังสือ  อะไร

ต่างๆตามปรกติ  แต่วันนี้มันต่างจากทุกวันตรงที่  ปุ๊ลงท้ายว่า  "รักนะ"  



.................


5555555555555555555555555555555555555555++++


.................



มันเป็นความรู้สึกที่รู้ได้เลยครับ  ว่ามันบอกรักผม 5555+  แต่ปัญหามันติดตรงที่ว่า  ผมก็รักมัน

นะแต่ไม่ใช่ความรู้สึกแบบคู่รัก  บางครั้งตั้งแต่วันนั้นผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ  ว่าจะพูดสิ่งนี้

ออกมาเป็นความหมายได้ว่าอย่างไร    "ผมรักเขามากกว่าเพื่อน  แต่ไม่ใช่แฟน"   เพราะถ้าจะให้

ผมปฏิเสธ  มันก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก  เพราะผมรักเขาจริงๆ  เพียงแต่มันไม่ใช่ความรู้สึกที่แบบ

อยากกอด  อยากจับมือ  อยากซั่ม  อะไรแถวนั้่น  แต่มันเป็นความรู้สึกมีความสุข  สบายใจ  แค่

คิดว่าจะได้เจอกัน  ผมก็สนุกและมีความสุขแล้ว  ผมจึงคิดว่านั้นมันก็คงเป็น  "ความรัก"  ในรูป

แบบนึง  และผมยอมรับอย่างซื่อตรงว่า "รัก"





ผมไม่รู้ว่าตัวปุ๊เองคิดอะไรอยู่ในช่วงนั้น  แต่ความเป็นเพื่อนของเราก็ยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม

ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย  เรายังคงทำกิจกรรมซ้ำๆอย่างที่ชอบทำกันเป็นปรกติไม่รู้เบื่อ





จนวันนึงเรื่องแปลกประหลาดอีกหนึ่งเรื่องก็เกิดขึ้น  นั้นคือปุ๊มาบอกผมว่า  มันเป็นเกย์



55555555555555555555555555555555++++





และแฟนผู้ชายคนแรกของมันก็ถือกำเนิดขึ้น  โลกของมันก็เปลี่ยนไปเป็นสีม่วง  ปีนั้นผมจำได้ว่า

เป็นปีสุดท้ายที่เราได้เรียนด้วยกัน  ปุ๊เอ็นต์ติดมหาลัย  และข้ามทางรถไฟไปเรียนที่เทคโน

ลาดกระบัง    เราอยู่ห่างกันแค่ทางรถไฟกั้น  ผมยังคงเรียนต่อที่ช่างศิลป  ปุ๊ยังคงไปมาหาสู่ผม

อย่างสม่ำเสมอ  มาเดินกลับบ้านพร้อมกัน  แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน  

ปุ๊มักจะมีอะไรใหม่ๆมาอวด    DVD limited    หนังสือฝรั่งสวยๆ   โมเดลใหม่ๆที่มันทำเอง  งาน

โปรเจคที่ทำ  เราช่วยเหลือกันทำการบ้าน  ทำงานกิจกรรม  เล่นเกมส์  และสิ่งที่เราชอบเหมือนๆกัน

คือ  ทำโมเดล    เรียกได้ว่าชีวิตผมไม่เคยขาดผู้ชายคนนี้  และผมมีความสุขที่มีเขาเป็นเพื่อนอย่าง

มากมาย





กาลเวลาผ่านพ้นไป  เราเรียนจบ  ก้าวสู่ชีวิตของการทำงาน ปุ๊กลับไปอยู่บ้านที่อีกฝากของเมือง

เราไม่พบเจอกันอย่างที่เคยเป็น  แม้ไม่ได้ใส่ใจ  แม้จะเหงาๆ  แต่เราก็ยังคงโทรคุยกันอยู่ตลอด

อาจไม่บ่อยเหมือนก่อน  แต่เรื่องความนานนี่รับประกัน   ภาระชีวิตผมเยอะขึ้น  ไม่อาจไปเจอ  ไป

สังสรรค์ได้เหมือนก่อน    ทำงาน 8 ปี  เราเจอกันปีละแค่ 3-4 ครั้ง  จะมากน้อยกว่านั้นแล้วแต่

สถานการณ์   แต่ทุกครั้ง  มีคุณภาพและไม่เคยรู้สึกว่ามีอะไรที่เปลี่ยนไปเลย





ประมาณ 4 ปีก่อน  ปีก่อนปีน้ำท่วมใหญ่กรุงเทพ  เราสองคนมีโปรเจคทำงานร่วมกันอย่างนึง  ปุ๊มี

