สวัสดีเช้าวันทำงานอันแสนหดหู่ ...
วันนี้รู้สึกเซื่องซึม ... ตาบวมเพราะร้องไห้เมื่อคืน ... ไม่รู้จะร้องทำไม ... เพราะไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น
แต่อยู่ดีๆ พอล้มตัวลงนอนแล้วมันก็อยากร้องไห้ ... ร้องเป็นวักเป็นเวร เหมือนมีเรื่องมีราว ... เหมือนหัวใจแตกสลาย ... เหมือนมีใครจากไปไม่กลับมา
จนตอนนี้แม้ตัวผมเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกที่มีตอนนี้ ผมคงเป็นทอมที่ร้องไห้บ่อยที่สุดในโลกเลยมั้ง คงเป็นคนที่ไม่รู้จักที่จะมีความสุขกับเขาสักที ผมเองก็ยังไม่ชอบตัวเองเลย
ว่าทำไมถึงได้เศร้าตลอดเวลา เคยนึกหาคำตอบให้ตัวเองเหมือนกันนะว่า ... ทำไมผมถึงไม่ยักกะมีความสุขเหมือนกับชาวบ้านเขา ทำไมถึงไม่สามารถเสแสร้งแกล้งทำได้ว่าผมมีความสุขดี
จนทุกวันนี้ ... ก็ยังไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้ ... มันคงเป็นเวรเป็นกรรม หรืออะไรสักอย่าง แต่เมื่อคืนร้องไห้จนตกใจตัวเองเหมือนกัน
....
ช่วงนี้พยายามทำอย่างที่สุดที่จะทำให้หัวใจสบาย ... พยายามอย่างที่สุดที่จะพยายามมีความสุข เหมือนคนอื่นๆเขา ... แต่ก็ดูเหมือนจะทำได้ยาก
เหมือนว่าเรายิ่งพยายาม ... มันก็ยิ่งแย่ลง .. เมื่อคืนผมนึกถามตัวเอง ว่าอะไรทำให้หัวใจเจ็บ อะไรทำให้หัวใจปวดร้าว .... ความรู้สึกและความต้องการของตัวเองรึเปล่า ... ที่ทำให้ต้องทุกข์ทรมานดังเช่นที่เป็นอยู่ตลอดเวลานี่
หัวใจของเราเอง ... รึเปล่า ... ที่กำลังฆ่าตัวเอง
ความต้องการ .. ที่ไม่เป็นไปตามที่หวังเอาไว้ ... กำลังทำลายตัวผมเอง ... ผมยอมรับว่ารับไม่ได้กับทุกวินาทีที่ผ่านไป แม้จนทุกวินาที ณ ตอนนี้ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย
และผมเองก็รู้ว่าอีก นาน ผมก็คงจะยังรับไม่ได้
ผมเคยทำได้มาก่อน ... ผมเคยถอดความรู้สึกออกจากหัวใจตัวเองได้ ... แต่ตอนนี้ทำไมดูมันทำได้ยากเย็น เหลือเกิน
และหลายๆอย่างที่ผมทำลงไป ... มันก็ผิด ผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ ... ผิดโดยตั้งใจ ... หรือ ... พยายามที่จะหาทางให้หัวใจเจ็บปวดน้อยที่สุด
.......
มันคงจะต้องเป็นไปแบบนี้ อีกสักพัก กว่าผมจะทำใจยอมรับ และอยู่กับมัน ... และเพียงจะหวังว่า ... สุดท้าย ... ผมจะได้มีโอกาศที่จะมีความสุข เหมือนๆกับคนอื่นๆเขาบ้าง
เมื่อวานซื้อที่ตัดเล็บอันใหม่มา เพราะว่าแม่ทำมันพังไปหลายเดือนแล้ว จมูกเล็บและนิ้วผมจะได้กลับมามีสภาพเป็นปรกติสุขเสียที เพราะตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา ผมตัดเล็บด้วยการกัด และฉีก และแกะ เล็บตัวเอง
ผมไม่เคยกังวล .. มากเท่านี้ ไม่เคยทำกับนิ้วตัวเองแย่ขนาดนี้ ขนาดที่ต้องใช่คัดเตอร์แงะเล็บตัวเองจนเลือดออก แงะแล้ว ก็แงะอีก
ตอนนี้ผมพยายามที่จะไม่เครียด ไม่กังวล พยายามที่จะทำใจให้สบาย
ผมรู้สึกเหมือนคนสำลักน้ำ .... คงต้องสำลักไปอีกพัก ... แหละ
แต่ผมก็ยังรักโลกนี้ ... และขอบคุณที่ได้เกิดมาเป็น มนุษย์
PS. ผมไม่รู้ว่าคุณจะชอบมันไหม กับสิ่งที่ผมทำให้ มันอาจไม่ได้มีค่าอะไร แต่มันเป็นสิ่งที่ผมทำขึ้นด้วยความตั้งใจ ... ให้คุณ
2 ความคิดเห็น:
ความสุขอยู่รอบตัวเราครับ
เพียงแต่เรามองผ่านมันไปเท่านั้นเอง
เมื่อไหร่ที่ผมรู้สึกแย่ๆ เฝ้าถามกับตัวเอง ว่าความสุขคืออะไร
ผมมักจะบอกกับตัวเองเสมอว่า...
ความสุข คือ การไม่มีทุกข์
ชี วิต ยัง มี พรุ่ง นี้ เสมอ
ยิ้มสู้ หรือ ร้องไห้
มันมีค่าเท่ากันถ้าไม่เดินต่อ
รักตัวเองนะค่ะ
แสดงความคิดเห็น