... ของใหม่ แทนของเก่า ...

สวัสดีนะคับ วันนี้

วันนี้เป็นวันที่รู้สึกสบายตัวมากที่สุด เมื่อวานไปซื้อ น้อง เมาท์ อันใหม่ สำหรับมาไว้ใช่ที่ทำงานแทนตัวเก่าที่ผมใช่แล้ว

รู้สึกเจ็บป่วยอยู่ตลอดเวลา เพราะว่ามันใหญ่กว่ามือเล็กๆของผมมาก เวลาใช่ทีนึง ต้องสึกว่าต้องออกแรงทั้งตัว

แต่หากเพราะมันเป็นเมาท์อันใหม่ที่เจ้านายผมเป็นคนซื้อให้ แล้วเขาบอกว่ามันดีที่สุดเลย ยี่ห้อก็ดี ผมว่ามันก็คงจะดีจริงๆ หากแต่มันจะไปอยู่กับผู้ใช่งานที่มือบานและใหญ่กว่าผม

... เมาท์เก่า ดูสิคับ ว่ามือผมมันกุมไม่มิด ...

ผมทนใช่มาหลายเดือน เพราะคงจะน่าเกลียดที่ร่ำร้องขออันใหม่ จนมันไม่ไหวแล้ว

เมื่อวาน จึงได้โอกาศไปซื้อมาใหม่ดีกว่า เลือกอันเล็กๆ เหมาะมือนะ เวลาคลิกๆทีก็ไม่ต้องส่งพลังลมปรานออกมามาก คลิกเบาๆก็ไปแล้ว เฮ้อออออออออ...

... เมาท์ใหม่ ... รู้สึกเบามือมากๆ ...

และตลกที่ผมปวดท้องที่ด้านขวาน้อยลง มีตื้อๆอยู่ แต่เบาลงไป ไม่รู้ว่าจะเป็นที่กล้ามเนื้อ อย่างที่ผมเดาอยู่รึเปล่านี่ แต่ถึงจะยังไง ผมก็ได้ลองแก้ไขพฤติกรรมตัวเองไปเรื่อยๆ เผื่อว่าจะดีนะคับ

ผมส่งเมลล์ไปจองคิวตรวจสุขภาพกับสถาบันมะเร็งแล้ว

เขายังไม่ส่งเมลล์ตอบรับกลับมาเลย ว่าผมจะได้คิวไปตรวจวันไหน แต่เห็นเขาบอกว่าคิวยาวมาก ประมาณ 2 เดือนได้

แต่ก็ต้องรอนะ เพราะไม่มีตังนี่ ตรวจกับที่นี่ ตรงตามความต้องการเลย คือหามะเร็ง แล้วก็ไม่แพง ถึงจะต้องรอนานหน่อย

ก็ดีคับ ยังไงก็จะได้ตรวจสักที จะได้สบายใจ หรือเตรียมทำใจไว้ล่วงหน้า

แต่ช่วงนี้ผมมีความสุขกับชีวิตมากกว่าเดิมนะ

เพราะเลิกงานก็รีบกลับบ้าน ไม่ได้เป็นเพราะจะกลับไปเล่นเกมส์ หรือทำอะไร แต่จะได้กลับไปอยู่กับแม่ กลับไปนวดเท้าให้แม่ จับเท้าแม่แช่น้ำอุ่น ... หายาให้แม่กิน

ครั้งนึงตอนผมอยู่ ปวช. ปี 2 ที่ช่างศิลป แม่เคยพูดกับผมพร้อมกับร้องไห้ว่า ปีๆนึงผมมีเวลาให้แม่เท่าไร แค่ 2 เดือน คือปิดเทอม 2 ครั้ง แล้วผมมีเวลาให้เพื่อนเท่าไร

ตั้งแต่นั้นมา เกือบ 5 ปี ที่ผมไม่มีใครเลย มีเพื่อนสนิทที่รับผมได้ 2-3 คน ผมไม่มีแฟนเลยช่วงนั้น แม้แต่จะจีบยังไม่คิด มันเป็นช่วงเวลาที่ผมให้กับแม่จริงๆ

แต่ตั้งแต่ย้ายบ้านใหม่ ผมเริ่มมีแฟนมีสังคมมากขึ้น ทำให้ผมลบลืมสิ่งที่ผมเคยทำ เคยเป็นไป ทอดทิ้งแม่ตัวเอง ทั้งที่แม่แก่ไปกว่าตอนนั้นอีก

วันนี้ผมกลับมาระลึกได้อีกครั้ง ถึงครั้งสุดท้ายที่ผมจับมือของแม่ เดินไปตามถนน ช่วงเวลาที่ผมไม่เคยรักใครนอกจากแม่ โลกของผมมีแต่แม่ ช่วงเวลาเดียวที่แม่คือทุกสิ่งในชีวิตเรา นั้นคือวัยเยาว์

แต่พอเราโตขึ้น เรากลับมอบความรักของเราให้กับคนอื่นๆ ใครก็ไม่รู้ แล้วใส่ใจแม่เราน้อยลง ผมจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว ... ไม่ว่าเวลาในโลกของผมจะเหลืออยู่อีกมากน้อยแค่ไหน

ต่อไปนี้จะไม่มีใครอีก ... ที่จะมีความสำคัญกับผมมากกว่าแม่ของผม

เพื่อที่ว่าวันนึง ผมจะได้ไม่เสียใจ ที่พลาดหลายๆอย่างไปอย่างหน้าเสียดาย ... ทั้งๆที่เราสามารถทำได้ ตลอดเวลา

เมื่อวานที่มีม๊อบพันธมิตรปิดสนามบินสุวรรณภูมิ ผมแอบเป็นห่วงเล็กน้อย ว่านางฟ้าของผม ที่ทำงานอยู่การบินไทยในนั้น จะเป็นยังไงบ้าง แต่แม่ผมสิ พูดด้วยน้ำเสียงแค้นๆปน ฮาๆ ว่า

แม่ ..... " กรูขอให้มันโดนระเบิดพวกพันธมิตรตายไปเลย "

ผม .... "ไม่โดนหรอก แม่ เขาเป็นต้องเป็นพวกพันธมิตร อยู่แล้วเพราะไม่ชอบเหลี่ยม "

แม่ ... " งั้นกรูก็ขอให้มัน โดนระเบิดพวก น.ป.ก. " ( น่าน ... แม่ผม เป็นไงหละ แค้นแทนลูกชาย )

5555555555555555555+