ไอเดียทำในสิ่งที่เขารัก  นั้นคือโมเดลตุ๊กตา BJD  ทำจากเรซิ่น  อะไรทำนองนี้ซึ่งปุ๊ค่อนข้างเชี่ยว

ชาญ  และความชอบส่วนตัวมาก   ตัวมันเองทำการผลิตในเกือบทุกขึ้นตอน  ส่วนผมผมก็จะมี

หน้าทีปั้นต้นแบบตามคำสั่งของมัน  สุดแล้วแต่มันจะสั่งให้ทำอะไรบ้าง    ก็ลุ่มๆดอนๆ   ไม่ค่อย

ดีนัก  เพราะตอนนั้นปุ๊ว่างงาน  การทำเรซิ่นจึงเป็นอาชีพหลักของมันในช่วงนั้น   ชีวิตการทำงาน

ของเรา 2 คนไม่รุ่งนัก  ซึ่งต่างจากช่วงเรียนมาก   เราจะมักคิดด้วยกันเสมอๆว่า  จะทำอะไรเสริมดี

  แต่หลายๆอย่างก็ไม่เป็นไปตามหวังเสมอไป




หลังจากเหตุการน้ำท่วมเกิดขึ้น  บ้านของปุ๊น้ำท่วมถึงอกได้  ทุกอย่างที่เกี่ยวกับโปรเจ็คเล็กๆของ

เราที่เก็บเอาไว้  ก็ไปกับสายน้ำหมด  ก็เท่ากับว่า  สิ่งที่พยายามทำกันมา  ถูกล้มไป

ปุ๊ไปเรียนทำหัวโขนแบบโบราณ จากชาววัง   ส่วนผมก็ทำงานไปอย่างไร้จุดหมาย





สุดท้ายปุ๊กลับเข้าสู่วังวนการทำงาน  มันสอบได้เข้าทำงานกับการไฟฟ้า  ผมยินดีกับมันอย่างมาก

เพราะมันจะได้มีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน  และมันก็เป็นงานที่ค่อนข้างดีมากๆ  เป็นงานที่สามารถทำ

ไปได้ตลอดชีวิต  ไม่ต้องกังวลเรื่องตกงานอีกแล้ว  แล้วเรา 2 คนก็กลับเข้าสู่โหมดคิดว่าจะทำ

อะไรต่อไปกันดี




ปลายปีที่ผ่านมาปุ๊เข้า รพ. 1 ครั้งเพราะไม่สบายมากไข้ขึ้นสูง  ผมไม่ได้ไปเยี่ยมมัน  ได้แต่โทรไป

สอบถามอาการ    เราทำท่าจะนัดเจอกันหลายครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาศ  ก่อนปีใหม่มันไปต่างประเทศ

กับแฟน  นั่นคือเรื่องสุดท้ายที่ผมเห็นจากเฟสบุค   จนกระทั่งเดือนมกราคมที่ผ่านมา  ผมค่อน

ข้างแปลกใจพอสมควรที่มันหายไปอย่างผิดสังเกตุ  และก็มีหลายครั้งที่ผมนึกถึงมันจนอยากจะ

โทรไป  แต่ก็ไม่ได้โทร





จนกระทั่งเมื่อ 2 อาทิตย์ที่แล้ว  มันโทรมาในบ่ายวันทำงานวันนึง  เราเปิดประเด็นเมาท์มอยกัน

เรื่องหนังเช่นเคย  เพราะเราจะคุยกันเรื่องหนังใหม่ๆเสมอ  จนอยู่ดีๆ  มันก็พูดขึ้นมาว่า   "แกรฉัน

เป็นมะเร็ง"





มันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวของผมเลย  เป็นสิ่งที่ไม่เคยคิดตระเตรียมหัวใจเอาไว้สำหรับเรื่อง

แบบนี้มาก่อน   ในความรู้สึกของผมตลอดมา  ผมคิดเสมอว่าเราจะแก่  และอ้วนไปด้วยกัน  เรา

จะดูแลกันและกันไปเรื่อยๆ  ผมจะมีเขาเป็นเพื่อนไปตลอดชีวิต




ปุ๊บอกกับผมว่า  มันใช้เวลาค่อนข้างนาน  กว่าที่จะทำใจโทรหาผมได้  เพราะตัวมันเองก็ไม่รู้

เหมือนกันว่าจะเริ่มต้นบอกกับผมอย่างไร   และผมเป็นคนเดียวที่นอกเหนือจากครอบครัวที่มัน

