...สิ่งที่ตั้งใจ ...

นี่ คือสิ่งที่ตั้งใจทำให้คุณ ที่เคยบอกเอาไว้เมื่อหลายวันก่อน

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเรานัดเจอกัน เพื่อที่ผมจะได้มีโอกาศได้เจอคุณบ้าง และได้เอาสิ่งนี้ให้คุณ

คุณเพิ่งส่างเมา เมื่อคืนปาร์ตี้หนัก ผมว่านอนไปตอนเช้า ... แล้วก็ยังอุสาห์ตื่นมาหาผมในตอนเช้า

ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าทำให้คุณลำบากรึเปล่า

คุณเอาเพื่อนรูมเมท มาด้วย เป็นเพื่อนที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันที่ห้อง ... คุณชอบความเป็นส่วนตัวมาก อันนี้ใครอยู่ใกล้ 5 นาทีก็คงจะรู้ แต่คุณก็ยอมมีรูมเมท

แปลกดี ....

แต่รูมเมทคุณน่ารัก นิสัยดี เท่าที่ผมเห็น แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทกับคุณ ผมก็เดาๆเอาว่าในระยะยาวคงจะไม่มีปัญหาอะไรมั้ง

ผมยังคิดเลยว่าต่อไปจากนี้ผมจะได้มีโอกาศอยู่กับคุณสองคนอีกหรือไม่ หรือว่ามันจะกลายเป็นแค่ความคิดฝันไป

นานมากแล้วเนอะ กับครั้งสุดท้ายที่คุณเคยบอกกับผมให้ได้ยิน ว่าคุณอยากจะเจอกับผม นั้นก็ตั้งแต่เมื่อครั้งที่คุณพักร้อนคราวก่อน ก่อนที่จะมีเรื่องกัน นั้นก็ สัก 4 เดือนได้แล้วมั้ง

ไม่น่าเชื่อว่าอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่าที่คุณเอ่ยปากว่าอยากเจอกัน

แล้วก็นานมากแล้วที่ผมไม่เคยได้รับโทรศัพท์จากคุณ แบบไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องคุย นานมากแล้วเหมือนกันที่คุณจะโทรมาหาผมก่อนเพราะความคิดถึง เพราะว่าอยากคุยกัน

พักหลังมานี้ผมเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อนทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น ชวนไปไหนๆ ต้องคอยดูตารางคุณว่าว่างหรือไม่ คุณเพื่อนเยอะ ไปโน่นไปนี่ตลอด

แล้วก็เป็นผมที่อยากจะคุยกับคุณ เพราะว่าคิดถึง ... แต่คุณก็มีภาระมากมายที่จะต้องทำ ต้องอ่านหนังสือ ต้องทำนั้นทำนี่หลายอย่าง

ยกเว้น Google Take เรื่องเดียวเท่านั้นในตอนนี้ ที่คุณเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายผมก่อน เป็นเพียงเรื่องเดียวจริงๆที่หล่อเลี้ยงจิตใจของผมเอาไว้

ผมยังคงจำได้ถึงครั้งนึงที่คุณเคยบอกกับผมว่า ... คุณต้องทำอย่างอื่นบ้าง ไม่ใช่วันหยุดก็คอยแต่จะมาเจอกับผม ... จริงของคุณ

แต่คำพูดนั้นมันก็นานมาก ตั้งแต่เราคล้ายๆว่าจะเป็นแฟนกัน จนสถานภาพเราลดลงมาเรื่อยๆ ... กลายเป็นเพื่อนสนิทมาก ... จนตอนนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าสถานภาพของเราเป็นอย่างไร ... หรือเป็นแค่คนที่รู้จักกันเฉยๆ

ในสมองของผมจะมีแต่เรื่องคุณตลอดเวลาไม่รู้ว่าเพราะอะไร จะคิดอะไรก็จะมีแต่คุณเสมอ อยากไปนั้นไปนี่กับคุณ อยากมีคุณอยู่ในชีวิตมากๆ

แต่ผมก็รู้ว่าในความเป็นจริงๆ ... คงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ... แต่มันก็เป็นแค่ความคิดหนะนะ ไม่ได้สำคัญอะไรมากมายหรอก

ผมรู้ว่ามีหลายๆอย่างในชีวิตคุณ ที่สำคัญกว่าผมมาก และผมรู้ว่าตัวเองก็ทำตัวไม่น่ารัก ทำตัวแย่ลง ... แต่ผมก็งี่เง่า ... เพราะว่ารักคุณ
มันก็เท่านั้น

ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรนักหนา ตั้งแต่เรากลับมาคุยกันอีก ผมเขียนอะไรไม่รู้ไร้สาระทุกๆวัน วนไปเวียนมาอยู่แบบนี้

ผมแค่อยากดีกับคุณ อยากให้เรากลับมาคบกันอีก อยากให้คุณยอมรับผมในฐานะคนรักจริงๆ อยากให้คุณแชร์ชีวิตด้านต่างๆของคุณกับผมบ้าง ยอมให้ผมได้เข้าไปในชีวิตของคุณบ้าง

มันคงจะมากเกินไปนะผมว่า ... เมื่อวันอาทิตย์ที่ผมขอคุณคืนดี คุณบอกว่าผมทำเรื่องไว้เยอะ ... ก็คงจริงของคุณ แต่ก็ใช่ว่าคุณจะไม่ได้ทำอะไรให้ผม ... แต่บางครั้งเพียงแค่ผมคิดว่า ทำไมเราไม่ทิ้งข้อแม้ต่างๆไปสะ

เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป ทุกวันนี้ผมลืมแล้วว่าอะไรที่ผมเคยเสียใจบ้าง เพราะผมรักคุณ ผมถามตัวเองว่า ผมรักคุณรึเปล่า อยากมีคุณอยู่ในชีวิตไหม ... คำตอบมันคือใช่ .... เพราะฉะนั้นตอนนี้

ผมไม่สนอะไรอีกแล้ว ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป .... ผมจะรอจนกว่าคุณจะให้คำตอบ ... ผมรู้ว่าคุณเข้าใจยาก ... แต่ผมก็ยังอยากที่จะเข้าใจ ...