... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตลอดมา ...

สวัสดีไดอารี่


ผมโสดอีกแล้วคับท่าน เราเลิกกันแล้วเป็นรอบที่ แปดร้อยเก้าสิบหก


เราทะเลาะกันและเลิกกันด้วยเหตุผลที่ไม่ค่อยจะใหญ่โตอะไรนัก


วันนี้ผมไม่ได้นั่งน้ำตานองหน้าหน้าคอมขณะที่กำลังพิมพ์อยู่นี้แต่อย่างใด
และก็ไม่ได้รู้สึกมึนๆ หรือวิงเวียนศรีษะ


เพียงแต่คิดอะไรได้นิดหน่อย


ผมไม่รู้ว่าคุณจะเข้ามาอ่านอีกรึเปล่า แต่ผมแค่อยากจะบอกว่า คุณกำลังตามหาอะไร ตามหาใคร ในเมื่อผมยืนอยู่ตรงหน้าคุณตลอดเวลาที่ผ่านมา


คุณกำลังติดตามหาทอม หาคนรักในจิตนาการของคุณ ที่จะเข้าใจ ที่จะไม่ทำอะไรผิดพลาด และมีความมั่นคงมีพร้อมทุกอย่างให้คุณฝากชีวิตไว้ด้วยได้


หรือคุณกำลังตามหาคนที่จะรักคุณ ไม่ว่าคุณจะงี่เง่าสักแค่ไหน หรือไม่ว่าคุณจะทำตัวให้แย่มากกว่านี้อีก
เพราะผมคงเป็นได้แค่อย่างหลัง ... ให้คุณ


... เพราะแม้จนวินาทีนี้ผมก็ยังรักคุณ ... ไม่ต้องมีข้อแม้ ... ไม่ต้องมีเหตุผล ... แต่ผมก็รักคุณ


คุณอาจมองว่ามันไร้สาระ เป็นความคิดเด็กๆ และไม่อยู่ในโลกแห่งความจริงนัก ... แล้วอะไรหละ ที่เป็นโลกแห่งความจริง ที่ทุกสิ่งไม่มีอะไรดีพร้อม


ทั้งๆที่ผมยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่คุณทำเหมือนว่าผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น ปฏิเสททุกสิ่งที่ร้องขอ


ทุกๆครั้งที่ผมเขียนไดอารี่ร้องขอคุณ อ้อนวอนผ่านตัวหนังสือ ... จะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นบนโลก คุณทำนิ่งเฉย เหมือนตัวหนังสือของผมเป็นเพียงแต่ลมพัดผ่านไป


แต่ถ้าวันใดผมลุกขึ้นมาเขียนอะไร ตัดพ้อต่อว่า ... หรือระบายความในใจถึงคุณ คุณจะมีปฏิกริยาในทันที ... คุณยอมรับไม่ได้ ทุกครั้งที่มีคนวิจารณ์ตัวคุณ


แต่ทุกครั้งที่คุณวิจารณ์ตัวผม ... ไม่เป็นไร ...


คุณอาจจะบอกว่า ผมกำลังกล่าวโทษคุณอยู่หรือไม่ สิ่งที่ผมพยายามพูดกับคุณ ทั้งที่เป็นน้ำเสียง และที่กำลังเป็นตัวหนังสืออยู่ในขณะนี้ ... นั้นเพียงเพราะว่าผมอยากชี้ให้คุณเห็นว่า ตัวของคุณเอง ก็มีส่วนที่ทำให้เรื่องของเราเป็นดังที่เป็นในตอนนี้


แล้วคุณคิดยังไงต่อไป ... แต่ผมคิดอย่างนี้และอยากอธิบายให้คุณฟัง ... ทั้งคุณและผมต่างก็ผิดในเรื่องเหล่านี้ และในเมื่อต่างคนต่างผิด ผมยกโทษให้คุณทุกเรื่องนะ ... เพราะผมไม่เคยโกรธคุณจริงๆสักที แล้วคุณหละ จะให้อภัยผมได้ไหม


เหมือนกับที่ผมเคยบอก ถึงแม้ว่าเราจะเข้ากันไม่ได้เลย ไม่เข้าใจกันสักเรื่อง แต่เรายังจะรักกันรึเปล่าหละ
ความรักของผม คือผมยอมคุณได้ทุกอย่าง และมันไม่ได้ยอมเพราะต้องทน แต่ผมยอมเพราะผมมีความสุขที่ได้ยอมคุณ ... แต่ผมก็คงจะไม่โทษคุณ หากคุณจะไม่ให้อภัยผม และคงจะไม่กลับมาอีกแล้ว


ผมจำได้ที่ผมถามคุณว่า ... ในเมื่อคุณรักผมมากมายอย่างปากคุณบอก แต่ทำไมความเอาใจใส่ของคุณที่มีต่อผมจึงลดลง ... คุณตอบว่า ... คุณไม่รู้ ...


คุณจำได้ไหม ที่ผมถามคุณว่า อะไรทำให้คุณกลับมาหาผม ... คุณตอบว่า เพราะหน้าตา ... กับเพราะผมเป็นคนดีคนนึง


แต่สำหรับผม คืออะไรรู้ไหม ... คือประโยคที่คุณพูดว่า เพราะคุณอยากคบกับใครสักคนจริงๆจังๆ ไปนานๆ ทำให้ผมรักคุณ และยึดมั่นในคำๆนั้น มาตลอด


ผมไม่รู้ว่าคุณจะยังจดจำมันได้อยู่ไหม ... ถึงอะไรๆที่คุณเคยพูดไว้กับผม


เพียงแต่ผมอยากถามให้คุณคิดหน่อยว่า ... คุณกำลังมองหาอะไรในตัวคนรักของคุณ ... คนที่คุณรัก ... หรือคนที่รักคุณ ... คนในอุดมคติ ... หรือคนที่ไม่เอาไหน ... คนที่มีพร้อมทุกอย่าง ... หรือคนที่ไม่พร้อมอะไรเลยสักอย่าง


ใครๆก็คงจะอยากได้ทุกอย่าง คุณไม่ผิดหรอกที่จะทำเช่นนี้ และผมรู้ว่าคุณก็เจ็บปวด ... เพียงแต่คุณเจ็บปวดเพราะอะไรหละ


เพราะกำแพงที่คุณสร้างขึ้นมากั้นผม .. หรือเพราะผมที่ไม่สามารถข้ามกำแพงนั้นๆไปหาคุณได้
และถ้าไม่มีข้อแม้ ไม่มีกำแพง เราจะรักกันได้ไหม .... ถ้าไม่มีวันนั้น ที่คุณบอกให้ผมไปทำตัวให้รวยก่อนแล้วค่อยมาคบกัน ...


ถ้าไม่มีวันนั้น ... ที่คุณมีโลกส่วนตัว แล้วผมจะต้องเข้าใจโลกส่วนตัวของคุณด้วย โดยที่คุณไม่จำเป็นจะต้องอธิบายอะไร


และถ้าไม่มีวันนั้น ที่ผมเขียนไดร์วิจารณ์เพื่อนคุณ ที่รับโทรศัพท์ของคุณตลอดเวลา
เราจะได้รักกันแบบปรกติสุขไหม ....


จะดีกว่าไหมถ้าคุณไม่มีข้อแม้ให้ตัวเอง ... และไม่คาดหวัง



ผมอาจเป็นคนรักที่ห่วยแตก ... แต่ผมก็รักคุณที่สุด


และถ้าคนห่วยแตกคนนี้ ... ร้องขอ ... คุณจะให้ผม สักครั้ง ... ไหม ????