บอกให้รู้    ในใจของผมตอนนี้สิ่งที่อยากทำก็คืออยากเจอปุ๊มาก   อยากอยู่ใกล้ๆให้กำลังใจมัน

แต่สิ่งที่ปุ๊บอกตอนนี้คือยังไม่ได้  เพราะปุ๊กำลังโดนวัณโรคเล่นงานอยู่  มันจะทำให้ผมติดได้  ปุ๊

เป็นมะเร็งที่ปอด  สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คือพยายามรักษาส่วนของวัณโรคให้หายก่อน  ซึ่งก็ใช้เวลา

ค่อนข้างมาก  ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร





ผมรู้ว่าปุ๊แย่มาก  กับสิ่งทีเกิดขึ้น  แต่บางครั้งดูเหมือนมันทำใจได้มากกว่าผมเสียอีก  สิ่งที่ผมทำ

ได้ตอนนี้  ก็เพียงแค่คุยกับปุ๊มากขึ้น  ถามไถ่อาการบ้าง  เพราะไม่อยากซักไซ้หรือชวนมันพูดคุยใน

สิ่งที่ผมรู้ว่าลึกๆแล้วตัวมันเองก็รับไม่ได้  เพราะมันพูดถึงน้อยมาก




เราคุยกันบ่อยขึ้น  ทั้งทางตัวหนังสือและโทรศัพท์  มันทำให้ผมกลับไปรู้สึกถึงช่วงเวลาที่เราได้ใช้

ร่วมกันบ่อยๆ  ช่วงที่เรายังเป็นเด็กวัยรุ่น    และทำให้ผมรู้ว่า  ผมโชคดีแค่ไหนที่มีคนๆนี้เป็นเพื่อน

มาตลอด 15 ปี  เพื่อนที่เข้าใจแม้ไม่ต้องพูดอะไรออกมา  คนที่รู้ใจผม  คนที่รับฟังผมในทุกเรื่อง

ราวของชีวิต





ตอนนี้ผมหวงสุดหัวใจว่า  การรักษาวัณโรคของปุ๊จะดีขึ้นในเร็ววัน  และยาตัวใหม่ๆ จะ ไม่ทำให้

เกิดผลข้างเคียงกับมันนัก    และไม่นาน  มันจะหายและกลับมาใช้ชีวิตได้ปรกติเหมือนเดิมอีกครั้ง

  เพราะผมยังคงคิดเสมอว่า  เราจะได้แก่  แล้วอ้วนไปพร้อมๆกัน  .....

... สงบ ...

นานมาแล้วที่ไม่ได้เขียนอะไรสักอย่าง  หรือว่าเล่าเรื่องอะไรของตัวเอง
บางทีพอเราเติบโตขึ้น  ชีวิตก็เปลี่ยน อุปนิสัยต่างๆ  ของตัวเราเองก็เปลี่ยนไปด้วย  ผมก็เช่นกัน
ช่วงนี้ชีวิตราบเรียบมากครับ  เหมือนแล่นเรือในทะเลสาบ  แม้ว่าจะยังไม่แน่ใจว่าเมื่อไรจะถึงอีกฝั่งนึง(ทะเลสาบบ้านมึงกว้างมาก)  แต่ข้อดีของมันก็คือคลื่นลมสงบ  ไม่ต้องอาศัยทักษะในการเดินเรือมากนัก  ไม่เหนื่อยแรงใจแรงกาย  และสบายใจ



ถ้าไม่นับเรื่องหงุดหงิดเล็กๆน้อยๆในชีวิต  ก็นับได้ว่าผมค่อนข้างมีความสุขทีเดียว
ตอนนี้ที่ตัวเลขของอายุเปลี่ยนหลัก  เป็นเลข 3  เมื่อก่อนเคยมองคนที่อายุ 30 ขึ้นไปว่าแก่เนอะ 5555+ แลดูเป็นผู้ใหญ่มากมาย  รับผิดชอบและวางตัว  คงแอบน่าเบื่อ  แต่เอาเข้าจริงๆ  ตัวผมเองตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนเมื่อตอนอายุ 22   เพียงแต่ว่ามัน 30 แล้วเท่านั้น  ยังกินขนม  ยังเล่นเกมส์  ยังทำอะไรๆบ้าๆบอๆ ปัญญาอ่อนเหมือนเมื่อตอนเด็กๆเคยทำ   เพียงแต่ว่าอีกด้านนึง  ความรับผิดชอบมากขึ้น  สิ่งที่ต้องทำมีมากขึ้น  ใหญ่ขึ้นในทุกๆด้าน  และก็แอบทำตัวแบบที่เราไม่คิดมาก่อนว่าจะชอบทำ  เช่น  ปลูกต้นไม้  ซื้อของแต่งบ้าน  จัดโน่นจัดนี่ ทำความสะอาดและบ้าอุปกรณ์   5555



แบบว่าจะรดน้ำต้นไม้ก็ต้องมีที่รดน้ำแบบฉีดๆ  เริ่มซื้อสว่าน สะสมอุปกรณ์ช่าง  เริ่มอยากได้จานชาม เครื่องครัว   ซึ่งสิ่งเหล่านี้ในชีวิต 29 ปี ไม่เคยคิดว่าจะมี 55555  แต่ก็นะ  ผมคิดว่าคงเป็นไปตามช่วงอายุ




ปีใหม่ที่ผ่านมาเป็นปีที่ดีขึ้นของผมปีนึง เพราะว่าปีที่แล้วไม่ค่อยดีเท่าไร  เหมือนว่ามันต้องใช้ความอดทนค่อนข้างมากที่จะผ่านไป  และพอผ่านไป

แล้วมันก็ให้ผลลับที่น่าพอใจเกินคาดหวัง   และก็มีอะไรที่รออยู่ข้างหน้าที่เกินจะคาดหวังยิ่งกว่ารออยู่  ผมไม่แน่ใจว่าจะสามารถทำให้ไปถึงตรงนั้นได้ไหม  แต่ว่าก็จะทำเต็มที่  เพื่อที่จะทำให้มันเป็นจริง



และอีกเรื่องของปีนี้ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง  แต่ผมคงจะต้องซื้อบ้านอีกครั้ง  บ้านอีกหลังนึง  เพิ่มเติมจากห้องชุดเอื้ออาทรที่เคยซื้อไว้  เพราะว่าหลังจากคิดสาระตะกับแม่  ครอบครัวของผมก็ไม่ไว้วางใจที่จะไปอยู่ในที่ตรงนั้น  ด้วยความกังวลหลายๆอย่าง  ไม่ว่าจะทรัพย์สิน ที่จอดรถ  และการขึ้นลงบันไดของแม่ที่ก็อายุมากเกินกว่าจะเดินขึ้นลงหลายๆชั้น




และเจ้าของบ้านที่เช่าอยู่ทุกวันนี้  มีแง้มๆไว้ว่าจะขาย  เราจึงตกลงใจว่าจะซื้อ  ถ้าสู้ราคาไหว  หรืออาจไปดูซื้อที่อื่นที่ตัวของผมเองสามารถทำได้  ปีนี้รถก็จะผ่อนหมดแล้ว  ภาระต่างๆก็คงเบาบางลง  และผมคงได้ทำเรื่องซื้อบ้าน  เราจะได้มีบ้านเป็นของตัวเองอีกสักหลังนึง  บ้านจริงๆอยู่บนดิน  มีที่ดินและที่แค่คิดก็มีความสุขแล้วก็คือ  มันเป็นของเรา




ช่วงนี้ก็เก็บเงินเก็บทองกันไป  และผมสนใจที่จะทำอะไรสักอย่างเพิ่มเติม  หลังจากที่สิ้นสุดการสอบนักบิน  ชีวิตผมก็ว่างเปล่า  บอกกันตรงๆว่าว่างเปล่าอย่างแรง  ผมทิ้งภาษา  ทิ้งการฝึกฝนตัวเอง  หมดอาลัยตายอยากกับชีวิต  จนตอนนี้ก็รับตัวเองไม่ได้  



ตั้งใจว่าจะหาอะไรเสริมทำ  และสิ่งที่ผมสนใจก็คือการทำกระเป๋าหนัง  พวกกระเป๋าสตางค์  อะไรแบบนั้น  อาจจะต้องเก็บเงินลงทุนสักหน่อย  กับหาข้อมูลเยอะๆ   อาจจะได้ทำมันเป็นงานอดิเรก  หรืออาชีพเสริมก็เป็นได้ในอนาคต  แต่งานนี้จะเป็นอย่างไรก็คงต้องลองดูกันสักตั้งสองตั้งก่อน


บางครั้งคนเราก็ไม่สามารถอยู่  โดยปราศจากเป้าหมายในชีวิต  ไม่ว่าเป้าหมายนั้นๆจะเล็กสักแค่ไหน   แต่ถ้าอย่างน้อยเราได้รู้ว่าเรากำลังจะไปทางไหน



 ผมว่ามันก็ทำให้เรานอนหลับไปโดยความรู้สึกดีๆที่ว่า  พรุ้งนี้เราจะตื่นมาเพื่ออะไร  ผมว่ามันดีกว่าการที่ชีวิตว่างเปล่า และไม่รู้ว่าจะทำอะไรหรือต้องการอะไรเยอะเลย




และนั่นทำให้ผมมีความสุข

... น้ำนิ่ง ... ไหลลึก ...

หลังจากที่คลื่นลมชีวิตสงบลง  ตอนนี้ทะเลชีวิตก็กลับเข้าสู่สภาวะ สงบเงียบ


สงบจิตใจ  ตักบาตร  ทำบุญ  หลายอย่างที่ผิดพลาดไป  ก็เก็บเอาไว้เป็นบทเรียน  และเรียนรู้ที่จะแก้ไข




การที่เรากระโจนลงไปในอะไรสักอย่าง  เราเสียทั้งเวลา  ต้นทุน  และเดิมพันมันด้วยกำไรของชีวิต มันอาจดีหรือแย่  ไม่มีทางรู้ได้  จนกว่าจะลงไปแล้วทั้งตัว  และเมื่อประสบการณ์บอกเราแล้วว่าเหนื่อยก็พอไหมเมิง  .... เมื่อถึงตอนนั้นก็ควรจะพอ




คนทุกคนมีส่วนดีส่วนแย่ในตัวเอง  มีความต้องการเฉพาะตัว  ผมเรียนรู้อย่างนึงจากช่วงเวลาสั้นๆนี้ว่า  คนเราก็แค่ต้องการคนที่ตอบสนองความต้องการของตัวเองได้  จะได้มากได้น้อย  มันก็ขึ้นอยู่กับความ พึงพอใจ      ได้น้อย แต่พอใจ          ได้มาก แต่ไม่พอใจ




บางทีก็สนุกดีนะครับ เหมือนเราได้เรียนบทต่อไปที่เราไม่เคยเรียน  ก่อนหน้าผมอาจจับทางไม่ได้  แต่ตอนนี้มันเหมือนมาถึงบางอ้อ  ว่าอ๋อ .... มันเป็นอย่างนี้




มันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น  กับการเข้าใจโลก  เข้าใจมนุษย์อีกคนที่เราไม่เคยเข้าใจเขามาก่อน  ผมยอมรับเลยว่า  มีความสุขกับความสัมพันธ์ตอนนี้  ที่ไม่มีอะไรเลย  เอะ ... ยังไง 5555





บางทีการที่เราไม่จดจ่อ  ไม่กระโจนลงไปทั้งตัว  ไม่พยายาม  ไม่ทุกข์ร้อน  มันก็กลับเป็นความสัมพันธ์ที่
ทำให้รู้สึกสบายใจ  และผมดีใจที่ผมได้มองใครสักคนนึงในมุมที่ต่างออกไป  มุมที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าผมจะได้มองเขาโดยรู้สึกแค่นี้





สายตาที่มองกัน  ความรู้สึกที่ส่งผ่านกัน  ผมรับรู้ได้  เพียงแต่ .... เราไม่กำหนดว่าจะต้องยังไง จะต้องเดินไปด้วยกันข้างหน้า  หรือแค่ต่างคนต่างนั่ง  อยู่ในมุมของตัวเอง  แล้วชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไง  ก็ช่างหัวมันเถอะ





ตอนนี้ชีวิตดิ้นรนปิดสิ่งที่ก่อไว้หมดล่ะ  รู้สึกสบายใจอย่างที่สุด  ต่อไปจะเป็นเวลาของผมล่ะ 55555+
จะได้สิ่งของที่อยากได้สะที  ไม่ต้องเปิดเวบดูหน้าจอเกาแกรกๆอยากได้อีกต่อไป  อีกนิดนะ  อีกนิด จะหวดมาซูเนโอะ

... อธิฐาน ...

1 ปี มีทั้งหมด 365 วัน  1 วันมี  24 ชั่วโมง   1 ชั่วโมงมี 60 นาที  และใน 60 นาทีมี  3600 วินาที



กว่า  23,932,800 วินาที  แล้วนับจากวันนั้น




ช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุด  และอ่อนแอที่สุด อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต    ช่วงเวลาที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น  และพร้อมที่พังชีวิตตัวเองให้ราบเป็นหน้ากลอง  เจ็บปวดทุกครั้งที่หายใจเข้าออก  และไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นได้เลย


และชั่วขณะนึงผมนึกถึงคำพูดนึงของแม่  ที่แม่เคยเล่าให้ฟัง  ช่วงที่ยังเป็นเด็ก  แม่เป็นลูกตำรวจในโรงพักสวนลุมพินี  แม่บอกว่าแม่เคยทำเงินหาย   มันเป็นค่าเทอมหรืออะไรสักอย่าง     และมันสำคัญมาก  แม่ไม่กล้าที่จะบอกใคร  และไม่รู้จะทำยังไง  ด้วยความเป็นเด็ก  แม่เลยไปที่ศาลพระพรม  และอธิฐาน
หลังจากนั้น  แม่ก็ถูกหวยเล็กๆ  และมีเงินไปจ่าย  ผมยังจดจำสิ่งที่แม่เคยเล่าให้ฟังได้


ด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดกำลัง





วันนึง ในช่วงท้ายๆของการทำงานในเมืองของผม  ผมไปที่ศาลพระพรมในเย็นวันนึงหลังเลิกงาน  ด้วยความที่ไม่รู้ว่า  ชีวิตจะเป็นอย่างไร  จะเดินหน้าไปทางไหน  ไม่อยากแม้แต่จะมีชีวิต  ไม่อยากรู้ว่าวันพรุ้งนี้จะเป็นยังไง  ผมไป  เพื่ออธิฐานขออย่างสิ้นหวัง   เพราะผมมองไม่เห็นเลย  ว่าสิ่งที่ผมปรารถนาตอนนั้นจะเป็นจริงได้อย่างไร  




ผมอธิฐานขอ    2 สิ่ง   เพียงแค่ 2 สิ่งเท่านั้น   สิ่งนึง  เป็นจริงอย่างปาฏิหารย์ทันที  ในอีก 2 วันต่อมา  และสิ่งสุดท้าย  อธิฐานขอในสิ่งที่ แม้แต่ตัวผมเอง  ก็ยังรู้  ว่าไม่มีทางเป็นไปได้




ทุกครั้งที่ผมนึกถึงเรื่องนี้  น้ำตาผมจะไหลออกมาทุกครั้ง ....




บางสิ่งที่เหนือธรรมชาติ  เหนือการคาดเดา  ใครเลยไม่เจอเข้ากับตัว  ไม่มีทางเชื่อ ... ไม่มีทางศัทธา  แต่วันนี้ ...ผมเห็นแล้ว





เกือบ 1 ปี  ที่แม้แต่ตัวผมเอง  ก็เลิกหวัง  ไปแล้วว่าคำอธิฐานนี้จะเป็นจริง  ในยามที่เราสูญเสียความเชื่อมั่น  ความศรัทธาให้กับตัวเอง  และอ่อนแออย่างที่สุด




คำอธิฐานนี้  ... ก็เป็นจริง





ก่อนหน้านี้  ผมเคยคิดว่า  คงเป็นเพราะว่าผมไม่มีบุญมากพอ  อย่างที่ผมตั้งจิตเอาไว้  ผมไม่ได้บนบาน  เพราะผมไม่มีสิ่งใดจะแลกเปลี่ยน    ที่มีค่าเทียบเท่า  และผมคิดว่าการบนบาน  มันอาจไม่ใช่ความจริง  แต่ผมตั้งจิตอธิฐาน  ร้องขออย่างสิ้นหวัง  ถ้ามันเป็นจริงได้  ถ้ายังมีบุญร่วมกัน  ... ถ้ามีโอกาศ




และวันนี้  ....  มันเกิดขึ้นจริงๆแล้ว





หากวันนี้เธอลองมองดูด้วยใจที่เปลี่ยนความฝัน
ลองรับความจริงที่มีตัวตนมากมาย
อาจจะยิ้มจะยอมเศร้าและเสียใจทุกสิ่ง
ก็จะมองเห็นจริงด้วยใจที่สุขหนักหนา
แค่เพียงมองเห็นทุกคราก็สุขดังใจ

หากแม้ยอมรับรู้ทุกสิ่ง
เมื่อมองดูรอบกายมีเลื่อมพรายสวยงาม

เช้าวันนึงไม่นานมานี่ผมได้มีโอกาศนั่งรถแท็กซี่มาทำงาน  แล้วคนขับแท็กซี่  น่าจะวัยเดียวกัน  เปิดเพลงการ์ตูนดิสนีย์ที่ผมชอบมากๆตอนเด็กๆ  Pocahontas
ด้วยความที่เป็นเด็กกระแดะฟังแต่ตัวต้นฉบับ color of the wind  และไม่เคยฟังเวอร์ชั่นภาษาไทยมาก่อน   20 ปีมาแล้ว   นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เคยฟัง
"สีสันแห่งสายลม" ในเวอร์ชั่น ภาษาไทย  

อยากจะบอกว่า  น้ำตาร่วงนะครับ  เหอๆ  ตัว color of the wind ที่เป็นต้นฉบับ  มันก็เข้ากับตัวเนื้อเรื่องนะครับ  แต่  "สีสันแห่งสายลม" ในเวอร์ชั่นภาษาไทยเรา
มันกินเข้าไปในใจชนิดที่  แอบรู้สึกว่าความหมายดีกว่ามาก  และมันรู้สึกตรงกับใจของคนได้ดีกว่า  จากตัวเนื้อเพลง  ไม่ว่าเราจะเลือกหนทางใด ... นั้นคือเราเลือกตาม
ในหัวใจของเราช่วยบอก  และไม่ว่าผลลัพท์มันจะออกมาในรูปแบบใด  นั้นคือความจริง  ....  เราจะสามารถยอมรับสิ่งที่เราเลือก  ได้ดีกว่า เพราะเราเลือกมัน .... ด้วยใจ


วันนี้ผมมีความสุข  รู้สึกกลับไปเป็นเด็กๆ  ในวัย 10 ขวบ ที่ได้ดูการ์ตูนเรื่องนี้เป็นครั้งแรก  ผ่านไป 20 ปี  ผมดีใจที่ เด็ก 10 ขวบคนนั้นยังอยู่ในตัวผม  ดีใจที่ผมยังสามารถ
กลับไปเป็นเด็ก 10 ขวบนั้นได้อย่างไม่เคอะเขิน  .....  รู้สึกดี  อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  เป็นเด็กดี และเป็นเด็กมันดีอย่างนี้เอง

http://www.youtube.com/watch?v=XCO-oW4KdIo

........................

ณ วันนี้ การเดินทางที่นำพาให้มาถึงจุดนี้

ผมรู้สึกบอกไม่ถูกว่า  รู้สึกอย่างไร  ความเสียใจ  ความรู้สึกเศร้า  และความรู้สึกรัก  มันผสมรวมกัน

ผมไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่มีอยู่ได้  และทำให้มันลุกลามใหญ่โต

ผมไม่อาจทำให้คนคนนึงที่ผมรัก  กลับมารู้สึกแบบนั้นกับผมได้อีก

ผมรู้ว่าผมเองที่ทำให้ผมเสียเธอไป  เป็นฝีมือตัวเอง  เป็นความไม่เข้าใจ  และการตัดสินใจทำอะไรที่ผิดพลาด

ผมอยากบอกว่าผมเสียใจ

ในหัวใจของผมตอนนี้ มันเจ็บปวด  ที่ตัวเราเอง  เป็นคนทำลายทุกอย่าง


ความคิดโง่ๆ  การกระทำที่เขลา  อย่างไม่น่าให้อภัย


และผมก็ได้แต่หวัง  ....  ว่าเธอจะให้อภัยผมอีกสักครั้ง




ผมอยากบอก  ว่า ถึงแม้ว่า ณ ตอนนี้จะเป็นยังไง  เธอก็ยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ผมนึกถึง  และเป็นห่วงอยู่เสมอ



เป็นเพียงคนเดียวที่ผมใส่ใจ  และยังคงเป็นเพียงคนเดียวที่ผมมอบใจให้





และยังคง อยากจะใช้ชีวิตที่เหลือ  กับเธอ  .........  และผมขอโทษ  ให้อภัยผม  ได้ไหม  ผมจะตั้งใจ  แสดงให้คุณรู้ว่าผมรักคุณ จริงๆ

... โง่ ...

เคยทำเรื่องอะไรโง่ๆไหมครับ  เรื่องโง่ๆที่นึกไม่ถึงว่าจะทำ

และพอทำไปแล้ว  ก็บอกไม่ถูกว่าจะยกโทษให้ตัวเองได้อย่างไร





ณ ตอนนี้ที่ในหัวสมองผมมันมีความคิดหลายร้อยหลายพันอย่าง วิ่งตื้อวนอยู่ในสมองตลอดเวลา
ความรู้สึกละอายแก่ใจ  เสียใจอย่างที่สุด  ท้วมจมูกผมตลอดเวลา  รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก





ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมจะแก้ไขได้ไหม  หรือทำอะไรได้บ้างไหม  


ไม่รู้อะไรเลย

... คลื่นลม ...

วันนึงๆในชีวิตคนเรามีอารมณ์ผ่านเข้ามาเยอะกว่าที่คิดนะครับ



หลายครั้งที่เช้าอารมณ์ดี  บ่ายๆงานเข้ารมณ์บูด  ...  หรือบางทีเช้าหงุดหงิด วีนเหวี่ยง  แต่ตกบ่ายก็มี
เรื่องที่ทำให้ต้องยิ้มปากบานเข้ามา




คนเราคงต้องผ่านทุกข์สุขในชีวิต  คล้ายๆกับการโต้คลื่นในมหาสมุทร  ขึ้นอยู่กับว่าอุปกรณ์และวิธี
การโต้คลื่นของใครจะเป็นยังไง



บางคนมีแค่กระดานโต้คลื่นแผ่นเล็กๆ  ขึ้นลงไปตามยอดคลื่น  เสี่ยงอันตราย  แต่ไปได้รวดเร็ว และสนุก  มีบ่อยครั้งที่ล้มคว่ำคม่ำหงาย  เชียดตายก็มี

บางคนมีเรือขนาดกลาง  โต้คลื่นลมได้พอตัว  ปลอดภัย  แต่อาจไม่อุ่นใจหากเจอคลื่นสูงเท่ากับตึก 3 ชั้น

และบางคนมีเรือเดินสมุทร  ทนทาน  แข็งแรง  อุ่นใจและหายห่วง  สบายตลอดเส้นทางชีวิต




ผมไม่โทษที่บางคนต้นทุนชีวิตเขาดีจริงๆ  ได้นั่งเรือเดินสมุทรไปจนสุดเส้นทางชีวิต
ชีวิตผมคงเหมือนคนที่ซื้อตัวรายวันกับชีวิต  มีขึ้น  มีลง  ตอนเด็กได้มีโอกาศขึ้นเรือเดินสมุทร
แม้โตมาจะเหลือแค่กระดานโต้คลื่นแผ่นเดียว   ก็ยังพยายามโต้คลื่นลมชีวิตต่อไป


ผมเชื่อว่าพายุที่พัดอยู่  มันคงมีบ้างแหละ  ที่เบื่อ  หรืออยากพัก  เซ็งๆที่จะทำหน้าที่ของมันบ้าง
มีเวลาให้ผมได้พักหายใจหายคอ




อย่างเช่นตอนนี้  ที่มรสุมในชีวิตของผมค่อนข้างราบเรียบ  ดีทีเดียว  อย่างที่ไม่ปรากฏมานาน
ตัวผมเองก็ไม่วางใจนักหรอก  เพราะที่ผ่านมาชีวิตก็มีบทเรียนมากพอแล้ว




ในวันนี้ที่ผมได้มีโอกาศได้จับมือใครคนนึง  ณ ช่วงเวลาที่คลื่นลมในชีวิตผมสงบอยู่  นี่มันช่างดีไม่น้อยเลยนะครับ

อย่างน้อยก็ไม่ต้องเครียดมากเท่าไร  ผมยอมรับว่าชีวิตมีความสุขทีเดียว  การเป็นคนธรรมดา  คบกันแบบธรรมดา  ไม่ต้องเริศหรู  มีเงิน  มีธุรกิจเป็นพันล้านหรอกครับ  ผมไม่ต้องการ  ไม่ต้องชูคอฟูฟ่อง  ว่าฉันเด่น ฉันเริศกว่าใคร



ชีวิตมันก็มีความสุขได้  




เมื่อก่อนผมเคยสงสัย  บางทีคนงานก่อสร้าง    หรือต่างด้าวที่โรงงาน  เขาก็มีความรัก  มีความสุขกันได้  ด้วยเงินเดือนแค่ 6000 บาท
การกินก๋วยเตี๋ยว  คืออาหารมือพิเศษสำหรับชีวิตของเขา  1 เดือนได้กิน 1 ครั้ง   ก็ไม่เห็นว่าชีวิตเขาจะมีความสุขน้อยลง




หลายอย่างเมื่อผ่านวัยวันของชีวิตมาพอสมควร  มันก็จะตอบคำถามในใจเราเอง ... ว่าทำไม




การคบกัน  มันก็มีดีมีแย่  เพราะต่างคนต่างที่มา  ต่างการเลี้ยงดู  ขึ้นอยู่ที่ว่า  ... เราอยากจะรักกันรึเปล่า




ณ วันนี้  ผมสามารถตอบได้ว่า  ผมอยากรักคนๆนี้  และผมมีความสุขมากๆ  ที่ได้มีเธอในชีวิตอันแสนน่าเบื่อของผม




ดีใจที่มีคุณ .....  เราจะค่อยๆผ่าน คลื่นไปด้วยกัน  ทีละลูกนะ    เขาอาจมีแค่เรือลำน้อย  และไม้พายอันเล็ก  แต่ยังมีที่ว่างเหลือนะ